Life as it is

Zolang als ik me herinner geniet ik van de Efteling. Er waren tijden dat ik het zeker beu was, immers wij hadden een abonnement en gingen dus zowat om het weekend of nog vaker. En ik heb er zelfs een seizoen gewerkt en was er toen gewoon iedere dag te vinden. Maar met Keira naar de Efteling is een nieuwe belevenis. Tim en Anne waren hier woensdag om ons "nieuwe huis" te bewonderen en vertelden dat ze naar de Efteling gingen de volgende dag en of wij mee wilden. Nadat ze weg waren en hadden overlegd besloten we mee te gaan. Ik sprintte naar de winkel voor kaartjes en eten voor onderweg en Menno belde ze om te zeggen dat het een goed plan was. Die ochtend zouden wij tussen half 10 en 10 uur bij Tim en Anne zijn. Nadat ik wakker was geworden en lekker had gedoezeld keek ik op de wekker, immers, er was er nog geen gegaan, dus dat moest bijna wel gebeuren. Ik schrok enorm want het was 09.32! Menno sliep nog en Keira ook. Dat werd even in de sprintmodus! Menno dacht dat ik de ...

Het was weer zover... Keira's eerste Kerst! Alles is sinds haar geboorte speciaal, maar als grote kerstliefhebber verheugde ik mij enorm op Keira's eerste kerst. Na de verbouwing heb ik dan ook de kerstboom neergezet en lampjes om het balkon gewikkeld. Verder niet al te veel, maar dat het toch kerstig was. Kerstavond gingen we thuis vieren, met drietjes. Ik was nog even weg (de laatste kerstkaarten bezorgen) en bij thuiskomst had Menno zich geschoren en Keira was bang voor hem, ze herkende hem niet meer (na drie weken niet scheren). We hebben lekker stokbrood, toastje en kaasjes gegeten. Ook lekker wat hapjes erbij en genoten! Op eerste kerstdag hebben we lekker aan het ontbijt gezeten met z'n drietjes. We gingen die middag al naar de schoonouders toe om te brunchen. Aangekomen stond er een lading met koek en snoep op de tafels om op te eten. Schoonzus en man waren er natuurlijk ook, die moesten in de avond naar de vader van zwager toe, dus daarom een brunch. De ...

2007: Keulen met Arinde 2008: Brussel met Arinde 2009: geen 2010: Valkenburg met Arinde 2011: Dordrecht met zus en vriendin van broer Mijn kerstmarkten geschiedenis. En jeetje wat viel het dit jaar vies tegen. Het was meer een jaarmarkt. Ik miste de sfeer en zo meer. Eigenlijk zou ik met Arinde naar Dusseldorf gaan dit jaar, maar omdat de verbouwing is, was het financieel niet mogelijk. Maar wel naar Dordrecht... Waar je in Keulen je bijna in de Alpen waant, en alleen maar meer zin in kerst krijgt. Je in Brussel die zin ook nog krijgt. En je in Valkenburg de charme van de grotten hebt. Was Dordrecht waardeloos. Van een kerstmarkt verwacht ik van die chalets met lichtjes eraan, waar je lekkere hapjes kan kopen, om ter plaatse op te eten of om mee te nemen voor de kerst. Ook verwacht ik veel mogelijkheden voor cadeautjes en originele dingen. Nu waren er standjes om te eten in Dordrecht, het leukste waren de tentjes met oude ambachten, altijd mooi om te zien (en een mooi glas met K...

Eigenlijk moest hier een blog komen over Keira haar achtste vermaanddag. Maar helaas... Er is weeral ingebroken. Ditmaal bij ons thuis. Nu verwacht je dat niet op drie hoog, maar het is dan ook (gelukkig) niet bij ons binnen. Nee, het is in onze schuur. Ze hebben de deur geforceerd... Nu is er in die zin weinig schade qua apparatuur ofzo, maar vooral emotionele schade. Menno is sinds 1 december geen militair meer. Dus moest hij zijn spullen inleveren. Alles stond dan bij ons in de schuur (verder kwam je ook niet, dan werd het klimmen). Menno heeft vorige week woensdag alles uitgezocht en verdeeld. Maar nu is van wat er nog stond ongeveer de helft weg. Ze hebben een complete woodlandtas weggehaald, en nog wel eentje met desert camouflage. Die krijg je niet zomaar meer ergens. Ook zijn pakken in desert zijn weg, allemaal shirts, schoenen. Maar ook zijn koud weer uitrustig, alles uit Noorwegen. Sommige dingen zou hij misschien niet meer gebruiken, maar handschoenen zijn op de scoot...

Jaaa! Menno "wil" ook. Bijna zes jaar geleden kwam Menno hier wonen. Bijna vijf en een half jaar geleden kwam ik hier wonen. Nu wonen we hier al een end en staat het ook al bijna twee jaar te koop. Een nieuwe bewoner moet hier behoorlijk wat doen voordat hij/zij een fris huis heeft. Immers... de muren zijn destijds licht geel geverfd en dan is er hier een aantal jaar binnen gerookt. Ook zijn er lampen verhangen en ziet het plafond er niet uit. Onze slaapkamer heeft vele gaten door ombouwingen en zo meer. En de vloer, ach eruit en nieuw erin is gewoon noodzaak! Maar... Ondanks dat het te koop staat en ook omdat het te koop staat gaan we verven en veranderen. De slaapkamer krijgt net als Keira's kamer witte muren, zo ook de complete woonkamer en de gang. Ook komt er een nieuwe vloer in, en een donkerdere, dit omdat wit niet grappig is met drie poezen! Komende week gaan we dan op jacht naar verf, behang en een nieuwe vloer. De week erop gaan we in de woonkamer slapen ...

Om mijn kleine leven maar een toevoeging te geven heb ik vandaag zelf fruit voor Keira gemaakt. Nu doe ik dat wel vaker, maar het duurde even voor ik door had hoe ze haar fruit lekker vond. Dus heb ik vandaag een banaan geprakt samen met een kiwi. Daarbij dan twee liga's vermorzeld om het wat structuur te geven. Maar ja, daar werd het niet bepaald eetbaar van qua vorm, dus nog wat sap. Nu is het enige waar je fatsoenlijk sap uithaalt een citrusvrucht. Van alle citrusvruchten lust ik enkel citroenen en soms een grapefruit. Maar ja, dat is ook zo zielig voor haar. En we hadden mandarijnen liggen. En gadverdamme! Wat stinken die dingen toch. Ik kan echt niet over die lucht heenkomen en ben echt thee met sterke geur gaan drinken naderhand om die geur uit mijn neus te krijgen. Maar ach, Keira smulde en dat was belangrijk. Nu wil ik ook dat Keira meer mee eet met de pot, maar aangezien Keira vaak om half 5 wil eten en ik dan echt nog niet eens begonnen ben is dat lastig. Ook als w...

Ik wil verdorie aan het werk en ga hier ook over zeveren ook! Ik zit thuis en doe niks, mijn uitkering is geen vetpot en ik wil gewoon ook weer Marjo zijn en niet alleen maar de "mama van Keira". En ja, als ik full time wil gaan werken is het geen probleem. Maar dat is het probleem, dat wil ik niet. Ik heb verdorie geen kind gekregen om die dan 5 dagen in de week van 07.00 tot 19.00 in het kinderdagverblijf te dumpen. Want dat is, lijkt wel, wat er moet gebeuren. Maar komaan, ik wil ook van mijn kind genieten. Ik heb ook een huishouden dat moet gebeuren en wat meer is met een kind. En nee, ik kan geen hulp betalen in het huis, ik moet het zelf doen, nu ja, samen met Menno natuurlijk. Maar als ik 40 uur in de week werk en dan met reistijd dan zie ik Keira niet, ja ochtend als ik haar aankleed en afzet op het kinderdagverblijf. Menno kan haar dan halen en dan zie ik haar de volgende ochtend weer. In het weekend heb ik dan geen tijd voor haar, want ik moet het huis aan ...

Ik ben weer trots op ons kleine meisje. Waar we een paar weken terug een brullend kind hadden dat niet met Fenna wilde spelen, ging de eerste dag op het kinderdagverblijf super! Vanmorgen hebben Menno en ik haar samen gebracht. We zijn laat gegaan om alle tijd te hebben. Dus kennis gemaakt met twee van haar juffen en een hele schare aan kindjes. Keira stal gelijk de show, gelijk charmeren en lachen, want daar is ze goed in. Wij kregen uitleg en vragen en Keira keek rond. Menno zette haar later op de grond en ze vond het reuze interessant. Zelfs het zitten ging super, want ze bleef even zitten. Op haar buik waren de andere kindjes nog interessanter. Volgens de juffen heeft ze het super gedaan. Fruit eten wilde ze niet, ook niet in de stoel zitten, maar wel bij de juf. Dus dat was mooi. Niet veel later is ze gaan slapen en om 12 uur werd ze weer wakker. Ze heeft super goed haar boterham gegeten en vooral naar alle kindjes gekeken. Maar ook alle kindjes waren benieuwd naar haar, du...

Keira eet graag. Heel graag. Nu is het gelukkig geen probleem, want ze lust ook alles. Momenteel eet ze slecht, maar ja, ze is dan ook ziekjes. Eens even kijken of ik twee filmpjes van het brood eten kan uploaden... Hmmm... en eigenlijk wil ik ze niet op YouTube zetten... Maar eens uitvogelen dan, want het is schattig!

Waarom oordelen mensen toch zo snel en zo negatief. Natuurlijk, zodra je iets leest, hoort of ziet, vorm je een mening. Dat is nu eenmaal mens eigen. Maar ik vraag me gewoon af waarom mensen dan altijd veroordelen. Alsof hun mening de juiste is. De enige goeie mening is. Terwijl je appels en peren niet kunt vergelijken. Neem een voorbeeld... Ik heb contact met een heel stel leuke andere april mama's. Op twee manieren leren kennen, via een Hyves groep (tegenwoordig voor mij Facebook) en via een forum. Maar mijn idee is dat alle kindjes anders zijn, dat ze allemaal anders opgevoed gaan worden, dat ze allemaal anders heten, dat ze allemaal anders groeien, dat ze allemaal anders dingen leren. Gelukkig denken de meesten er zo over. Maar helaas niet allemaal. Misschien ga ik nu op tenen trappen, al denk ik niet dat dit gelezen wordt, maar toch moet het me even van het hart. Wij voeden Keira op zoals wij denken dat het goed is. En niet omdat een ander stel ouders daar anders over d...

Het had zo mooi geweest... Helaas mag het niet zo zijn en mogen wij niet de 60e verjaardag van mijn moeder vieren. Maar wat had het tof geweest, mijn moeder 60, ik 30 en Keira 0.

Keira is een Drama Queen. En dan bij alles. Als ze lacht, dan is het gelijk met een brede smile en toegeknepen oogjes. Kei schattig natuurlijk. Als ze boos is, dan is het gelijk drammen en mopperen op hoge toon. Zo ook als iets niet lukt. Als ze hoest, dan doet ze dat met een overdreven kuch. Zo erg dat ze mij laatst in de winkel verwijtend aankeken, of ik dat niet normaal kon vragen (tot mijn grote geluk deed ze het gewoon nog een keer, toen moesten de mensen lachen). Maar als ze huilt, dan trekt ze een pruillip en is ze soms ontroostbaar. Vorige week was Menno jarig en vierden we zijn verjaardag. Ik verheugde me erop dat Tim en Anne kwamen met Fenna, immers, Fenna kruipt al en misschien dat Keira het dan kon afkijken en ik van het gemopper en gedram af zou zijn omdat het niet lukt. Dus in de avond kwamen Tim en Anne, net rond etenstijd. Keira was nog wakker en ik stond met haar op de arm in de gang. Tim kwam met Fenna op de arm binnenlopen en Fenna was reuze enthousiast. Wat dee...

Huilen, overgeven, alleen maar bij mama willen zijn. Zo zag mijn afgelopen week eruit. Tot ik gisteravond instortte. Keira bleef huilen, ze wilde niks en was continu aan het overstrekken en friemelen. Ze viel telkens bijna omdat ik haar niet kon houden. Ze spuugde nog wat en was voor de zoveelste dag op een rij niet in haar hum. Dat betekende dat als zij sliep ik de was kon doen, even snel kon eten en wat dingen kon doen. Maar voornamelijk het huishouden. Resultaat: ik was aan het einde van mijn latijn en zo ontzettend moe. Wat resulteerde in samen huilen, waardoor we allebei nog meer gingen huilen. Op zulke momenten valt het moederschap me zwaar, valt het me zwaar om veelal alleen te zijn. Menno belde en wilde al naar huis toe komen, hij merkte ook dat het niet goed zat. Maar het heeft meer redenen. Ik kan maar geen baan vinden en wil zo graag werken, telkens weer afwijzingen en niet anders. Continu in dit mini huisje zitten en niet met gemak naar buiten kunnen gaan. Geen tij...

Menno is militair, maar dat is oud nieuws. Op 30 oktober 2000 kwam hij op, zoals ze dat noemen. Dat betekent dat hij over een paar weken al 11 jaar in dienst is. Sinds vier weken, nu de vijfde week, zit hij op de KMS, de Koninklijke Militaire School en komt hij niet veel meer thuis. Nu was ik gewend dat hij zo eens in de twee maanden, soms drie maanden een week of twee a drie van huis is. Met twee weken is dit slechts één weekend. En ook twee weekenden zijn goed te doen. Het geeft altijd wel een beetje vrijheid. Je doet in die weekenden altijd dingen die je normaal niet doet. Niet overdreven, maar je hoeft immers geen rekening te houden met elkaar. Nu is Keira natuurlijk in april geboren en sindsdien is Menno één week weggeweest. Ik was toen vooral trots op mezelf dat ik het met Keira gered heb. Half september is Menno dan op de KMS begonnen en sindsdien zijn Keira en ik door de week alleen. Op zondag avond vertrekt Menno en dan is hij op vrijdagavond, heel soms op donderdagav...

Ik geef het toe, een film kan me wel even boeien, maar duurt me vaak te lang. Daarentegen kan ik dan wel weer twee afleveringen van een serie kijken, die dan eigenlijk even lang duren... En ik kijk het liefste een complete serie aan een. Anders moet je iedere week wachten, heb je reclame tussendoor, als je een aflevering mist ben je het kwijt. Nee, doe mij maar alles achter elkaar. Nu ja, natuurlijk niet zeven seizoenen zo continu achter elkaar, ik heb meer te doen, maar gewoon in de avond lekker een aflevering. Momenteel kijk ik twee series. Eentje samen met Menno en eentje alleen. Met Menno kijk ik How I Met Your Mother. Geweldige, briljante serie. Ik lach me vanaf moment één kapot om alles. Het is gewoon herkenbaar, het is grappig en het zijn heerlijk korte afleveringen van een half uurtje. Alleen kijk ik op het moment True Blood. Vampieren en allerlei andere figuren in het fictieve dorp Bon Temps. Geweldig! Gewoon een aparte serie om van te genieten. Maar dit zijn niet d...

Als Menno tegen Keira over mij praat dan zegt hij "mama gaat jou zo een flesje geven". Ik blijf het soms bizar vinden. Want mama is mijn moeder, en ja, die is er helaas niet meer... Maar ook ik ben mama en na een half jaar geloof ik het soms nog steeds niet. Een half jaar geleden viel ik bijna van uitputting in slaap. Om 18.08 is Keira immers geboren en om 10 over half 9 waren wij thuis. Niet veel later kwam Irene en terwijl Menno en Irene nog dingen doorspraken viel ik in een diepe slaap. En eigenlijk was het grootste wonder dat ze er iedere keer was als ik wakker werd. Het blijft bijzonder. Als ik ook kijk naar vandaag. Menno heeft mij laten uitslapen en heeft Keira haar pap gegeven. Toen ik uit bed was kwam ze al snel ook uit bed. Een grote lach en ze bleef lachen. We gingen nog even snel een muis kopen voor Menno (bijna had ik de komende tijd geen computer gehad) en Keira ging naar bed. Ze sliep even en daarna was het drama. Om 3 uur de fles, om 4 uur fruit, om half ...

Menno kwam vrijdag thuis en was dolblij thuis te zijn. Ondanks dat we al snel boodschappen moesten doen, maar dat nam hij voor lief. Hij vindt het niks op de KMS. Ik had er al een lichte angst voor. Het is weer compleet in het gareel lopen en eenheidsworst creëren. En daar heeft hij een hekel aan. Moet ik ook zeggen dat ik heel kriegelig zou worden bij een opmerking binnen 24 uur van "Wij kennen je al". Menno's gedachte was dan ook "Oh, tof, ga naar mijn vrouw, die kan ik na 5,5 jaar nog steeds verrassen." Hij telt dan ook hard af tot hij daar klaar is. Maar ja, wat dan... Hij twijfelt nu of hij nog wel militair wil blijven. Ik kon bijna mijn oren niet geloven. Want iedereen is het altijd met mij eens 'Menno is een militair in hart en nieren'. En nu twijfelt hij. Maar daar heeft hij nu één reden voor: Keira. Hij heeft haar ongelooflijk gemist en vond het verschrikkelijk om via de telefoon te horen dat ze nu kan draaien (inmiddels ook weer terug op de ru...

Vandaag was het weer tijd voor het bezoek aan het consultatie bureau. En ik ben niet ontevreden. Enkel, meten kunnen ze niet in mijn ogen. Maar goed, Keira mat 69 centimeter (maar zoals al gezegd, ik blijf bij 70, want het was weer een ander die mat). Ze woog 7635 gram, dat is 300 gram meer dan wij dachten. En haar hoofdomtrek was 43 centimeter. Netjes toch! Op Keira haar pagina staat overigens haar groeicurve, moet ik ook bijhouden natuurlijk. Schoonmoeder ging met me mee, gewoon voor de gezelligheid. En natuurlijk kwamen daar weer de voedingsadviezen om de hoek. Keira haar schema was als volgt: ± 08.00 -- 180 cc water + 6 scheppen voeding + 3 scheppen rijstebloem + 3 scheppen fijne granen (de rijstebloem moet op) ± 10.30 -- 100 gram fruit (meestal uit pot, dit omdat ik bijna niks mag/lust) ± 13.00 -- 180 cc water + 6 scheppen voeding (hiervan dronk ze maar 90 cc op) ± 15.00 -- 100 gram fruit (de rest van het potje) ± 18.00 -- 200 gram groente+aardappelen+vlees (of wat er dan o...

Ik ben nu weer een "echte" militairsvrouw. Door de week is Menno er niet. Momenteel zit hij op de KMS (de Koninklijke Militaire School) om onder-officier te worden. En Keira en ik redden ons tot nu toe super! Het is wel moeilijk soms, zeker als ik moe ben en Keira onmogelijk, dan vloek ik bij mezelf wel eens en wens ik Menno thuis. Maar over het algemeen gaat het super. Minpuntje voor mij dan is dat Keira kan rollen, op haar buik. Natuurlijk super knap van haar en ik ben ook helemaal trots op haar. Het minpuntje is dat ze nog niet terug kan rollen. Dus ze rolt op haar buik, ligt zo een minuut of drie, begint te mopperen dat ze naar haar buik wil, ik sta op, draai haar om en ze is blij. Een halve minuut later ligt ze weer op haar buik en begint het opnieuw. En dit houdt ze goed lang vol moet ik zeggen. Maar ja, gewoon geduld, rond de 9 maanden moet ze het zeker kunnen... Keira heb ik trouwens uitgelegd dat haar papa vrijdagavond weer thuis komt en haar waarschijnlijk haar...

We zijn weer helemaal terug van vakantie. De computer is ook weer terug, die was een weekje bij Stefan om gemaakt te worden. Het probleem is overigens nog niet opgelost. Hij doet het alleen hier thuis, vastlopen dan... Keira slaapt enorm veel en is nog steeds erg moe. We hebben een lekkage waarvan we niet weten waar die vandaan komt en 1 oktober is het Open Huizen Route. Dus moet ik de VvE gaan bellen... Ik ben ook moe en ga zo slapen. Natuurlijk staan de vakantie ervaringen online, even terug lezen, het verhaal staat per dag!

De dag om naar huis te gaan. Zoveel zooi als je meeneemt, moet je ook weer mee terug nemen. Het enige voordeel van inpakken vanuit je vakantie naar huis is, is dat gewoon ALLES mee moet. Thuis denk je na over "dat wel en dat niet". Maar op vakantie niet. Dus dat maakte het een stuk makkelijker. Na het wakker worden van de wekker zag ik lampjes op de babyfoon, maar ik hoorde niks. Heeft blijkbaar de hele nacht het geluid uit gestaan, dus ik hoop dat Keira heeft geslapen. We hebben Keira nog even tussen ons ingenomen en zijn vervolgens pap gaan eten. Menno is de auto gaan halen zodat we de tassen en de auto hadden. Daarna begon het grote inpakavontuur. Menno hield zich voornamelijk met Keira bezig en ik ging pakken. Om 2 minuten over 10 liep ik dan met Keira naar de Plaza en reed Menno naar de parkeerplaats. Alles was ingepakt, het huisje opgeruimd, de vaat gedaan, de vaatwasser leeg, vuilnis in de juiste bakken en alles weer in orde! Bij de Plaza heeft Keira nog haar ...

Donderdag was onze luierdag. We waren immers op vakantie en je moet ook lekker niks doen. In de ochtend zijn we eerst gaan zwemmen, of eigenlijk was het al bijna middag. Het was best druk in het zwembad en natuurlijk ook veel kleine kindjes. Wat jammer was, is dat Keira niet meer van de babyglijbaan is geweest. Menno klom dan namelijk op de glijbaan, ik ging eronder zitten en terwijl Keira naar beneden gleed pakten we haar over. Het resulteerde is schaterlachen, zo heerlijk! Maar ja, als er kindjes rondlopen, dan houdt het snel op. In het peuterbad ben ik met Keira samen van de kleine glijbaan geweest, maar dat vond ze niet zo heel leuk. Dus deden we haar band om en gingen het golfslagbad in. De glijbaan was heel tof, maar veels te snel voor Keira, maar de golven vond ze leuk. Ook gewoon spelen met papa en mama is natuurlijk een groot succes! Keira begon moe te worden en nog belangrijker koud. Dus dan is het tijd voor te bubbelen! Ik ben lekker met Keira in het bubbelbad gegaan ...

Woensdag was onze geplande dag. Menno was namelijk met zijn werk naar het Liberty Park in Overloon geweest. Gezien mijn interesse in de Tweede Wereldoorlog en de kortte tijd die hij daar toen was stelde hij voor om nogmaals te gaan als wij daar toch dichtbij in de buurt op vakantie waren. Ik vond het een goed idee en Keira vind alles best en snapt het toch nog niet. Dus gingen wij die kant op! Het was een kleine 20 minuten rijden, nog even lastig om de parkeerplaats te vinden en het waaide weeral als een gek. Aangekomen liepen we eerst door het museumpark waar ze bezig waren een soortement van hindernisbaan voor kinderen aan te leggen. Hier gaan we duidelijk nog eens heen als Keira een stukje groter is! In het museum kochten we dan kaartjes, gingen naar het toilet en wat drinken, Keira wilde ook erg graag haar fruit hebben. We begonnen in het Marshall Museum. Genoemd naar Generaal Marshall. Het begon in een klein zaaltje met info over hem en zijn leven. Op naar de volgende zaal da...

Dinsdag ochtend begon goed. Keira lekker bij papa en mama in bed en nog even lekker slapen. Jammer dat ze daarna geen zin had in pap. Dat is helaas de hele vakantie ruzie gebleven... Na de pap gingen we aankleden en op naar de kinderboerderij! Helaas ditmaal geen geitjes kroelen er liepen daar op dat moment enkel kippen en kalkoenen. Dan was die mannelijke kalkoen wel tof, hij zette ook trots meerdere malen zijn veren uit. De geitjes waren er wel, achter een hek en waren aan het eten, moet natuurlijk ook gebeuren. Vandaar dat het waarschijnlijk geen kroelen was. Wel kwamen we nog een kei schattig hangbuik zwijntje tegen! Er was ook nog een binnenruimte met heel veel caviaatjes, ook kleintjes. Ook een paar konijnen, ook al jongen erbij. En dan last but not least nog een hangbuikzwijntje. Al zag je die niet, die lag onder het stro. Maar haar jongen lagen lekker aan mama's tepels te drinken. Zo ontzettend schattig! Na nog een paar mooie duiven te hebben gezien liepen we naar buit...

Maandag was de grote dag. Onze eerste vakantie met ons kleine meisje. Hopelijk de eerste van nog velen die zullen volgen. Omdat Keira nog in onze ogen mini is besloten we dat het geen tropisch oord, zuid Frankrijk of Oostenrijk ging worden. Nee, niet te ver weg, niet te lang en buiten het seizoen. Natuurlijk zou ze het wel kunnen, want in de auto is geen probleem. Maar of het nu leuk voor haar zou zijn, dat betwijfelden we. Ook omdat je met zo'n kleintje gewoon langer bezig bent met alles dan dat ze groter is. Je kunt haar immers niet uitleggen dat ze nog een half uurtje moet wachten totdat ze haar eten krijgt. En in de bergen of op het strand hebben ze nog steeds geen magnetrons. Dus werd het Center Parcs en wel Het Heijderbos nabij Heijen in Limburg. Om 15.00 uur zouden we het huisje in kunnen, maar ja, dan is je halve dag al voorbij. Dus wilden wij in de ochtend al gaan, je mag immers die gehele dag al gebruik maken van alles op het park. Om een uurtje of 10 zaten we dan ...