Life as it is

Nu weet ik dat dingen niet altijd eenvoudig gaan en je achter dingen moet aanzitten. Maar ik krijg nu steeds meer het idee dat er allerlei overleg is geweest over Keira waar wij dan echt, maar dan ook echt niks van weten. Het begon plots met een belletje van de PPT, die dan een intake kwamen doen. Vervolgens weeral een belletje van haar of wij nog vragen hadden over de PPT. Hierna mijn voicemail ingesproken over een verzwaringsdeken. En later wederom nogmaals. Maar wie hebben dit dan overlegd? Wie heeft er wat besloten? Wat is er verder besloten. Beetje bij beetje gaan mijn nekharen van de des-communicatie overeind staan. Ik wil namelijk ook wel graag weten wat er over mijn kind besloten wordt! En wat slapen betreft wisselt het momenteel. De ene nacht is het tot wel half 8, de volgende is het gewoon 3 uur. Vanmorgen was Haley degene die (met haar badjas?!) naast mijn bed stond. De uitbarstingen blijven, we vangen ze goed op, maar afgelopen donderdag was er weer eentje. Arm din...

Inmiddels al een dikke week geleden hadden we het intake gesprek bij het Kempenhaege. Alweer? Ja, dat was ook onze mening. Maar omdat we nu in de stad verder gaan moesten we daar eerst weer een intake doen. Nu was de psychologe aardig, luisterde ze goed en afsluitend was het dat we nog gingen horen. Dat is dus ook gebeurt en wij geloven er al niet meer in. We krijgen wederom Praktische Pedagogische Thuisbegeleiding. A.k.a. PPT. En nu was mijn reactie gelijk: ALWEER?! Komaan, dit hebben we een jaar gehad, beginnen we nu van voren af aan of wat? Ik heb er dus totaal geen vertrouwen in. Ergens in januari staat, u raad het al, de intake hiervoor gepland.

We hebben goed nieuws en minder goed nieuws gekregen. Keira heeft geen slaapziekte. Dat is het goede natuurlijk. We hadden het vermoeden wel, maar toch blij dat we het nu zeker weten. Het minder goede is duidelijk dat ze een slaapstoornis heeft. Precies ook wat we al dachten. En nu? Wachten op het telefoontjes van de afdeling hier in de buurt. Dan kan ze met een kinderpsycholoog gaan praten, dit is blijkbaar gebruikelijk, om vervolgens daar een traject te starten met hierbij misschien ook thuisbegeleiding. We zullen zien waar het schip strand, maar we zijn weer een stukje verder!

Vrijdag was dan het, zoals ze zo mooi zeggen, evaluatie gesprek bij Jeugdzorg. Ik was er niet blij mee. We kregen voor de herfstvakantie te horen dat ze gingen afsluiten omdat nu bij het Kempenhaege liepen. Kromme redenering in mijn, en Menno's, ogen. Want dat is slechts een deel van de problematiek. Na eerst verteld te hebben hoe alles gaat bij ons en het Kempenhaege avontuur uit de doeken te hebben gedaan gingen we verder. Volgens hun brief (een kopie die wij ook hebben gehad) was er al een eindgesprek daar geweest - Neen, komende vrijdag de 27e - en konden ze ons verder helpen als het geen slaapziekte was - Neen, de slaapproblemen enkel onder controle brengen, niet de rest, enkel het slapen -. Ofwel veel onduidelijkheid. Aan de hand van enkele scores die ik moest geven heb ik dan toch duidelijk gemaakt dat we er absoluut nog niet zijn. Gelukkig kon D. dit wel beamen. Ze zei ook dat het probleem bij ons niet in structuur lag. Ze nam als voorbeeld "Als jullie thuis kom...

Terrorisme, racisme. Deze gaan hand in hand helaas. Maar het is wel iets waar ik veel over nadenk. Na de aanslagen afgelopen weekend in Beiroet en Parijs, komt het weer hard binnen. En door de laatste ook dichtbij. De wereld is niet mooi. Herman van Veen zong het al "De wereld is niet mooi, maar jij kan haar een beetje mooier kleuren" En zo denk ik ook dat je het moet bekijken. Op de wereld lopen nu eenmaal extremisten rond, die, volgens hun, in naam van hun geloof de wereld hun wil willen opleggen. Alleen hun "geloof" (en ja, ik zet dit bewust tussen aanhalingstekens) is de beste. Iedereen moet zich onderwerpen aan hun "geloof". Echter, lees er een Bijbel, Koran, Thora op na, door onderwerping kan iemand niet bekeerd worden. Dit zal altijd op vrijwillige basis gaan. Dat gelovigen de dialoog met anders gelovigen aangaan vind ik mooi. Zo leer je van elkaar. Zo begrijp je elkaar. Ze respecteer je elkaar. Jehovah's Getuigen doen dit ook letterl...

Alles is weer bij het oude, Menno werkt veel over, Keira slaapt slecht, Haley inmiddels ook en ik zoals altijd ook. Ik vraag me soms echt af hoe ik het moet bolwerken... Maar goed, naast dat het twee draken zijn, zijn ze vaak ook erg lief en leuk. Keira is momenteel natuurlijk helemaal hyper van Sinterklaas en Zwarte Piet. Ze vindt het spannend, gelooft als een echte kleuter en geniet van alles eromheen. De cadeautjes kiezen (die ik nog moet kopen) was lastiger. Keira sloopt alles en ze hebben zo bizar veel speelgoed dat het eigenlijk niet meer leuk is. Maar we zijn eruit, want ook een pyjama is leuk om te krijgen!

Donderdag ben ik dan niet gaan werken, gewoon compleet beroerd. Menno heeft de meisjes weggebracht en ik ben gaan slapen. Hierna heb ik dan de meisjes gehaald en ben naar huis gegaan. Haley lekker naar bed en Keira voor de televisie, even ontspannen voor haar. Om een uurtje of twee ben ik dan de tas in gaan pakken. Ik zag er goed tegenop, maar ja, wil je iets weten, dan moet je ook wat. Drie uur was Menno thuis en Haley wakker, kon ik mooi de laatste dingen pakken en hop, alles de auto in. De reis verliep best voorspoedig, we vertrokken om half 4, moesten terug voor Bumba aan het einde van de straat, tankten nog wat en gingen de weg op. Het was al bezig flink druk te worden, maar ik denk dat we een mooi tijdstip hadden. Om iets voor vijf uur melden wij ons, kregen te horen dat we elders moesten zijn, konden wij niet weten en vertrokken daarheen met de auto. Daar aangekomen moest ik lachen, ergens leek het gewoon op de Hoge Rielen! We liepen dan eerst langs het toilet en hop, doo...

Op, kapot, ingestort. Anders kan ik het niet omschrijven. Maar wat nu...

Over slapen kan ik een boek schrijven, of eigenlijk meer over niet slapen. De nieuwe kamer heeft heel even effect gehad. Ze kwam rond 6 uur, dus we mochten niet klagen. Maar helaas is die pret ook weer over. Het is weer getrouw 4 uur in de nacht dat onze dame wakker wordt. Zelfs om half 12 gaan slapen, na de finale van K3, mocht niet baten. Het was geen 4 uur, maar half 8 is ook niet heel netjes. Komaan dat is 8 uur slaap, ik kon er nog niet uitkomen. Morgen is het dan zover, op naar het Slaapcentrum!

Vakantie! Nu ja, voor Keira dan. Herfstvakantie, lekker een weekje niks. Dus zijn de dames uit logeren. Lekker bij hun oom en tante leuke dingen doen. En mama, mama gaat de zooi hier opruimen. Inmiddels al de kelder leeg getrokken, wat een kleding! Ook Keira haar kamer al omgezet. Dit is duidelijk veel fijner zo, vinden wij, nu hopen dat Keira dat ook vindt. Morgen nog een sample sale, een nieuwe kapstok halen voor beide meiden en iets ruilen in een winkel. Oh en niet te vergeten vuilniszakken, voor die 500 stuks kleding. Dan mogen we zaterdag onze meisjes weer ophalen! Ik heb er zin in! (En weet helaas ook dat zondag een ramp gaat worden).

Dat wij met Keira in de molen zitten is al langer bekend. Ik heb mij daar inmiddels neergelegd en ben daar open en eerlijk over, immers, Keira verandert er niet door wie ze is. Nu heb ik een vriendin die er eigenlijk nooit op reageert en waarvan ik denk "volgens mij vind je ons gewoon aanstellers". Op een feestje vroeg een andere vriendin hoe het ging met Keira en waar we mee bezig waren. Zij was geïnteresseerd en luisterde naar mijn verhaal over het Kempenhaege, haar SI en haar vermoedelijke ASS. De andere vriendin zat er bij en reageerde af en toe met "Ja dat doet ons kind ook". Als ik bepaalde dingen vertelde. En nu weet ik, dat niet alles 'niet normaal' is. Een groot deel is gewoon de heerlijke dwarse en brutale kleuter. Maar in Keira's geval helaas niet alles. Ondanks dat ik denk dat ik weet hoe ze denkt en het me eigenlijk niet uit moet maken. Irriteert het me toch. Dan denk ik echt "ruilen? heb jij wat gebroken nachten en woedeaanvalle...

Woensdag was Menno jarig. Leuk natuurlijk, klein feestje die dag hadden we toch voor ons viertjes gepland. Helaas gooide Keira roet in het eten... Het begon al dat ze in bed kroop en Menno niet eens een kus wilde geven, laat staan gefeliciteerd wilde zeggen. Dan mag het haar achterstand zijn, afgewezen worden op je verjaardag zet toch al lichtelijk de sfeer. Na de gebruikelijke strubbels die we iedere ochtend hebben gingen we dan naar school. Daar was alles goed. Samen met Haley naar de supermarkt en bakker en op naar Menno's werk om taart te brengen. Mijn schoonzusje had me gezegd lekker op Haley te passen zodat ik even me-time had. Daar heb ik van genoten en wat kleine dingen in het huis onder handen genomen. Keira hoefde ik niet op te halen, ze had die middag haar allereerste kinderfeestje! Om half vijf gingen wij haar dan ophalen en vervolgens Haley. Op naar huis voor gezellig met z'n viertjes eten. Helaas was het niet gezellig... Gordijntjes dicht, kaarsjes aa...

Vandaag de intake gehad bij dokter Nele in het Kempenhaege. Een eindje in de auto met Keira die zich verveelde en niet wilde, maar naar school wilde was eigenlijk het 'slechtste' van de dag. In het Kempenhaege liep het, natuurlijk, uit. Wachten in de wachtkamer met te weinig speelmogelijkheden voor een kind van 4 is niet tof. Drinken en boekjes meer dan voorradig. Dikke plus. Dokter Nele riep dan onze Keira binnen en wij gingen dan gezamenlijk naar binnen. Ze was open en vriendelijk. -Ergo: dit is de derde kinderarts inmiddels, de eerste was van het MKD en betichtte ons er nog net niet van Keira te mishandelen. De tweede was van het ziekenhuis en verwees haar enkel door naar een psychiater.- Ze vroeg ons allereerst onze geschiedenis te vertellen, nu dan, over Keira haar slapen natuurlijk. Ze onderbrak niet, toonde interesse en verweet al helemaal niks. Naarmate we vorderden begon ze vragen te stellen die wij dan weer beantwoordden. Op een moment werd Keira dan geme...

Lang geleden, meer dan 5 jaar terug. Was ik bang in de Medische Malle Molen te geraken omdat we niet zwanger werd. Nu vijf jaar later zitten we er volop in. Niet om zwanger te raken uiteraard, maar om ons meisje te helpen. Al sinds Keira een baby is slaapt ze slecht. Soms met korte fases goed, soms iets langer. Maar over het algemeen slecht. Wij dachten altijd dat het normaal was, maar op het moment dat ze 2,5 was vonden wij het minder normaal dat ze nog steeds vele nachten spookte. In combinatie met bepaald gedrag van haar klopten wij aan bij het consultatiebureau. Dit werd in eerste instantie afgewimpeld, ze is pas 2,5 jullie maken je druk om niks. Met drie jaar werd er dan eindelijk naar ons geluisterd. ( Zie deze blog ) We kregen een doorverwijzing. Op naar het MKD. Daar is Keira, inmiddels een jaar geleden, doorgelicht. Ze heeft een stapel onderzoeken gehad: fysiotherapeutisch, logopedisch, intelligentie, algemeen onderzoek, gesprekken en observaties. Daar is dan wel een ...

Vorig weekend zijn wij op bezoek geweest bij mijn familie in het Noorden. Mijn moeder komt daar vandaag, dus veel van haar broers en zussen wonen daar nog steeds. Aangezien mijn achterneefjes gedoopt werden was het een mooie combi om die kant op te gaan. We vertrokken dan die vrijdag in de middag richting Zwolle om naar K. en R. te gaan. K. is mijn moeders jongste broer, ze schelen 11 jaar. Ik kon mij niet herinneren daar ooit te zijn geweest. Durfde het ook niet echt te vragen. Mijn neefje R. en T. zijn 16 en 14 en waren natuurlijk ook thuis. We hebben daar echt een hele toffe avond en ochtend gehad. R en T hebben vol enthousiasme met hun achternichtjes gespeeld, want stiekem blijft Playmobil altijd leuk. Haley wilde helaas niet bij Keira slapen, dus sliep Keira bij mij en Haley bij Menno. Je moe wat als ouder zijnde. De aankomst was ook tof "Hallo, we zijn er, mogen we Haley eerst even douchen?" Had mevrouw net bij de afrit Zwolle de boel onder gespuugd. Zaterdag...

Ik heb afgelopen vrijdag röntgen foto's laten maken. Al vier weken heb ik hoofdpijn. En omdat ik volgens de dokter nasaal klonk, was het tijd voor foto's. En het is dus maar goed dat het geen gewone foto's waren. Want de achterkant van mijn hoofd, eentje met mond dicht en eentje met mond open. Waren niet de charmantste geweest.

Ik heb nooit wat om de mode gegeven. Ik kijk altijd wat ik leuk vindt en dat koop ik. Of het nu van 'dit seizoen' of van tien seizoenen terug is, ik koop wat ik leuk vindt. Op het moment dat ik zwanger was van Keira ben ik natuurlijk, zoals iedere aanstaande moeder, gaan shoppen. Met zorg een eerste pakje uitgezocht en meer kleding. Vooral roze was mijn favoriet en dan veel leggings en shirts toen ze kleiner was. Inmiddels is Keira alweer bijna vier, nog een krappe drie maanden wachten. En natuurlijk is Haley er ook, die alweer dik één jaar is. In de loop van de tijd ben ik me dan gaan interesseren voor mode en eigenlijk enkel kindermode, nog specifieker, meisjesmode. Keira is een jurken-meisje. Als je haar vraagt wat ze aan wil hebben is het altijd een jurk, als die er niet meer hangen dan mag een rok ook. Broeken heeft ze inmiddels niet meer. Ik heb geen zin om die strijd aan te gaan, ze heeft een eigen mening en ik wil daar, met grenzen, echt wel naar luisteren. Ze ...