Life as it is

Nu we vakantie hebben, hebben we ons ook weer gestort op een paar mooie tv-series. Eerst How I Met Your Mother afkijken. Het blijft grappig en lachen. Ook Once Upon A Time zijn we nu aan het volgen (en gaan we waarschijnlijk bijkijken). Dan is ook The Big Bang Theory ons gevonden, maar dit kijken we gewoon op tv. Iemand verder nog tips?

We zijn inmiddels een week na het beruchte ongeluk en eerlijk gaat het best goed met me, maar dat ging ook niet zonder slag of stoot. Zaterdag ben ik lekker thuis gebleven, op de bank gelegen en een lang bad genomen. Zondag was het hier ook niet veel, eerlijk, ik weet niet eens meer wat ik gedaan heb, ik was compleet van slag. Maandag moest ik dan werken. Van mijn oudste broertje mocht ik zijn auto lenen, dus dat scheelde, anders had ik een end naar het kinderdagverblijf moeten fietsen en dat is niet tof. Maar ja, daar kwam het, auto rijden. Niet meer gedaan sinds het ongeluk. Van Menno's ouders dan een stoeltje voor Keira geleend, maar rijden durfde ik niet. Ik moest, dat wist ik, maar ik durfde niet. Om half 5 in de ochtend was ik wakker en toen Menno om 10 voor 7 uit bed kwam had ik al gedoucht en was ik klaar om weg te gaan. Ik heb Menno dan ook verteld wat mijn probleem was en hij bood aan om met mij mee te rijden. Zo gezegd zo gedaan. Menno kleedde zich aan en ik Keira...

Een ongeluk, iets waarover je leest, waarvan je met schrik foto's op het internet bekijkt. Niet iets dat je mee maakt. Zo zagen wij gisteravond nog een ongeluk hier op de snelweg. Bij de afrit van de snelweg (wij wonen langs de oprit) is er een eenzijdig ongeval geweest. Met veel zwaailichten en herrie. Wegafzetting natuurlijk en een berg mist, waardoor het niet goed te zien was. Nu was ik zelf het slachtoffer van een ongeluk. Mijn aanrijdingen zijn geweest met de muur van de parkeergarage bij het parkeren (ik had net twee dagen mijn rijbewijs). Maar ook met een betonnen paal iets verderop bij mijn ouderlijk huis. Dat was mijn eerste auto, mijn Alfa Romeo. Op dat moment riep ik al "nooit meer een Alfa!" Nu werd onze huidige auto toch weer een Alfa. Menno wilde namelijk een sportieve auto als gezinsauto. (Ik prefereerde een MPV en keek met name naar ruimte). Na vandaag hebben wij ook (zo ver wij kunnen vermoeden) ook die auto niet meer. Ik heb namelijk een auto ...

Niet dezelfde klachten als vorige maand, totaal andere... Een cupmaat er al bijgekregen, ik draag nu de bh die ik aan het einde van de zwangerschap van Keira aan had. Deze is qua omvang te groot, maar qua cup heel mooi. En dikke aders die ik zie lopen. Ik ben al een dikke week met vlagen misselijk. Veel darmkrampen. Nog geen humeur dat onder het vriespunt is gedaald... Wel een klein drupje bloed, maar dat was zaterdag, toen ik overigens ook negatief testte... Volgens mijn berekening moest ik ongeveer vandaag ongesteld worden, ben ik het zaterdag nog steeds niet. Dan gooien we er nog een test tegenaan!

Die man met die baard en zijn zwarte hulpjes zijn weer in het land. En Keira vind het maar een beetje gek. Zwarte Piet is tof, want die geeft pepernoten, die zijn lekker en schuimpjes ook. De taai-taai die ze krijgt omdat ze nog klein is waren voor oma en papa, want dat is niet lekker, maar ze pakt het wel aan. Geen Pietje Keira dit jaar, want iets op je hoofd is gewoon niet fijn! Een schoen met cadeautjes is ook maar een beetje gek. Waarom zitten daar nu plots cadeautjes in... Ach, met 19,5 maand is het dan ook vreemd zulke dingen. Volgend jaar zullen we een stuiterend meisje in huis hebben rond deze tijd.

Ik was vergeten te vertellen dat we een vervroegd Kerstcadeau hebben gehad! Vanaf januari gaan opa en oma op maandag op Keira passen, geen kinderdagverblijf meer. Voor mij heel fijn, het scheelt enorm veel stress. Maar ook voor onze portemonnee heel fijn. We hebben wel gelijk gevraagd of een tweede kindje van ons ook welkom is, aangezien ons neefje ook op die dag komt... En ja, een tweede willen we ooit toch wel aan beginnen...

2 november is de geboortedag van mijn moeder. En dat vieren wij dan ook met een feestje! Die ochtend ben ik gezellig met schoonzus N. en Keira boodschappen gaan doen, na de lunch zijn we dan mijn zusje en zwager H. gaan halen. Met mijn zusje nog naar het kerkhof en vervolgens Menno halen. De broertjes kwamen samen naar het huis van mijn oudste broer toe. Daar stonden we dan gezellig in de keuken alles klaar te maken, Keira lag in bed en het was gewoon gezellig! Lekker aan de gourmet, met natuurlijk paprika, brood en komkommer voor Keira. Meer wil ze meestal niet. Natuurlijk mocht een potje Carcassonne niet ontbreken en het idee van mega-Carcassonne is weeral verder gegroeid. Om kwart over 4 (in de ochtend wel te verstaan) zijn we dan maar naar huis vertrokken. Menno en ik, Keira lieten we achter, de rest van de familie sliep namelijk daar. Zusje zorgde die ochtend voor Keira en Menno haalde later Keira, zusje en zwager H. op om hun dag hier door te brengen. Maar we hebben on...

Ik schaam me kapot, ben helemaal vergeten te vertellen dat onze Yeti er niet meer is. Uiteindelijk was hij zo ziek dat hij niet meer kon lopen, met zijn achterlijfje veelal sleepte en amper nog ergens kwam. Menno is met hem naar de dierenarts gegaan en daar is hij rustig ingeslapen. Wij missen onze Yeet enorm... Rust zacht lieve Yeti!

Zo negatief als het maar zijn kan de test... En eerlijk? Ik voel me gewoon zwanger... En het is niet meer dat het de eerste keer is. Nu wachten we af tot de ongesteldheid... Maar eerlijk? Ik hoop niet weer 8 maanden te hoeven wachten...

Ik ben het beu! Mijn buik is gezwollen, alles stinkt, ik ben met vlagen misselijk, slaap slecht. Volgens mij ben ik gewoon zwanger!

Het gaat nog steeds niet goed met onze Yeet. En we weten dat het ook niet meer goed met hem gaat komen, maar toch hebben we besloten nog niet terug naar de dierenarts te gaan met hem. Immers, iedere avond staat hij aan de kooi te rammelen dat hij naar buiten wil, weliswaar zwakker dan voorheen, maar hij doet het echt nog. Hij loopt ook nog echt zijn rondje, het is niet veel meer, maar hij loopt. Daarna gaat hij lekker op zijn favoriete plekje liggen slapen, in de iglo van de poezen. Ook is hij alert zodra je bij de kooi komt in de trend van "eten?". Dus na overleg met de dierenarts vanmorgen hebben we besloten om gewoon per dag aan te kijken en als het niet meer gaat dan langs te gaan. Nu maar eens gaan denken wat we daarna willen doen met onze Yeti.

We kunnen vanaf nu weer volop in spanning en sensatie gaan, want ja, volgens mijn meerdere kalenders (hoe paranoïde kun je als mens zijn) moet ik volgende week ergens ongesteld worden. Dat kan maandag zijn (volgens mij het meest betrouwbaar) of anders pas donderdag. Nu denk ik niet dat ik zwanger ben, zou te mooi zijn om waar te zijn. Maar het zou wel leuk zijn! Heb ik "kwaaltjes" zoals ze dat zo mooi noemen? Nee, want ik ben gewoon moe van het werken... Al weken fulltime begint er goed in te hakken. Dus die misselijkheid en het moe zijn, zijn van het vele werken. En daarbij zou het nu te vroeg zijn om iets te merken. Over een hele dikke (lange week) weten we meer.

Onze Yeti is ziek. Heel ziek. Hij heeft twee tumoren in zijn buik die hem wegvreten. Hij eet en drinkt nog goed... Maar hij is mager en zit slecht in zijn vel... Binnenkort gaan we terug naar de dierenarts om hem rustig te laten inslapen... Want we willen hem niet laten lijden. Wat zal hij in ons gezinnetje gemist worden...

Toch blijft het bizar als je dan "bezig bent voor een tweede". Ik vind het nog steeds een rare gedachte dat we straks misschien wel twee kindjes mogen hebben. We zullen zien ergens aan het einde van deze maand moet ik ongesteld worden. Maar ik ga nergens van uit. Op Keira hebben we ook 7 maanden moeten wachten. Ok, was de situatie compleet anders. Menno was zichzelf niet door de uitzending, de seks was vaak een moetje, omdat we graag een kindje wilden. Maar uiteindelijk is tijdens het genieten dan ons bolleke gemaakt. (Wat klinkt dit lekker plat, maar ja, het is zo). Nu is de situatie compleet anders. We hebben een mooi huis, de ruimte, we genieten van elkaar. We genieten van zoveel dingen. Samen zijn, met ons bolleke leuke dingen doen. Wat wil je nog meer. Dus wie weet werkt het wel mee...

Haha, lekker letterlijk. Afgelopen zaterdag was dan onze house-warming. En eerlijk? Ik vond het weinig leuk. Maar dat kwam vooral omdat Menno tot dik 6 uur bezig is geweest met de serre afbouwen samen met zijn pa. Ze zijn donderdag begonnen maar hebben het niet gered. Dus rende ik als een kip zonder kop rond, gelukkig wel met hulp. Maar toch... Nee volgend jaar maar een goed feest voor onze verjaardagen vieren en zonder verbouwingen! Zondag hadden we een babyborrel en ik vond het gezellig, maar niet iets wat ik zou doen. Nee, het komt op mij heel erg over als cashen. Ok, het super schattige meisje lag in haar reiswieg, maar de ouders hadden het super druk. Gelukkig hadden we het mooie meisje al bewonderd! En een super leuk nieuwtje! Anne is weeral zwanger. Ze is voorlopig op 26 april uitgerekend, dus weeral een klein mensje in onze vriendengroep erbij en een vriendje of vriendinnetje voor Keira.

Ik blijf twijfelen, ik kan er niks aan doen. Maar toch gaan we het doen. Weg met de rubbers, op naar een brusje voor Keira! Gister vertelde Anne dat ze weer zwanger is, super blij kon ik nu gelukkig reageren, wij hadden immers besloten nog even te wachten. Maar ook veel meer om mij heen die zwanger zijn... Maar ja, waarop? Eigenlijk komt het nooit uit, qua planning niet, financieel niet. Noem maar op. Het zal ons ook wat, we vinden er wel wat op. Maar ik ben dik 31 en word er niet jonger op. Dus gisteravond dan samen overlegd en besloten actief te zijn voor een brusje!

Mijn broertje en zijn vriendin hebben een huis gekocht en vertrokken uit hun appartement naar een "echt huis". Nieuw huis is klussen en zo meer, dus hieronder het resultaat van een kaartje voor hun!

Weeral een reden voor een kaartje. Eigenlijk hou ik kaartje vaak in één a twee kleuren, waarom weet ik niet echt, maar ik heb ooit een tekenleraar gehad die tegen ons als klas zei dat dit rustiger was en duidelijker. Nu ja, bij een geboortekaartje is dat sowieso logisch!

We wachten nog een 7 maanden en een kleine week en dan stoppen we met de rubbertjes. Dan is het tijd voor een brusje voor Keira. Nu klein neefje geboren (ik moet nog een geschikte naam voor hem hier verzinnen) hadden Menno en ik het er in de auto over. Probleem is dat ik bang ben om meerdere redenen. We hebben dan de praktische kant. Ok, we wonen ruimer, maar het is geen villa. Het is een gewoon huis qua grootte. Enkel de tuin is bizar groot. Een tweede kindje moet altijd door onze slaapkamer heen naar zijn kamer. Uitbouwen is zonde van het geld, want immers, we huren. Zolang het huis niet verkocht is hebben we helemaal geen zekerheid en weten we niks. Een tweede kindje kost ook een hoop geld. En dan blijven er mijn gevoels bezwaren. Kunnen we een tweede kindje evenveel liefde geven? Evenveel aandacht. Verwaarlozen we Keira niet. Hebben we net zoveel geluk als met Keira qua gezondheid? Het is en blijft lastig. Nu gewoon maar eens rustig afwachten tegen wat ik dan denk.

Bij vrienden van ons is een meisje geboren. Mooie reden voor een kaartje!

Vorig jaar was natuurlijk Keira's eerste keer op de kermis. Maar dit jaar had ze ook door wat we gingen doen. Een wereld van verschil of 4,5 maand of 16,5 maand. We waren afgelopen zaterdag al later in de avond geweest. Maar uiteindelijk hebben wij toen niks gedaan en heeft ze vooral gekeken en een ijsje (meer het koekje) gegeten. Gister gingen we dan met mijn zusje en haar vriend naar de kermis. Net na het eten stapten we in de auto en reden naar ons oude huis. Daar zetten we de auto weg en liepen de stad in. Met grote oogjes keek ze weer rond. Al die muziek, al die lichtjes. Heel indrukwekkend. Menno en zwager gingen eerst in een apparaat, veels te hard, veels te snel, veels te hoog. Keira keek! We wandelden nog een stuk verder en kwamen veel mensen tegen waardoor het allemaal vrij lang duurde. Zusje keek dan Menno lief aan of hij hen naar huis wilde brengen, anders moesten ze de bus al snel hebben. Menno wilde dit wel doen en wij gingen dus verder. Op naar het eendj...

Neeeee. Ik stop hier niet, ik ga gewoon door. En ik probeer wat meer tijd te vinden, maar dat beloof ik zo vaak. Dus we  zullen zien... Maar ondertussen heb ik wel een nieuwe blog gemaakt. Maar die dient enkel voor mijn (tot nu toe) scraps. De rest heb ik nog niet besloten of ik die ook online ga zetten. Maar de scraps wel dus: Scrappen!

Ik ben al een tijdje bezig met de site en heb deze meerdere keren opnieuw gemaakt. Nu toch maar besloten om via Wordpress alles bij te houden. Niet ideaal maar wel de fijnste manier. Dan heb ik ook gister voor het eerst sinds tijden weer eens digitaal gescrapt op Bengeltjes. Lavender

Per 1 september ben ik dus gewoon in dienst. Nog wel een jaar contract en geen pensioen opbouw. Maar verder ben ik gewoon blij. Om in deze tijd een baan te krijgen die zo fijn is is haast onmogelijk. Ik zal eens even lyrisch beschrijven hoe fijn het is. Ik woon nu hemelsbreed 1,2 kilometer van mijn werk vandaan. Het is 1,98 kilometer naar mijn gastouder, eender of ik met de auto of met de fiets ga. Vanuit mijn gastouder is het 1,86 kilometer naar mijn werk op de fiets en 2,46 kilometer met de auto. Ideaal dus qua afstand. Ik begin het nu irritant te vinden om naar het kinderdagverblijf te gaan, omdat die een stuk verder is. Dan mijn werktijden. Vier uur op een dag en eigenlijk zelf in te delen. Iedereen begint hier om 9 uur in de ochtend, nu ja, zo ongeveer. De ene dag is het hier om 9 uur vol, vanmorgen was het bijvoorbeeld half 10. De soepelheid is zo zalig, bijna niet voor te stellen. Ik stop om 1 uur in de middag. Maar goed, soms is het ook wel eens iets eerder. Zeker nu ik we...

Ons kleine meisje... Gewoon alweer 16 maanden. Echt geen baby meer, alles behalve. Ze loopt niet. Nee, ze rent liever. Vrees heeft ze soms, vooral een wipwap is best eng en mensen die je niet kent. Tand door de lip gebeurt minimaal één keer per maand en builen en blauwe plekken zijn er genoeg. Haar grootste hobby is buiten spelen. Spullen van de kleine glijbaan gooien en dan zelf erachter aan. Maar ook fietsen is zalig. Of eigenlijk dat wij haar op haar fiets rond duwen. De trampoline is sinds kort ook leuk. Rondjes rennen en dan vallen en stuiteren. Of mama pakken door het net heen. Binnen is zoveel mogelijk zooi maken in korte tijd de hobby. En de groente en fruit van de AH mini's laten stuiteren. Al met al heeft ze het super druk. Je zou dus ook goed slapen verwachten, maar helaas. Om half 5 wordt ze wakker. Maar voor 7 uur staan we niet op en moet ze in bed blijven. Om half 9 wil ze dan slapen. Want ja, de nacht was te kort. Dan wil ze slapen tot een uurtje of 1. En da...

Dat is wat wij doen en ook waarom ik maar weinig blog. Ik ben zo bruin van het buiten zijn dat het lijkt alsof ik naar een tropisch oord op vakantie ben geweest. Maar onze eigen Casa is onze vakantiebestemming dit jaar. Ik geniet dus nog even verder. Zodra het weer regent (wat met regelmaat gebeurt in dit gezellige land) zal ik eens uitgebreid foto's van het huis maken en daar verhaaltjes over vertellen. Want dat het bevalt mag overduidelijk zijn.

Keira is inmiddels 1 geworden en ook zijn we verhuisd. Kaartjes hiervoor heb ik rondegestuurd en daarvoor iets moois gemaakt met digiscrap! Tussendoor kregen we ook te horen dat Menno's zusje en man zwanger waren en niet veel later ook dat goede vrienden van ons zwanger zijn. Zij kregen natuurlijk een kaartje!

Jaja, want toen zeiden wij ook beiden ja. Dit jaar helaas geen etentje of dagje weg voor ons. We hebben er gewoon geen tijd voor. Dus hebben we Keira bij mijn zusje gebracht voor een nachtje en gewoon gezellig samen op de bank gezeten, lekker gegeten en niks gedaan. Ook genieten momenteel in ons geval. Enige wat ik vergeten ben is mijn trouwjurk nog eens passen... Morgen maar denk ik.

Er staan ook behoorlijk wat lessen op die in het verleden geschreven zijn. Daarvan heb ik er dan ook weer twee gemaakt. Gewoon om te oefenen en omdat ik ze leuk vindt! Nature Beautiful Day Daarnaast was er ook altijd een Project 12. Ik had hier wat meer moeite mee en heb er dan ook maar eentje gemaakt. Die van juli 2011 Soms waren er ook seizoenslessen. In 2012 was deze van Valentijn. Hiervoor wilde ik een foto van Menno en mij gebruiken... En dan was er nog de surprise opdracht. Vanwege mijn weinige kunde vond ik ook dit moeilijk. Hier heb ik er ook slechts eentje van gemaakt.

Sommigen zijn hier misschien gekomen via de standaard link van tigru.eu. Dan heb je de volgende scraps al gezien! Deze heb ik speciaal voor mijn website gemaakt en voor de twee delen die ik eronder wil hebben hangen. Natuurlijk het scrappen, maar ook mijn genealogie.

Altijd een verrassing wat er nu weer in het kitje zou zitten. Vaak zes elementen die je dan diende te gebruiken (zonder dat er een vergrootglas voor nodig was om te op te zoeken). Daarbij mocht je voegen wat je wilde. Gemaakt op 22 juli 2011 Gemaakt op 27 juli 2011 Gemaakt op 11 augustus 2011 Gemaakt op 26 augustus 2011

Het laatste stuk van Keira haar album, de laatste zeven foto's van haar eerste half jaar op de wereld!

Keira is vandaag 15 maanden en het begint voorzichtig te kriebelen. Het ene moment denk ik "Jaa, zo snel mogelijk wil ik er nog een kindje bij." Zeker als ik dan zwangere vrouwen zie lopen en van die hele kleine kindjes zie. Maar het andere moment denk ik "Keira is nog zo ontzettend klein, ze moet zichzelf eerst meer kunnen redden". Vooral als ik dan mijn handen aan haar vol heb. Maar... Ik weet ook dat als ik nu spontaan zwanger zou worden (erg lastig, moet morgen ongesteld worden) Keira dan 2 jaar zou zijn. Dus dan is ze al een heel stuk ouder en ook zelfstandiger. Maar allerliefst wacht ik nog even, want ja, ik wil dat Keira minimaal 2,5 jaar is... Hoop dat ze dan ook meer praat. Heel soms denk ik ook "Ik wil niet nog een kindje." Ik heb mijn handen vol aan Keira en geniet enorm van haar. En ik weet niet of ik wel net zoveel kan houden van een tweede kindje en of ik wel met twee kindjes tegelijk kan omgaan. Een luxeprobleem, ik weet het, maar i...

Ons kleine meisje, 15 maanden. Wat is ze groot en wat is ze grappig. Als trotse mama moet ik natuurlijk eerst vertellen wat ze allemaal wel niet kan. Lopen, rennen soms al. Zo grappig om te zien en zo groot dat ze gelijk lijkt. Ze heeft sinds kort dan ook schoentjes en stapt dagen rond. Ze gaat door haar hurkjes om iets op te pakken en gaat dan zitten. Ook danst ze nu echt en draait dan rondjes. Ze heeft door dat op veel speelgoed muziekjes zitten, ze weet dan precies welk knopje zet moet hebben, maar ook hoe vaak ze het in moet drukken om het gewenste liedje te horen. Alles is interessant en moet gepakt worden, als ze nu iets pakt en dat mag niet en ik zeg dat tegen haar rent ze al gieberend weg van me. Ook "ik kom je pakken" is heel populair en zorgt voor een rennend meisje dat helemaal in een deuk ligt. Eten is een leuke bezigheid volgens Keira, maar enkel wat wij eten, behalve als het koekjes betreft, dan zijn die van haar ook goed. Ze lust gelukkig ook bijna alles...

Mijn schoonouders waren in september 2011 35 jaar getrouwd. Als cadeautje zijn wij met het hele gezin naar Burgers' Zoo in Arnhem geweest. Het was een zalige dag met natuurlijk heel veel foto's! Als extra cadeau kregen ze later nog een album wat ik dan weer gemaakt heb.