Life as it is

Donderdag en vrijdag vond ik het wel prettig thuis te zijn. Maar gister kwam de klap. Toen ik met Keira om half 9 uit bed kwam besefte ik echt dat ik niet meer aan het werk zou gaan. Dat ik nu tot in januari thuis zou zitten. Dat ik enorm veel moet gaan regelen. En dat ik weer in dezelfde situatie zit als na Keira's geboorte. Ik baal dus als een stekker. En nu ik mijn vorige blog doorlees besef ik dat ik veel te naïef was. Menno's collega's kwamen er eigenlijk mee "Ze is gewoon ontslagen omdat ze zwanger is". Dat sloeg eigenlijk zelfs in als een bom. Want dat had ik nooit verwacht. Ik had van collega I gehoord dat F juist het voor mij opnam bij het aannemen, want P en L zeiden toen gelijk "Die nemen we niet aan, want met één kindje, komt er vast nog wel een tweede". Waarop F reageerde dat dit logisch was, maar geen probleem hoefde op te leveren. Hierop ben ik aangenomen. En lafaard F durft nu niet meer tegen P en L in te gaan nu ik zwanger ben...

... Maar allemaal zijn ze super lang of dekt het de lading niet. Behalve deze, die zou kunnen: Ontslag Geloof het of niet, maar het is zo. Vanmorgen heb ik te horen gekregen dat ik mijn ontslag heb gekregen. Ik werd door F gezegd zo even in gesprek te gaan met P en L. Die zouden er zo zijn. Op dat moment kreeg ik al een lichte paniekaanval. Immers, mijn contract verloopt per 31 augustus. Maar ik kon me niet voorstellen dat ze nu, 1,5 week voor het einde van mijn contract, het alsnog niet zouden verlengen. Zeker omdat ik 1,5 week geleden nog de vraag aan hun heb gesteld over het hoe-en-wat en daar geen antwoord op kreeg. P en L kwamen en ik zat al met F in de spreekkamer. Ik wist op dat moment al genoeg. Als ze niet eens de moeite nemen mij fatsoenlijk te groeten en blikken zeggen genoeg. L nam het woord en vertelde mij dat ze besloten hadden mijn contract niet te verlengen. Ik vroeg hierop wat de reden hiervoor was. Volgens P deed dit er niet meer toe. Volgens mij moet ik ee...

Nu ja, vooral voor Menno, niet voor mij eigenlijk. Al is het aan mij wel de taak Keira bezig te houden als Menno druk is. Zoals al eerder verteld heeft hij een kast op onze slaapkamer gemaakt. We hadden 2,5 meter kast. In de nieuwe kamer konden we maar 1,5 meter kwijt. Heel irritant, want de rest moet ook ergens blijven. Omdat we een schuine kant hebben heeft Menno daar een kast gemaakt. Hier de kast in de ruwe vorm. Hij staat bovenop onze ladekast.  Natuurlijk is de kast dan op een moment af en prachtig! We hebben giga veel ruimte en zelfs meer dan we hadden met onze oude kast. Nadeel is wel dat ik nu meer moet vouwen. Maar al mijn gewone kleren liggen/hangen maar ook mijn zwangerschapskleding. Dus dat is een heel groot pluspunt! De boekenkast staat beneden in de serre, zomaar nog ergens, zover zijn we nog niet namelijk. Maar Meesje is blij met de mini krabpaal! Toen de kast af was waren we dus begonnen aan de babykamer. Voor de basis van de muur was er een goede stevig...

Wederom een druk weekend... En het begint me ook te slopen die drukke weekenden. Vrijdagavond gingen we naar een dorp in de buurt naar een oud-collega van Menno voor een BBQ. Het was super gezellig en we hebben goed gegeten. De volgende ochtend was dan mijn schoonvader er voor 9 uur. Keira en ik nog in pyjama en Menno klaar om te beginnen... De babykamer werd gebouwd! Ik was benieuwd en had er een vrij hard hoofd in dat het dat weekend ging lukken. Die ochtend ging ik met Keira lekker even de stad in, kijken voor kleren voor haar en worstenbrood halen. Thuis gekomen waren ze dan een flink stuk gevorderd en zag je echt de contouren van een muur ontstaan. Net als de plek waar de deur ging komen. Gezien de herrie die ze maakten besloot ik mijn schoonmoeder te bellen om Keira daar te laten slapen. Zelf ging ik naar huis en ook aan de slag. Geen groot werk, maar wel werk voor mij. Op de deuren van de meiden komt hun naam te staan. Natuurlijk in het roze! Maar dat moet wel geschil...

Gisteravond hebben we de kamer van Zusje dan leeggehaald, alles wat er nu niet nodig is, weggehaald en alles wat al in de kamer moet staan erin gezet. Keira heeft geen commode meer op haar kamer, maar heel veel ruimte! En de kamer van Zusje nam dan gisteren vorm aan. De commode staat er dus in, niet helemaal goed nog, maar hij staat er. Er moeten nog wel andere poten onder, want deze zijn op. De stoel is door Keira's spuug (toen ze nog een baby was) en de zon in de serre compleet verkleurd. Verder is de stoel nog super goed, dus een mooie deken (grand foulard) erover en hij kan weer helemaal mee! Het kastje komen nog wel wat spullen in, maar wat weet ik nog niet. De foto's zijn het raam uit, immers, beetje onzin, dit moet leuk en gezellig worden voor Zusje! Hier weer de commode, met daarachter gelijk onze slaapkamer deur. Hiertussen komt een muur te staan, net als achter de kast. De kast krijgt nog deuren en een nieuwe inrichting. De wasmand komt in de gang te staan. ...

Gisteravond hebben we een lijst gemaakt. Nu ben ik een fan van lijsten maken, dus ook deze lijst viel gelijk bij mij in de smaak. De lijst omvat wat er nog gedaan moet worden in huis. Een hele waslijst dus. Maar omdat we al een jaar bezig zijn en er dingen natuurlijk afgaan (anders ging er wat mis) en bijkomen (je bedenkt nieuwe dingen) heb ik alle lijsten maar eens samengevoegd en een pagina hier gegeven :D

Vandaag is de laatste werkdag van de vakantie. Natuurlijk volgt het weekend nog, maar ja, officieel is de vakantie na vandaag voorbij (om over zeven weken met verlof te gaan ;)) De eerste week van de vakantie had ik met Keira alleen. In die week gebeurde er niet veel. Zondag 14 juli zijn we eerst naar het strand gegaan omdat we de dag erop vier jaar getrouwd waren. Voor Keira de tweede keer in haar leven. Het droge zand vond ze leuk, maar het natte zand en de zee niet. Overigens niet meer terug naar Ouddorp, jeetje wat een end lopen voor je bij het water bent! Wel hebben we "picknick eten" gedaan. Zo noemt Keira picknicken. Super gezellig zo op het strand! Die avond zijn we nog lekker bij mijn grote broer in het restaurant uit eten geweest. Keira ging ditmaal ook mee. We dachten toen "Ach, we doen wel nog iets van de week, maar dan hebben we in ieder geval nog iets met drietjes gedaan" Niet wetende dat het daarna stervens warm zou worden. Die week deden Kei...