Life as it is

Kempenhaege, tsja, we kunnen er weeral weinig mee. Ik krijg er in ieder geval een punthoofd van. Er is hier dan een dame van het Kempenhaege op bezoek geweest. Eerst weeral over hoe en wat met Keira. Nu kan ik dat inmiddels dromen, dus dat was geen probleem. Vervolgens haar kamer bekeken. Hierin zag ze wel wat problemen. Er moesten minder prikkels. Zoals ze het vertelde kamer leeghalen. Nu ja, het is en blijft een kind. En het speelgoed op haar kamer speelt ze wel mee, maar niet als ze moet slapen. Dan leest ze wel boekjes, maar hier hebben wij geen problemen mee. Vervolgens hoe en wat wij onze dagen vullen. Heel zwart-wit kwam het er op neer dat wij er voor moesten zorgen dat de dagen alle dagen hetzelfde waren. Dus iedere dag op hetzelfde tijdstip opstaan, op hetzelfde uur drie maal per dag eten. Meermaals gaan zitten en een rustmoment creëren door een verhaaltje voor te lezen. Ik heb deze mevrouw nog net niet gevraagd of ze gek was. Door de week gaat de wekker om zes uur....

Het is inmiddels 2016, om maar cliché te doen: is natuurlijk terug kijken op 2015. Voor Keira was het toppunt het starten in de kleuterklas. Ze verheugt zich ook op overmorgen, dan mag ze eindelijk weer naar school. Voor Haley was denk ik het toppunt gewoon zo te groeien. Lopen, springen, rennen, praten. Denk dat zij naar verhouding de grootste prestaties heeft geleverd. Mijn grootste prestatie is het krijgen van een vast contract. En die van Menno eigenlijk erkenning krijgen (op de valreep) voor zijn werk. Er waren mooie hoogtepunten, zoals de vakantie in de zomer. Maar ook dieptepunten als de nachten zonder slaap. Voor komend jaar maken we per dag goede voornemens. De eersten zijn al geslaagd. De Kerstzooi is namelijk het huis uit en gelijk heb ik twee foto's geprint voor in twee kadertjes. Als ik zo doorga voorspel ik veel goede voor 2016!