Op vakantie: dinsdag

Dinsdag ochtend begon goed. Keira lekker bij papa en mama in bed en nog even lekker slapen. Jammer dat ze daarna geen zin had in pap. Dat is helaas de hele vakantie ruzie gebleven...

Na de pap gingen we aankleden en op naar de kinderboerderij! Helaas ditmaal geen geitjes kroelen er liepen daar op dat moment enkel kippen en kalkoenen. Dan was die mannelijke kalkoen wel tof, hij zette ook trots meerdere malen zijn veren uit. De geitjes waren er wel, achter een hek en waren aan het eten, moet natuurlijk ook gebeuren. Vandaar dat het waarschijnlijk geen kroelen was. Wel kwamen we nog een kei schattig hangbuik zwijntje tegen!

Er was ook nog een binnenruimte met heel veel caviaatjes, ook kleintjes. Ook een paar konijnen, ook al jongen erbij. En dan last but not least nog een hangbuikzwijntje. Al zag je die niet, die lag onder het stro. Maar haar jongen lagen lekker aan mama's tepels te drinken. Zo ontzettend schattig! Na nog een paar mooie duiven te hebben gezien liepen we naar buiten. Daar was dan een prachtige oude tractor. Natuurlijk moest Keira daarop zitten en kwam ze prachtig op de foto.

Nadien gingen we nog samen op de foto en spuugde ze de boel onder. Beetje jammer...

Nadien gingen we naar de receptie om een wandelroute te zoeken. Die mocht niet te lang zijn, immers, ik heb totaal geen conditie en al in tijden niet fatsoenlijk gewandeld! De tochten tot 4 kilometer waren een eind rijden, maar we vonden er eentje van 6 kilometer in de buurt. Genoemd, de Rivierduinenroute. We zouden wel kijken hoever we (of meer ik) kwamen. Halverwege konden we afsnijden en de korte route van 3 kilometer nemen.

Vol goede moed gingen wij dan op pad om de paarse (al vond ik ze roze) paaltjes te volgen. Ik wilde eerst het lange stuk lopen, anders had ik misschien overmoed. Zonder dat ik iets zei vond Menno dat we beter de korte route konden nemen, maar dan een aangepaste route. Niet de korte volgens de paaltjes, maar een kortere route. Zo gezegd zo gedaan. Onderweg ben ik ijverig foto's gaan maken van bloemen, paddenstoelen en insecten. Wilde wel eens uitproberen of ik dat ook zou kunnen. Nu achteraf kan ik zeggen dat ik het niet onaardig gedaan heb. Best netjes toch van mijzelf.

Na een tijdje wandelen wilde Menno dan rechtsaf en ik rechtdoor. Achteraf gelukkig heb ik dit gewonnen. Want rechtsaf waren we vijf minuten later weer bij de auto terug geweest. Nu gingen we dan rechtdoor. We kwamen daar bij een vennetje en gingen even zitten. Lekker wat drinken en eten en ook Keira natuurlijk wat te eten geven.

Terwijl Keira lekker op haar soepstengel lag te sabbelen wandelde ik richting het ven. Op zoek naar mooie dingen om foto's van te maken keek ik plots links naast mij en een rund - na zoeken blijkt het een Galloway Rund te zijn -. Dan sta je wel heel stom te kijken. Ja, bij de ingang staat dat je kuddes van dieren kan tegenkomen, dat je afstand moet houden en meer van die dingen. Maar er staat ook dat er slangen zijn, prachtige vogels en zeldzame amfibieën. De vogels verwacht je te horen fluiten en misschien hoor je een pad wegspringen, meer dan ook niet. Staat er toch zo'n rund naast je. Heel bizar en heel prachtig!

Ik liep dus netjes een stuk terug, immers, als dat beest wil drinken, dan wil ik hem daarin niet storen. We hebben vol bewondering naar het prachtige dier staan kijken. Hij ging op het gemakje staan drinken en grazen. En zijn toen vervolgens weer gegaan. Menno wilde nog even op de heuvel kijken, want daar zou het uitzicht vast prachtig zijn. Mijn voorwaarde was dat hij de wagen ging duwen.

Ondanks dat we een zalige wagen hebben voor oneffen terrein (lange leve onze Easywalker®). Had ik geen zin om door mul zand die wagen met Keira omhoog te duwen. Menno gelukkig wel en dus deed hij dat. Op de heuvel aangekomen zagen we wat verderop een uitkijk toren staan. En eigenlijk wilden we daar ook wel heen, dan moest het uitzicht helemaal prachtig zijn. Helaas loopt zo'n weg er nooit recht naar toe, maar altijd met allerlei bochten en nog steeds door mul zand. Maar Menno zette door en kreeg Keira dan bij de toren.

Nu mag er gezegd worden dat ik dieptevrees heb. Niet te verwarren met hoogtevrees. Op ons balkon of zelfs hoger sta ik. Natuurlijk heb ik een gezonde angst voor hoogtes, maar zolang de grond onder mijn voeten solide is en ik er niet door kan kijken komt het goed. Nu wilden we die toren in. Het begon al dat we de wagen van Keira aan de ketting legden (er was amper volk, maar de wind had vrij spel en om nu een wagen van beneden te halen met een kind van meer dan 7 kilo is niet grappig) en ik mijn hoofd tegen die vervloekte trap stootte. Nu moest ik er nog op. Wijselijk gaf ik Keira aan Menno, met angst in mijn hart, want "wat als...". Ik begon dus aan de klim. De treden waren van metaal met van die gaatjes erin en natuurlijk geen stootplanken. Bovenop hoopte ik veilig te zijn, helaas... Ook de planken lagen wat uit elkaar. Menno liep met Keira en ik verroerde me gewoon amper. Maar ja, Menno wilde mij ook op de foto met Keira, dus ik moest de balustrade los laten en Keira vast houden... Arme ik. Er is een foto bij dat ik niet angstig kijk gelukkig.

Maar helaas moet je ook naar beneden... Menno ging voorop met Keira en ik liep er gestaag achteraan. Menno bood zelfs aan me te komen redden! Maar ik heb het gedaan, ik ben bovenop geweest. Keira hebben we overigens haar mutsje op gezet omdat ze aan het snotteren is en het enorm hard waaide. Lief hè, gekregen van mijn oudste broertje en zijn vriendin uit Praag.

Naar beneden lopen is natuurlijk minder erg en ik loop enorm graag met de wagen, dus deed ik dit een groot deel.

Op de achtergrond is nog mooi de toren te zien!

Terug gekomen op het park zijn we dan nog weer gaan zwemmen. Keira genoot weer, was helemaal op nadien, dus konden wij gezellig met z'n tweeën gourmetten. Hadden we wel verdiend vonden we, dus hadden we ervoor gezorgd dat Keira lekker moe was. Daarna nog lekker samen op de bank en in bed gelegen en op naar de volgende vakantiedag!