Life as it is

Wij wonen aan een zandpad, ja daar hebben wij zelf voor gekozen. Nee, wij hebben er niet voor gekozen dat er zwaar verkeer door gaat en dat ze hier als malloten rondrijden. In de zomer is het best goed, de weg is hard, er fietsen en wandelen mensen. Maar de meisjes kunnen niet op straat spelen, ze scheuren hier met 80 door de straat. In de zomer kan ik vanuit de tuin gezien zowel naar rechts als naar links en komt het allemaal goed. Nu het weer dan weeral extreem nat is (we wonen immers in Nederland) durf ik er niet eens aan te denken om naar rechts te gaan. Immers, je staat gewoon vast. Zelfs toen dit stuk stijf bevroren was, was er geen doorkomen aan (ik heb het geprobeerd!). Maar nu is het gewoon bijna een rivier. Over rivieren gesproken, momenteel hebben we een meer voor ons huis. Een kleintje dan wel, maar goudvissen zouden erg blij worden van zoveel ruimte. Quinto loopt er niet door. Zoals bekend vormen water en zand samen: MODDER! En man, dat hebben we nu in zo'n over...

Er is gelukkig meer in het leven dan de strijd met de instanties en dat zijn leuke dingen. En één van die leuke dingen is foto's maken. Ik heb dit altijd graag gedaan, was jong toen ik mijn eerste compact camera kreeg en heb sinds een jaar of twee een spiegelreflex camera. Gewoon een basis model, immers, allemaal nieuw voor me. Na eerst gewoon maar zo wat gefotografeerd te hebben, gewoon om te oefenen, te proberen en zo meer ben ik ook wat bewuster foto's gaan maken. Dat is begonnen met de vakantie 2014 in Frankrijk en later een fotoshoot van E. en J., twee jonge meiden. Allemaal heel leuk, maar kinderen fotograferen is niet mijn ding. Ze doen niet wat ik willen (immers kinderen) en het lukt mij niet vast te leggen zoals ik wil. Natuurfoto's lukken vaak wel heel mooi, ook moet je hier natuurlijk mazzel mee hebben. Mijn favoriet is toch wel mijn tulp. Helemaal onbewerkt, gewoon mooi om hoe de foto is. In juni kreeg ik een nieuwe uitdaging! Ik mocht bij mijn neefje...

De mevrouw van het Kempenhaege belde, inmiddels weet ik dat ze E. heet, dus daar zijn we al in verder. Ze belde of ik het verslag gehad had, nee dus. Post doet het hier zo buitenaf niet goed. Ik moest maar mailen als het er maandags niet was. Het was er niet, maar hoe moet ik mailen zonder gegevens? Ik weet niet eens haar naam! Maar goed, ze heeft dan uiteindelijk het verslag gemaild en mijn nekharen stonden compleet overeind. Wat een kortzichtig mens. Getverderrie. Een verslag, letterlijk opgeriedeld en zeer zwart-wit. Ook vol tegenstrijdigheden. Ja, we moeten meer en beter opruimen en iets doen aan de algemene leefomgeving. Maar verderop staat dat dit niet mogelijk is omdat we geen achterban hebben. Ook zet ze duidelijk neer dat picto's niet werken bij Keira. Krijgen we daar een verzameling picto's mee zeg ik je u tegen. Nee, dit was niet prettig en ik weet niet goed wat we hier mee moeten. Ik krijg er de kriebels van. Komende woensdag belt ze om het verslag te besprek...