Life as it is

Afgelopen dinsdag is de laatste pil geslikt... Was voor het eerst sinds de eerste keer dat ik de pil slikte dat ik erbij nadacht! Heel vreemd, gewoon je er even bewust van zijn dat dit de laatste pil zal zijn die je slikt. Daarna was het weer als vanouds eigenlijk. Gewoon weer de periode, gewoon weer migraine, gewoon weer buikkrampen. Maar ja, als deze periode voorbij is, dan is het dus voor het "echie!" heel vreemd... Menno en ik hebben het er over de mail veel over, maar vinden het beide een rare gedachte, we zien ons nog niet als papa en mama. Maar ja, we zagen onszelf ook nog niet getrouwd. Het bijhouden van de kalender is dus begonnen!

Dingen die je niet hoeft te zeggen tegen een vrouw/vriendin van een militair: Ik heb deze overgenomen van iemand anders.. 1.“Ben je niet bang dat hij doodgeschoten word?!” Deze komt met stip binnen op nummer één op de ‘duh’-lijst. Natuurlijk zijn we bang. We zijn doodsbang. Die gedachte leeft altijd op de achtergrond – maar bedankt he, dankzij jou is die nu weer terug op de voorgrond. Misschien kun je de volgende keer een brandweerman vragen of ze bang zijn om dood te gaan. 2. “Ik snap niet hoe je het volhoudt. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen.” Dit is bedoeld als een compliment. Echter, het is gewoon irritant. En weet je waarom? Het is niet zo dat wij al vanaf kinds af aan droomde om alleen voor alles te zorgen. Een soort single vrouw te zijn die haar telefoon mee neemt naar de wc, die leeft voor elk mailtje of dat ene telefoontje. We zijn gewoon gevraagd om deel te nemen aan een uitdagende baan, we hebben die aangenomen en we moeten ergens die kracht vandaan halen om verschi...

Hallo allen, sorry voor de late reactie maar ik heb een tijdje zonder internet gezeten. Dit is een verslagje van de afgelopen dagen en er zullen er weer meerdere gaan volgen. Olé! Het begon dus vrijdagavond toen we op het punt stonden om weg te gaan. We moesten de laptop en handbagage al om 5 uur inleveren zodat alles van tevoren beladen kon worden. Dus toen ik dacht om jou nog even een mailtje te tikken was die de laptop al weg. We gingen na het inleveren van de spullen weer terug van het vliegveld naar het kamp waar ik al die tijd zat om daar de laatste paar uurtjes nog even door te brengen. Ik dacht, krijg allemaal maar wat, het zal wel een kort nachtje worden , ik doe nog lekker even mijn oogjes dicht. De fab was helemaal leeg dus Martijn ik en Ad zijn nog lekker even een paar uur gaan slapen. Om half negen moesten we met zijn allen op het vliegveld zijn om in te checken en toen werden ook de groepen bekend gemaakt waarmee we zouden vliegen. Er waren twee vluchten, 1 met een C13...

Maar ik had gewoon geen fut / zin om hier te typen. Hoe het komt? Nu drama bij het leven lijkt het wel... Vorige week zondag is Menno weggegaan. Drama an sich, maar het werd nog erger. Hij was zijn paspoort vergeten, niet slim en belde mij dus, ik moest het eigenlijk brengen. Nu wist ik van mezelf dat ik dat niet kon, had niet voor niets thuis afscheid genomen. Dus Floris gebeld en die is richting Eindhoven geracet, nadat hij langs hier was geweest. Menno is dus nu een week weg. En het gaat niet zo heel goed allemaal. Voel me eigenlijk best alleen, maar denk dat dit vooral de gedachte is. Normaal met een oefening dan bellen we ook niet iedere dag, maar we hebben wel iedere dag contact. Minimaal via een sms'je. Maar ja, dat kan dus niet. Dus ik moet afwachten totdat Menno tijd heeft. En dat was de afgelopen dagen weinig. Vandaag belde hij dan ook eindelijk! Wat blijkt, hoop gedoe met de vlucht vanuit Mirage naar Tarin Kowt en nu ook nog een internet probleem. Verder ben ik go...

Ik vind het bijna eng, nog 5 pillen slikken en daarna stoppen! Ik ga het nog missen. Iets wat je al sinds je 15e doet (jaja, inmiddels 13 jaar) ga je toch wel missen denk ik zo. Als ik nu in mijn stopweek zit (ok, die is maar eens in de 3 maand) dan heb ik al het gevoel dat ik iets vergeet. Ach, ik zal wel wennen! Aan de ene kant zie ik het zitten. Geen pil meer slikken, geen toegevoegde hormonen meer in mijn lijf. En straks echt aan de slag! Aan de andere kant, mijn cyclus was nu eenmaal geen succes 13 jaar geleden; 2 weken zwaar, 2 weken licht, 2 weken zwaar, 2 weken licht en zo het jaar door. Of gewoon een paar maanden niks... Ach we zullen zien. De 18e de laatste, dan mijn nep-periode en dan afwachten wat er gebeurt! Wish me luck!

Deel 2 Het is nu maandag, 14:37 lokale tijd en het is 52,8 graden. Ik heb namelijk net even op het miniweerstationnetje gekeken wat hier hangt. En dat is nog niet eens het warmste vandaag, want er waren er een paar om iets over enen gaan kijken en toen was het 57,8. Het is dus echt ontzettend teringwarm hier! We hebben nu een soort van siesta  en over een klein uurtje komt iemand ons halen voor onze eerste mars. Dit houd in dat we een klein stukje gaan wandelen. Het tenue is echt soepeldepoepel, want we mogen gewoon in t-shirt. Maar dan nog is het heel heel heel warm. Die marsen doen ze om ons sneller aan de hitte te laten wennen. Het schijnt dat je lichaam ook heel anders gaat reageren. Ik heb al eerder bij dit soort hittes gewerkt, maar nu hebben ze uitgelegd wat je lichaam allemaal moet gaan aanpassen dus nu kan ik er beter op letten. Normaal zweet ik dus ontzettend veel op mijn borst en rug, maar schijnbaar gaat het dus dadelijk veel meer via mijn armen en benen. Ik ben beni...

Het vertrek: Alles ging eigenlijk helemaal prima. Ik had de dag van tevoren alles ingepakt dus ik wist dat ik alles wat ik mee moest nemen bij me had. Toch nog even wegen omdat ik het vermoeden had dat de tas iets te zwaar was en dat klopte… 25,5 kilo terwijl ik 20 kilo mee mocht nemen. Hmmm, hoe gaan we dit oplossen… Tas uitpakken, eruit halen wat ik nader inziens toch niet nodig had en alles maar weer inpakken. 23 kilo… Vette pech, ik lul me er wel uit op het vliegveld. De ochtend van het vertrek was half emotioneel. De wekker ging om half negen en we kwamen er zo rond negenen uit. Allereerst maar even samen op de bank gezellig een kopje thee gedronken. Lekker even samen omdat we dat eigenlijk altijd doen als we samen vakantie hebben. Daarna maar het bed weer in originele toestand teruggebracht omdat we al die tijd op een heerlijk bed van 2.00x2.30 hadden geslapen. Dat ging qua emotie allemaal prima omdat je dan bezig bent. Aansluitend ben ik gaan douchen en daarna aankleden. Vo...

15 juli 2009 was het dan zover. Menno en ik zijn die datum getrouwd om 11 uur in de ochtend in het gemeentehuis van de kleine stad. Natuurlijk voor de liefhebbers het verslag, met foto's! Dinsdagavond is het voor ons al een beetje begonnen. Met de ouders van Menno, zijn zusje en haar vriend en oma uit eten. Lekker gegeten en een ontroerende kaart van oma. Zij heeft ons een zilveren schaal geschonken die zij 62 jaar geleden op haar eigen bruiloft heeft gekregen. Menno is de enige kleinzoon en de oudste van drie kleinkinderen, waardoor hij opa bewust heeft meegemaakt. Ze hebben zelfs samen woordjes geleerd… Helaas mag Menno die avond niet meer op de slaapkamer komen, daar hangt namelijk mijn trouwjurk in vol ornaat. Voor hem deze nacht de woonkamer. Om half 5 schiet ik wakker. Waarom? Geen idee, kijk op de wekker en besluit verder te slapen… Vijf uur, weer al wakker. Nu maar even naar het toilet, dan kan ik misschien nog even slapen. Helaas… Om kwart voor 6 ben ik dan maar bij M...

Enkele minuten geleden is Menno vertrokken. Eigenlijk het enige positieve eraan is dat ik me nu kan verheugen op zijn terugkomst. Dan gaan we ook daadwerkelijk aan de slag voor een klein kindje van ons. Geloof me, tot nu toe is er verder niks leuks aan. Tranen, migraine, overgeven...

Ik kan er heel lang over vertellen, maar het is maar heel kort. We hebben de foto's van Wendy! Ik ben helemaal happy! Er zitten zulke mooie foto's bij. Nu wil iedereen ze natuurlijk gelijk zien, echter kan dit nog niet... We moeten nog beslissen welke we echt willen "hebben" voor het album... Het verslag is overigens af en net goedgekeurd door Menno dus ook dat is mooi. En het album is aangeschaft! Het is knalrood linnen met zwarte pagina's en zelfs zwarte schutvellen. Helemaal ons!

Je hebt van die dagen dat je eigenlijk wilt huilen, maar ook onverklaarbaar gelukkig bent. Vandaag is er duidelijk zo één. Ik ben echt aan het aftellen voor komende zondag. Haal me alle ellende al in mijn hoofd, maar vooral de "wat-als" situaties zijn bij mij al veel voorkomend gepasseerd. Aan de andere kant schijnt de zon volop, zijn de poezen heerlijk lui aan het liggen in huis en zijn we net gaan shoppen. Rare dag dus. Ik ben wel goed geslaagd bij het shoppen, heb een leuk spijkerrokje gekocht met daarop een knal roze shirtje. Legging en hemdje aan en ik ben klaar! Doe het dan ook vanavond gelijk aan, zo zit ik in elkaar... Ook heb ik een paarse fietstas. Nu klinkt dit alsof ik bejaard ben, of hoe je het ook wil zien. Maar als Menno straks weg is, en ik moet boodschappen doen, is het makkelijker met fietstassen, dan lopend sjouwen, of met moeite met de fiets. Vond het goed van mezelf bedacht onder de douche! En natuurlijk zijn ze paars ^^. Binnenkort hoop ik dan ook e...