Life as it is

Normaal heb ik een hekel aan 31 maart. Immers vandaag de sterfdag van mijn moeder, acht jaar geleden verliet ze ons. En nu acht jaar later mis ik haar nog steeds... Maar dit jaar was dubbel, want we waren volop in voorbereiding voor het verjaardagsfeest van Keira, dus was het chaotisch. Na boodschappen, alles klaarzetten voor morgen en langs het kerkhof gaan was het tijd voor gezelligheid. Om mama te herdenken waren grote broer met vriendin en zusje met vriend langs gekomen (kleine broer en vriendin konden helaas niet). De avond was super gezellig! Lekker aan de gourmet en daarna een potje Carcassonne, wat tot half 2 in de nacht duurde!

Een druk maar mooi weekend was het hier. Allereerst zat het weer natuurlijk mee, het was warm en zonnig en zat vol. Zaterdagochtend ging ik naar een kleding- en speelgoedbeurs. Het stond groots aangegeven en het was de tweede keer. Maar dit had ik niet verwacht! Het begon om half 9 en om kwart over 8 was ik er. Had ik toch nummer 86! De eerste was er om 12 uur in de nacht geweest. Sorry, ik ben niet zot. Ja, een volgende keer ga ik vroeger in de ochtend, maar duik ik daarna mijn bed mooi weer in. Maar ja, het was mooi weer, dus buiten wachten was totaal niet erg. Ik ben dan ook zeker geslaagd. Een verjaardagscadeau voor Keira was heel belangrijk! Ik wilde het niet te duur kopen, want ik weet niet hoeveel ze het kan gebruiken. Maar hij ziet er als nieuw uit. (Wat het is komt na maandag, want dan is ze jarig!). Ook weer wat leuke kleertjes op de kop kunnen tikken voor weinig natuurlijk. Die middag moesten we dan eerst boodschappen doen, zo'n wekelijkse terugkeer van ellende. N...

Doordat ik mama was geworden kwam ik in contact met andere mama's. En één van die mama's maakte hele leuke scraps van haar zoon. Zij wees mij op een forum wat speciaal is voor het digiscrappen, maar enkel met foto's van je eigen kindjes. Dat was wat mij aansprak. Want ik wil niet "zomaar" wat maken. Het gaat mij ook om de foto's die ik daarin kan gebruiken. Hier maakte ik mijn eerste stappen in de wereld van digitaal foto bewerken en scrappen. Hieronder is een avatar, deze wordt door iedereen gemaakt aan de hand van duidelijke aanwijzingen en van voor aangeleverde plaatjes. Bijpassend is er dan ook een signature. Je kunt beiden gemakkelijk dan ook weer op het forum gebruiken. En niks zo leuk als met een foto van je kind! Om verder te oefenen is het de bedoeling dat je een masker leert gebruiken, zodat je weer veel meer met foto's en andere dingen kunt doen. Vrolijk toch, bovenstaande? Dan nog een tube leren maken. Iets wat ik mij al lang...

De teleurstelling is nog steeds heel groot en zal niet kleiner worden. Want ja, met dit prachtige weer verlangen we gewoon naar een tuin. Gisteravond zei ik ook tegen Menno "eigenlijk willen we al drie jaar hier weg... en nu lag het zo dichtbij". Er waren ook mensen die zeiden "ja, maar je had toch geen hoop?" Nu, dat hadden we wel. Dit omdat meerdere collega's van Menno zeiden "oh, dan zit je per mei wel in dat huis, maak je daar maar niet druk om". En ondanks dat wij het niet zagen gebeuren, gaven anderen ons hoop.  Rob zei over een week of 2 a 3 nog een met de big boss te overleggen. En anders laten we het even rusten en probeert Menno het met een paar maanden nog eens. Vooral omdat het eigenlijk niet klopt. Want na 1,5 week werkte hij er wel al lang genoeg om bovenaan de lijst voor de alarmoproepen te komen... Stiekem hopen we dus toch nog een beetje verder...

Net dacht ik aan mijn keuze van mijn werk. Want immers ik kon hier in de kleine stad beginnen voor 20 tot 25 uur in de week. Verdeeld over vijf ochtenden. Maar ik kon ook in de grote stad beginnen maar dat zou 32 uur in de week zijn, verdeeld over vier dagen. Maar nu ik dan vijf ochtenden werk en in de middag lekker met Keira leuke dingen kan doen. Maar ook lekker weg kan, kan koken op mijn gemak en gewoon eens even niks of juist heel veel kan doen bevalt me het eigenlijk super! Ook als ik kijk naar de uren, de gemoedelijkheid en de collega's. Nu ken ik natuurlijk de mensen die bij dat andere bedrijf werkten niet. Maar het was wel de bedoeling dat ik dagelijks in pak of in ieder geval in pantalon zou komen. Vind ik niet erg, maar het is niet mijn dagelijkse stijl. Zeker niet om continu extreem netjes erbij te lopen. Want een spijkerbroek kan ook netjes zijn is mijn mening. En eigenlijk ben ik nog het meest blij dat ik daar niet ben gaan werken om die man met wie ik mijn 2e g...

Dat mag duidelijk zijn. Het gaat niet door. Reden? Menno werkt er te kort. An sich te begrijpen, maar ik denk dan zo... Hij heeft een onbepaalde tijd contract en bij verlating van het bedrijf moeten we ook uit het huis. Dus eigenlijk vind ik het een waardeloze reden. Werkelijke reden: De nukken van de big boss. Hij heeft het niet zelf bedacht, dus moet het bezinken volgens Rob. Grootste nadeel: mijn gezondheid, heb niemand iets gezegd, maar mijn rug speelt weeral op en ach, ik zou Keira toch minder hoeven te tillen al die trappen, dus waarom zou ik iets zeggen... Maar als Keira met een paar maanden niet loopt, kan ik haar niet meer die trappen af dragen...

Nog één nachtje slapen en dan weten we het. Vandaag heeft Menno met Rob gepraat. Hij begon heel netjes en voorzichtig te vertellen en vragen over het huis, waarop Rob hem onderbreekt en vraagt "Heel kort door de bocht, je wilt daar graag wonen?". Waarop Menno dan ook bevestigend heeft geantwoord. Ze hebben daarna beiden nog hun verhaal gedaan waarop Rob heeft toegezegd naar de big boss te gaan. De opmerking van Rob was nog "waarschijnlijk zegt hij 'regel het maar' want het kan hem niet zo heel veel schelen". Er is dus heel veel hoop! Nu is Menno alleen een beetje aan het doemdenken. Want zijn collega's wijzen hem op de wispelturigheid van de big boss. Maar ik schuif het af op jaloezie, zeker als ze roepen "als ik vrijgezel was geweest had ik er al gewoond". Zij wonen namelijk niet in onze stad, maar ergens anders, tot echt een eindje weg. Hun gezin wil denk ik niet mee en ik kan die gezinnen geen ongelijk geven. Als het nu in een andere ...

Een hoop gezwoeg van Menno en zijn schoonvader. Een hoop nutteloos in de stad rondlopen, zowel alleen als met mijn schoonmoeder van mij. Een hoop gehuil van Keira bij mijn zusje en haar vriend. Maar het resultaat mag er zijn! Er ligt weer een vloer in ons huis. Alles is dicht! Menno gaat alleen nog de plinten in de gang doen en de ombouw van de radiator in de woonkamer. De plinten doet hij zo snel mogelijk zelf. De ombouw grotendeels met zijn vader. Zo fijn dat Keira nu gewoon ons overal kan volgen en genieten van het kruipen. Al hoop ik stiekem dat we niet te lang er van kunnen genieten!

In het verhaal van het huis zijn er verschillende voors en tegens. Vooral voor 1 ding, die eigenlijk de beslissing zullen nemen... Menno's werk. Voors: ze zoeken een werknemer (onbepaalde tijd contract) die daar wil wonen ze zoeken iemand die het niet erg vindt om bovenaan de lijst bij alarmering te staan ze hebben er liever een werknemer wonen dan anti-kraak Tegens: Menno's big boss is nogal eens wispelturig Menno werkt er nog maar net Om dan maar nog even te genieten wat foto's. We weten niet van wanneer ze zijn, we weten niet of het er nu nog zo uitziet. De buitenkant is wat kaler qua bomen, dat wel, maar ja, van binnen is een grote vraag... Dus enkel foto's van de buitenkant.

Dan maar een preview. Niet dat iemand dit kan lezen, want tot dat het zeker is, zal ook niemand dit lezen. En als het nooit zeker wordt, dan betwijfel ik of iemand het ooit zal lezen. Ik moet gewoon mijn ei kwijt en dat lukt me goed zo. Met een beetje google kom je ver. Zo kwam ik een verkoopbrochure tegen van het huis dat we hopen te krijgen. In die verkoopbrochure werd ik nog gekker gemaakt dan ik al was van het huis.  Er zaten voordelen aan, we wisten de slaapkamers, de kamers beneden en hoe het zat met badkamer en garage. Nadeel is dat ik twee nachten amper heb geslapen omdat ik enkel in mijn hoofd aan het inrichten ben, wat niet goed is, want ja, wie zegt dat wij daar kunnen wonen... Maar voor mijn gemoedrust ben ik toch online de plattegrond gaan natekenen (met behulp van de omschrijving) en die gaan inrichten... De benedenverdieping De bovenverdieping Niet dat ik daar beter van werd, maar ik slaap wel iets beter, doordat ik niet continu, of oke, minder conti...

Ok, duidelijk dat ik (maar ook Menno) dit niet had verwacht...  Menno is twee dagen vrij en is druk bezig met de vloer. Gisteravond hadden we het in bed er nog over, zou hij bellen of toch niet. Toch maar wel gedaan, ondanks dat zijn directe baas, Jan, erg gestrest is. Ik had niet verwacht dat hij nog zou bellen, ja met zijn collega, om te vragen of alles werkte. Maar nadat ik op mijn dooie gemakje in de stad heb rondgewandeld kom ik thuis en vraag toch nieuwsgierig "en, nog iets van je werk gehoord?" waarop Menno antwoord dat hij dat zeker wel heeft. Ik zeg nog, negatief dus? Nou dat ook niet, nog steeds onzekerheid. Jan heeft namelijk om 3 uur vannacht besloten dat hij stopt op het bedrijf. Zo bizar... Maar de stress wordt hem teveel, dus stopt hij er gewoon mee. Menno was echt nog stomverbaasder natuurlijk en vind het nu lastig. Want ja, wat krijgt hij er voor terug. Ja, dat blijft de vraag... Qua huis heeft Jan het waarschijnlijk door gemaild, maar verder reg...

Even me "boos" gemaakt... De volgende pagina's zijn bijgewerkt: Keira in grafieken Keira's maand Keira's mijlpalen Helaas krijg ik het fotoalbum niet bijgewerkt... Ik krijg een verwijzing en kan het niet terug vinden. Dus hopelijk binnenkort wel...

Ik heb serieus waar afgelopen nacht wakker gelegen. Eerst kon ik slecht in slaap komen en vervolgens nadat Keira weer onder de poep zat heb ik eigenlijk nog amper geslapen. En waarom? Gewoon pure zenuwen. Vanmiddag waren mijn broertje en zijn vriendin hier en hen heb ik het verteld. Ze hopen het heel erg voor ons, maar ja, dat doen er inmiddels velen.  In mijn hoofd richt ik het huis in, in mijn hoofd bedenk ik wat we moeten hebben, in mijn hoofd zijn we al aan het verhuizen. Maar eerlijk, we weten niks! Vandaag heeft zijn collega de big boss ingelicht. Niet zoals de bedoeling was face-to-face, want door alle drukte was hij het vergeten (positief, hij wist dat hij iets vergeten was), maar over de mail. Nu is het dus weeral afwachten en wij zitten in spanning. En ik weet dondersgoed dat ik mijzelf niet zo gek moet maken. Dat ik eigenlijk moet bedenken waar ik hier bepaalde dingen wil hebben nu alles verbouwd is. Maar ik heb zo'n hoop, zin en wil... Heel moeilijk.

Ja, het geeft toch wel wat spanning. Wij hebben nu eenmaal niet veel geluk op het gebied van huizen, maar we hopen hier toch wel op. Maar ja, het zal er wel weer op neer komen dat het niet zo is. Zo werkt het nu altijd bij ons. Met waarschijnlijk een nutteloos excuus zal het er wel op neer komen dat wij hier over 5 jaar nog wonen... Oh ja, en mocht het dan heel misschien doorgaan verhuizen we gewoon naar een dorp!

Ons kleine meisje wordt heel rap groot! Sinds gister kan ze dan staan. Oma had de primeur. Tussen neus en lippen door vertelde ze dat Keira "alweer" in haar bedje stond toen ze met mij aan de telefoon was. Nu was ik stom verbaasd, want er was geen "weer" en al helemaal geen "alweer". Het was de eerste keer! Die middag stond ze weer in bed en zelfs toen Menno thuis kwam had die de eer om haar te zien. Later ging ze aan het tv meubel omhoog staan. Grote meid! Vandaag ook aan alles, de bank, de box, het tv meubel. En niet slapen, nee, staan in bed. Jaja, nog iets minder dan drie weken en ze is 1!

Laat ik beginnen met de verandering. Van een zelf gebouwde site ben ik toch overgestapt op Wordpress. Niet om de blogvorm, maar om de fijne manier van alles online kunnen zetten. Het grote probleem met de vorige site is dat die erg bewerkelijk was en te veel tijd kostte om te onderhouden. Vandaar deze vorm. Binnenkort dan het eerste wat ik gemaakt heb en hoe ik begonnen ben!

We gaan dit maar eens in het groen typen, want leesbaar maak ik het nog niet. Nee, ik ben niet zwanger en nee dat is ook nog even niet de bedoeling. Een jaar of twee geleden hebben wij het er over gehad om naar Duitsland te verhuizen. Maar dit zou gebeuren als ons huis verkocht zou zijn. Inmiddels staat ons huis al 2 jaar te koop en raken we het aan de straat stenen niet kwijt. Ondanks een forse prijs verlaging van 10.000 euro. Nu is het natuurlijk zo dat we alles geschilderd hebben en dat Menno komend weekend met zijn vader de vloer nog een keer legt (na de lekkage) en als dan alles af is laten we nieuwe foto's maken voor in de brochure en op internet met de hoop op kijkers en kopers. Maar................ Misschien verhuizen we al eerder. Ik zal het eens uitleggen... Menno heeft sinds 2 januari een nieuwe baan hier in onze stad. Ik sinds 27 februari in dezelfde stad. Daarbij zijn we er toch wel achter dat ons leven echt hier is. Duitsland is dus compleet van de baan. Ma...

Ik heb last van die eerste, Keira van die laatste. Deze week is de week dan in het "echte" ritme begonnen. Keira is maandag naar het kinderdagverblijf gegaan en dinsdag naar de gastouder. En dat was huilen. Ze heeft al twee dagen gehuild. Heel gezellig, zowel niet voor de gastouder als voor mij. Want ook thuis huilt ze het liefst. Af en toe kruipt ze en gaat ze gezellig met me mee. Maar veelal huilt ze. Waarom? Ik heb echt geen flauw idee moet ik zeggen. Misschien wel omdat ze me mist. Want als ze me ziet wil ze bij me zijn en mij vasthouden, zo vast ze maar kan. En zelfs Menno wil ze niet, nee dan steekt ze haar armpjes uit naar mij, want dan moet ze terug naar mij toe. Klein bolleke, het is ook wat, zoveel verandering achter elkaar. En dan ook nog een sprongetje, ziek zijn geweest en tanden. Arm klein bolleke. Maar we komen er wel!

We zijn aan het aftellen voor de verjaardag van ons kleine meisje. Ons kleine meisje wordt namelijk over een maandje 1 jaar oud. Als ik dan denk aan afgelopen jaar, wat is het dan hard gegaan. Waar is dat kleine meisje gebleven, gewikkeld in een omslagdoek met mutsje en enkel slapend en drinkend. Nee zo is ze echt niet meer. Twee staartjes op haar hoofdje met speldjes om die lange haren in bedwang te houden. Kruipend en proberend om te gaan staan. Vrolijk babbelend met hele verhalen die ze heeft. Klappend en dansend van enthousiasme. Wijzend naar alles wat ze wil hebben of wil weten. Gebiologeerd door kleine dingen. Trots op haar loopauto zittend en achteruit gaand als een grote meid. Officieel is ze nog een baby, maar soms lijkt ze al een kleuter! Volgende week donderdag mogen we weer naar het bureau voor controle. Nieuwe metingen en nieuwe prikjes. Ik ben benieuwd. De gok op het moment is 80 centimeter en 11 kilo. We zijn ijverig aan het denken voor cadeautjes voor haar eers...