Life as it is

Nu we weten dat er een klein zusje in mijn buik groeit zijn we langzaam bezig om dingen te bedenken en te regelen. Natuurlijk een naam, dat staat voorop. Kleertjes kijk ik al wel voor, maar het is nu zomerseizoen... En ik heb eigenlijk geen flauw idee wat ik heb. De kleur van de kamer wordt ook fuchsia, dezelfde kleur als bij Keira. Keira vond dit de mooiste kleur en ook Menno en ik kunnen geen leukere kleur bedenken. Ja, geel of mintgroen, maar dat zijn niet echt onze kleuren. We hebben wel aan paars gedacht, maar het moet vrolijk zijn en geen sombere kleur. En babyroze vinden we beiden niks. Dus ook voor zusje een knalroze kamer! Kleertjes kan ik dus niet uitzoeken, want de garage is nog steeds niet opgeruimd, dus wordt er ook geen begin gemaakt aan de inbouwkast en verwarming in onze nieuwe slaapkamer en dus al helemaal niet aan de kamer van zusje. En ja, nu ik maandag 23 weken zwanger ben en Menno niet wil dat zusje bij ons in de kamer slaapt en ik niet wil dat zusje bij...

Soms vraag ik me echt af of mensen niet kunnen of willen luisteren. Niet kunnen of willen praten. Niet kunnen of willen nadenken. Niet kunnen of willen meedenken. Of misschien wel allemaal. Het doet me verdriet.

Hihi, had niet verwacht dat ik deze post geheim moest houden, maar zodra ze geboren is, ja, dan komt deze ook openbaar, maar het maakt de 'wedstrijd' op HPO gewoon minder leuk. We hebben dan een naam! We laten de naam nu nog twee weken rusten om te wennen en er zeker van te zijn. Dan kan ik aan de slag met een geboortekaartje en met letters voor op de deuren van de beide meiden. En waarom ik het zo neer zet, het is namelijk een naam die boven alle verwachtingen compleet aan mijn eisen/wensen voldoet. Even weer op een rij: - Vijf letters: check - Een Ierse naam: check - Niet beginnend met een K, M, S of W: check Ik had het niet verwacht, want behalve de laatste, die gewoon een keihard eis was, zijn ook de andere twee vervuld, terwijl dat wensen waren geworden. Want het leek onmogelijk. Hoe ze heet zet ik nu niet neer, de blog zal maar gehackt worden of er zal iemand over mijn schouder meelezen...

Vanmorgen stond ik met Keira in de badkamer. We deden ons ochtendritueeltje van tandenpoetsen, haartjes kammen, deo en make-up. Ze doet alles mee en staat dan naast mij op haar krukje. Bedacht ik me zomaar dat ik daar over een 1,5 jaar met twee meisjes ga staan die tutten!

Scheuren, kun je heel veel dingen onder laten vallen, maar je verwacht niet dat je buik scheurt. En dan bedoel ik niet de onsierlijke striae, nee, het leek wel alsof mijn buik in tweeën scheurde. Heb net dan ook maar de verloskundige gebeld, want vind het toch vreemd. En harde buiken met 21 weken vind ik ook erg vroeg. Ben benieuwd, weet ik niks, dan morgen maar urine bij de huisarts inleveren, kijken voor een blaasontsteking.

Gister dan de beroemde 20-weken echo gehad. Bij de meesten beroemd omdat je dan kan weten of je een meisje of een jongen krijgt. Nu was het Menno compleet om het even met een hele lichte voorkeur naar een jongen, immers, we hebben ons bolleke al en als man wil je graag een jongen. Voor mij toch ook de voorkeur voor een jongen, al twijfelde ik soms ook, want een meid ben ik gewend. Praktisch zeker een meisje, geen twijfel over mogelijk. Maar mijn gevoel zei een jongen. Keira ging spelen bij oom B. en tante N. en vond het allemaal best. Ze ging lekker spelen en later even slapen. Om 14.25 hadden we de afspraak. Maar we waren vroeg en om 14.10 waren we er al. Maar goed ook, want jeetje wat werkt daar een muts! Niet de assistente die ons hielp, nee zeker niet, die was een pak slimmer. Ze vroeg mij hoe laat ik een afspraak had, dus ik antwoordde 14.25, ah bij dokter G. ik knikte, want ik had geen flauw idee, dat onthoud ik niet. En uw adres is Nobelaar 10? Nou toen sloegen bij mij bi...