Life as it is

Het is midden in de nacht en slapen lukt bij mij niet. Over minder dan 18 uur is Menno dan eindelijk weer in Nederland. Wat ben ik blij! Kijk momenteel er vooral naar uit dat ik hem weer zie, weer in mijn armen heb en van alles samen kan doen (ja, tot het huis poetsen aan toe). Met een kindje ben ik even heel weinig bezig, dit komt wel weer als hij weer even thuis is!

Het is 137 dagen geleden dat Menno vertrok. 25 dagen nadat we getrouwd zijn is hij vertrokken naar Afghanistan. Ja, dat wisten we tevoren, maar dat wil niet zeggen dat het makkelijk is. De uitzending is een hele zware tijd geweest. Niet alleen door de uitzending, maar door (helaas) veel meer factoren. Maar als hij weer gaat, dan sta ik net zo vierkant erachter als hij zelf. Samen kunnen wij zeker nog meer uitzendingen aan! De uitzending heeft ook iets heel moois opgeleverd. Door de uitzending heb ik wel beseft hoe diep mijn liefde is voor Menno, hoeveel wij samen aan kunnen. Eigenlijk zou ik voor een tweede keer "ja" willen zeggen. Onze relatie is er alleen nog maar beter van geworden! Tijdens de uitzending heb ik wederom mogen ervaren welke mensen belangrijk voor mij zijn en welke mensen niet. Gelukkig weten deze mensen het zelf ook. En ik moet zeggen, sommigen kwamen uit een onverwachte hoek, maar zijn me heel dierbaar. Nog 18 uur en dan mag ik mijn mannetje opha...

Nadine zei het al "Zodra je zwanger wilt worden, wordt iedereen zwanger en zie je overal kleine kindjes." Nou geloof me, het is zo. Al velen die zwanger worden. "Gelukkig" niet heel dichtbij, want ik zou het moeilijk ermee krijgen momenteel. Het is echt gewoon jaloezie, ik schaam me er bijna voor. Maar wij kunnen nog eens gaan beginnen! Heel frustrerend... Nu ja, komende week mijn één na laatste periode voordat Menno terug komt...

Ja het is zo, we zijn inmiddels over de helft met de uitzending. Ja, morgen kan ik zeggen "Volgende maand komt Menno thuis!". Maar........ Dat wil niet zeggen dat het nog  maar even  is. Dat wil niet zeggen dat het  bijna  is. Dat wil niet zeggen dat het nu makkelijker is. Dat wil niet zeggen dat de tijd nu sneller gaat. Dat wil niet zeggen dat ik nu blijer ben. Dat wil niet zeggen dat ik nu weer "normaal" kan doen. Dat wil niet zeggen dat ik me nu minder verheug. Dat wil niet zeggen dat ik nu ongevoelig ben voor al het commentaar. Dat wil niet zeggen dat ik nu alle goedbedoelde adviezen wel wil horen. Dat wil niet zeggen dat ik nu minder angstig ben. Dat wil niet zeggen dat het maar kort duurt nog. Ofwel: hou gewoon je mond met alle "lieve" opmerkingen, want sorry, ze komen even hard aan als in het begin van de uitzending. Ja, ik kom er wel. Ja, het komt goed. Ja, samen staan mijn man en ik sterk. Ja, samen overleven wij deze uitzending. Maar nee...

Zondag kan ik dan roepen "Volgende maand is Menno thuis!". Denk dat dit ook wel tijd wordt. Ik ben het goed beu. Moet ik zeggen dat ik ook niet goed in mijn velletje zit, maar daar doen we wat aan  Heb inmiddels de tweede ronde ook al bereikt en ga al op voor ronde 3. Hou heel netjes alles bij en ook Menno begint het te snappen. Vind het allemaal heel spannend moet ik ook zeggen, nu maar eens op zoek gaan naar zwangerschapstesten... Denk dat dit ook wel nodig gaat zijn!

Het heeft 32 dagen geduurd, maar vandaag was het dan zover. De eerste echt ongesteldheid. Zat er toch een beetje op de wachten en vond het lang duren. Maar ja, 32 dagen is niet slecht. Op naar de volgende ronde!

Ik ben die vrouw Voor iedereen die s morgens wakker wordt en nog even blijft liggen, proberend dat misselijke gevoel weg te slikken, malend in je hoofd waar je man is, wat hij aan het doen is Deze is voor jou! Voor als je begint af te tellen, het moment dat hij gaat en hiermee doorgaat tot hij weer in je armen is Dit is voor jou! Voor als je iedere keer je tranen moet bedwingen als ´far away´op de radio komt, of voor als je steeds weer op repeat drukt als je ´come home soon´ in je auto hoort Deze is voor jou! Voor als je militaire reclameborden langs de kant van de weg, advertenties in tijdschriften of reclames op tv ziet en je merkt al snel dat de tranen over je wangen lopen Dit is voor jou! Deze is voor jullie! Ik ben net als jullie, deze is voor ons! Voor elke keer dat we gaan slapen met de telefoon op een zo luid mogelijke volume, alleen maar om geen enkel telefoontje te missen dat heel misschien wel midden door de nacht klinkt Voor alle keren dat we onze oge...

Afgelopen dinsdag is de laatste pil geslikt... Was voor het eerst sinds de eerste keer dat ik de pil slikte dat ik erbij nadacht! Heel vreemd, gewoon je er even bewust van zijn dat dit de laatste pil zal zijn die je slikt. Daarna was het weer als vanouds eigenlijk. Gewoon weer de periode, gewoon weer migraine, gewoon weer buikkrampen. Maar ja, als deze periode voorbij is, dan is het dus voor het "echie!" heel vreemd... Menno en ik hebben het er over de mail veel over, maar vinden het beide een rare gedachte, we zien ons nog niet als papa en mama. Maar ja, we zagen onszelf ook nog niet getrouwd. Het bijhouden van de kalender is dus begonnen!

Dingen die je niet hoeft te zeggen tegen een vrouw/vriendin van een militair: Ik heb deze overgenomen van iemand anders.. 1.“Ben je niet bang dat hij doodgeschoten word?!” Deze komt met stip binnen op nummer één op de ‘duh’-lijst. Natuurlijk zijn we bang. We zijn doodsbang. Die gedachte leeft altijd op de achtergrond – maar bedankt he, dankzij jou is die nu weer terug op de voorgrond. Misschien kun je de volgende keer een brandweerman vragen of ze bang zijn om dood te gaan. 2. “Ik snap niet hoe je het volhoudt. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen.” Dit is bedoeld als een compliment. Echter, het is gewoon irritant. En weet je waarom? Het is niet zo dat wij al vanaf kinds af aan droomde om alleen voor alles te zorgen. Een soort single vrouw te zijn die haar telefoon mee neemt naar de wc, die leeft voor elk mailtje of dat ene telefoontje. We zijn gewoon gevraagd om deel te nemen aan een uitdagende baan, we hebben die aangenomen en we moeten ergens die kracht vandaan halen om verschi...

Hallo allen, sorry voor de late reactie maar ik heb een tijdje zonder internet gezeten. Dit is een verslagje van de afgelopen dagen en er zullen er weer meerdere gaan volgen. Olé! Het begon dus vrijdagavond toen we op het punt stonden om weg te gaan. We moesten de laptop en handbagage al om 5 uur inleveren zodat alles van tevoren beladen kon worden. Dus toen ik dacht om jou nog even een mailtje te tikken was die de laptop al weg. We gingen na het inleveren van de spullen weer terug van het vliegveld naar het kamp waar ik al die tijd zat om daar de laatste paar uurtjes nog even door te brengen. Ik dacht, krijg allemaal maar wat, het zal wel een kort nachtje worden , ik doe nog lekker even mijn oogjes dicht. De fab was helemaal leeg dus Martijn ik en Ad zijn nog lekker even een paar uur gaan slapen. Om half negen moesten we met zijn allen op het vliegveld zijn om in te checken en toen werden ook de groepen bekend gemaakt waarmee we zouden vliegen. Er waren twee vluchten, 1 met een C13...

Maar ik had gewoon geen fut / zin om hier te typen. Hoe het komt? Nu drama bij het leven lijkt het wel... Vorige week zondag is Menno weggegaan. Drama an sich, maar het werd nog erger. Hij was zijn paspoort vergeten, niet slim en belde mij dus, ik moest het eigenlijk brengen. Nu wist ik van mezelf dat ik dat niet kon, had niet voor niets thuis afscheid genomen. Dus Floris gebeld en die is richting Eindhoven geracet, nadat hij langs hier was geweest. Menno is dus nu een week weg. En het gaat niet zo heel goed allemaal. Voel me eigenlijk best alleen, maar denk dat dit vooral de gedachte is. Normaal met een oefening dan bellen we ook niet iedere dag, maar we hebben wel iedere dag contact. Minimaal via een sms'je. Maar ja, dat kan dus niet. Dus ik moet afwachten totdat Menno tijd heeft. En dat was de afgelopen dagen weinig. Vandaag belde hij dan ook eindelijk! Wat blijkt, hoop gedoe met de vlucht vanuit Mirage naar Tarin Kowt en nu ook nog een internet probleem. Verder ben ik go...

Ik vind het bijna eng, nog 5 pillen slikken en daarna stoppen! Ik ga het nog missen. Iets wat je al sinds je 15e doet (jaja, inmiddels 13 jaar) ga je toch wel missen denk ik zo. Als ik nu in mijn stopweek zit (ok, die is maar eens in de 3 maand) dan heb ik al het gevoel dat ik iets vergeet. Ach, ik zal wel wennen! Aan de ene kant zie ik het zitten. Geen pil meer slikken, geen toegevoegde hormonen meer in mijn lijf. En straks echt aan de slag! Aan de andere kant, mijn cyclus was nu eenmaal geen succes 13 jaar geleden; 2 weken zwaar, 2 weken licht, 2 weken zwaar, 2 weken licht en zo het jaar door. Of gewoon een paar maanden niks... Ach we zullen zien. De 18e de laatste, dan mijn nep-periode en dan afwachten wat er gebeurt! Wish me luck!

Deel 2 Het is nu maandag, 14:37 lokale tijd en het is 52,8 graden. Ik heb namelijk net even op het miniweerstationnetje gekeken wat hier hangt. En dat is nog niet eens het warmste vandaag, want er waren er een paar om iets over enen gaan kijken en toen was het 57,8. Het is dus echt ontzettend teringwarm hier! We hebben nu een soort van siesta  en over een klein uurtje komt iemand ons halen voor onze eerste mars. Dit houd in dat we een klein stukje gaan wandelen. Het tenue is echt soepeldepoepel, want we mogen gewoon in t-shirt. Maar dan nog is het heel heel heel warm. Die marsen doen ze om ons sneller aan de hitte te laten wennen. Het schijnt dat je lichaam ook heel anders gaat reageren. Ik heb al eerder bij dit soort hittes gewerkt, maar nu hebben ze uitgelegd wat je lichaam allemaal moet gaan aanpassen dus nu kan ik er beter op letten. Normaal zweet ik dus ontzettend veel op mijn borst en rug, maar schijnbaar gaat het dus dadelijk veel meer via mijn armen en benen. Ik ben beni...

Het vertrek: Alles ging eigenlijk helemaal prima. Ik had de dag van tevoren alles ingepakt dus ik wist dat ik alles wat ik mee moest nemen bij me had. Toch nog even wegen omdat ik het vermoeden had dat de tas iets te zwaar was en dat klopte… 25,5 kilo terwijl ik 20 kilo mee mocht nemen. Hmmm, hoe gaan we dit oplossen… Tas uitpakken, eruit halen wat ik nader inziens toch niet nodig had en alles maar weer inpakken. 23 kilo… Vette pech, ik lul me er wel uit op het vliegveld. De ochtend van het vertrek was half emotioneel. De wekker ging om half negen en we kwamen er zo rond negenen uit. Allereerst maar even samen op de bank gezellig een kopje thee gedronken. Lekker even samen omdat we dat eigenlijk altijd doen als we samen vakantie hebben. Daarna maar het bed weer in originele toestand teruggebracht omdat we al die tijd op een heerlijk bed van 2.00x2.30 hadden geslapen. Dat ging qua emotie allemaal prima omdat je dan bezig bent. Aansluitend ben ik gaan douchen en daarna aankleden. Vo...

15 juli 2009 was het dan zover. Menno en ik zijn die datum getrouwd om 11 uur in de ochtend in het gemeentehuis van de kleine stad. Natuurlijk voor de liefhebbers het verslag, met foto's! Dinsdagavond is het voor ons al een beetje begonnen. Met de ouders van Menno, zijn zusje en haar vriend en oma uit eten. Lekker gegeten en een ontroerende kaart van oma. Zij heeft ons een zilveren schaal geschonken die zij 62 jaar geleden op haar eigen bruiloft heeft gekregen. Menno is de enige kleinzoon en de oudste van drie kleinkinderen, waardoor hij opa bewust heeft meegemaakt. Ze hebben zelfs samen woordjes geleerd… Helaas mag Menno die avond niet meer op de slaapkamer komen, daar hangt namelijk mijn trouwjurk in vol ornaat. Voor hem deze nacht de woonkamer. Om half 5 schiet ik wakker. Waarom? Geen idee, kijk op de wekker en besluit verder te slapen… Vijf uur, weer al wakker. Nu maar even naar het toilet, dan kan ik misschien nog even slapen. Helaas… Om kwart voor 6 ben ik dan maar bij M...

Enkele minuten geleden is Menno vertrokken. Eigenlijk het enige positieve eraan is dat ik me nu kan verheugen op zijn terugkomst. Dan gaan we ook daadwerkelijk aan de slag voor een klein kindje van ons. Geloof me, tot nu toe is er verder niks leuks aan. Tranen, migraine, overgeven...

Ik kan er heel lang over vertellen, maar het is maar heel kort. We hebben de foto's van Wendy! Ik ben helemaal happy! Er zitten zulke mooie foto's bij. Nu wil iedereen ze natuurlijk gelijk zien, echter kan dit nog niet... We moeten nog beslissen welke we echt willen "hebben" voor het album... Het verslag is overigens af en net goedgekeurd door Menno dus ook dat is mooi. En het album is aangeschaft! Het is knalrood linnen met zwarte pagina's en zelfs zwarte schutvellen. Helemaal ons!

Je hebt van die dagen dat je eigenlijk wilt huilen, maar ook onverklaarbaar gelukkig bent. Vandaag is er duidelijk zo één. Ik ben echt aan het aftellen voor komende zondag. Haal me alle ellende al in mijn hoofd, maar vooral de "wat-als" situaties zijn bij mij al veel voorkomend gepasseerd. Aan de andere kant schijnt de zon volop, zijn de poezen heerlijk lui aan het liggen in huis en zijn we net gaan shoppen. Rare dag dus. Ik ben wel goed geslaagd bij het shoppen, heb een leuk spijkerrokje gekocht met daarop een knal roze shirtje. Legging en hemdje aan en ik ben klaar! Doe het dan ook vanavond gelijk aan, zo zit ik in elkaar... Ook heb ik een paarse fietstas. Nu klinkt dit alsof ik bejaard ben, of hoe je het ook wil zien. Maar als Menno straks weg is, en ik moet boodschappen doen, is het makkelijker met fietstassen, dan lopend sjouwen, of met moeite met de fiets. Vond het goed van mezelf bedacht onder de douche! En natuurlijk zijn ze paars ^^. Binnenkort hoop ik dan ook e...

Vrijdagmiddag en het is vakantie. Wat kan ik daar toch van genieten. Menno is druk aan de klus en ik zit lekker achter de computer. Niet dat ik alle tijd van de wereld heb, want ik moet het huis nog kuisen, bodembedekker voor de fretten halen, naar de kapper (eindelijk) en de nieuwe laptop installeren. Vanmorgen heb ik al vol enthousiasme boodschappen gedaan. Ook nog alleen! Dat was enorm lang geleden dat ik zulke grote boodschappen alleen heb gedaan. Heb natuurlijk wel Menno gebeld dat ik bijna thuis was zodat hij mocht helpen met alles naar boven sjouwen. En wederom kwam ik tot de conclusie dat in een huis wonen beter is dan in een appartement en zeker zonder lift 3-hoog. Maar ik heb allerlei lekker gehaald voor morgenavond. Dan hebben we namelijk Menno's uitdrink-feestje. Zoals W. al slim opmerkte "Je bent dus blij dat hij weg gaat, want je viert een feestje". liet mij beseffen dat het inderdaad bizar is. Kan wel janken als ik er aan denk, maar toch een feestje... ...

Vandaag is dan de beslissing gevallen. De pil gaat er toch al snel uit. Waarom de twijfel? We zijn net getrouwd, daar is geen probleem. Menno is straks voor bijna 5 maanden in Afghanistan, ook al geen probleem. We gaan zodra Menno terug is verhuizen, daar schuilt het "probleem". Ons huisje nu is veel te klein... We kunnen hier echt wel een kindje in kwijt, want we hebben nu eenmaal twee slaapkamers. Alleen komt dan de grote vraag waar we al die zooi gaan laten... Na wat rustig nadenken hebben we toch besloten dat het ons moet lukken om voordat we een kindje krijgen verhuist moeten kunnen zijn. Immers, als Menno terug is gaat deze gelijk in de verkoop en mocht ik pats-boem zwanger zijn, dan zijn er nog 9 maanden... Ik ben nu dus bezig met de laatste strip en 18 augustus is dan de laatste pil...

Dan roep je dat naar je poes (Mara dus) en die reageert gewoon niet... Schiet duidelijk weer niet op... De duif is inmiddels verdwenen, naar een oord waar geen poesjes zijn. Alhoewel die van ons geen dreiging zijn. Vliegen! En dan bedoel ik niet in een vliegtuig, of van het balkon af springen en een poging doen. Nee die smerige beesten die buiten moeten zijn! Als kind ben ik ooit naar binnen gerend en heb toen serieus aan mijn moeder gevraagd of ze de vliegen dood wilde maken. Mijn moeder vroeg mij de vlieg te laten zien, dus liep ik trots naar buiten... Logischerwijs kwam mijn moeder niet meer bij. Inmiddels kampen wij soms met een vliegenplaag. Vlak na de trouw, ik denk vrijdags, wij sliepen nog in de woonkamer, barstte het er weer van. Smerige vliegen die in paartjes of alleen rondjes vliegen, niet te vergeten die op de lampen en het plafond. Wel 20 stuks! En waar komen ze vandaan? Ook in de frettenkamer is er soms een plaag. Maar vandaag weer in de woonkamer, gelukkig "slec...

Daar zit je dan in je on-break-week (ofwel, de week waarin je moet werken omdat je stiekem 4 weken vakantie wilde, dit niet kreeg en het ook begreep). Ofwel, na een mooie tijd weer aan het werk vandaag. 2 weken vakantie waren dus duidelijk te kort. Nu, dan is vakantie volgens mij altijd te kort. Kan me niet herinneren dat ik de laatste jaren (ofwel sinds ik werk) blij was dat de vakantie voorbij was. Zo ook vanmorgen niet. Nu was ik ook nog zo stom (misschien BlonT) om een afspraak te maken met een klant in Dordrecht, dus moest ik vanmorgen naar Dordrecht. Het geluk was echter aan mijn zijde, het is namelijk niet alleen zogenoemde komkommertijd op de tv, maar ook op het Nederlandse wegennet! Ofwel: Marjo was in een klein halfuurtje in Dordrecht! Dat viel alleszins mee. Naast mijn bezoek aan de klant, heb ik ook mijn minst fijne werkje van alle werkjes uitgevoerd: 2 dossiers afgerond! Ik ben echt trots op mezelf. Dit is toch maar wat ik het meeste uitstel. Nu is het alleen nog de b...

Van de AH belden ze Menno vanmiddag dat ze de koerier alle afleverpunten hadden laten afgaan. Maar geen pak... Het goede nieuws was wel dat als we met de bon kwamen we het geld terug kregen van het pak. Dat zijn we dan ook net gaan doen! Helemaal netjes afgehandeld. Kreeg ook nog een mooie fles Cava Brut Rosé. Complimentje voor de goede afhandeling nu! En Menno mag vrijdag of zaterdag op pakken jacht...

Al voor 18 april gingen wij een pak kopen. Met de bruiloft van zijn beste vriend in het vooruit zicht wilde Menno graag een pak. Wij dus met 2en naar Suit Supply in een shoppingmall. Menno wilde graag een zwart pak. Gelukkig is hij daar vanaf gestapt en werd het een antraciet met wat ze visgraat noemen. Mooi twee stropdassen en hemden en iedereen was blij. 18 april besluiten we te trouwen. Een nieuw pak is niet nodig, de keren dat Menno een pak draagt zijn zo sporadisch. Zonde om twee pakken in de kast te hangen. Ik kan me daar goed in vinden, al gun ik hem natuurlijk een nieuw pak. Maar dat hoeft niet. Er zijn namelijk nog een nieuwe stropdas en hemd. De keuze wordt gemaakt om blauw te dragen met de bruiloft 12 juni. 12 juni is het dan ook zover. Menno in pak. Wat staat het prachtig! Het is enorm warm die dag, dus het pak raakt bezweet. Om snel te zijn en problemen te voorkomen brengt Menno dan ook 13 juni zijn pak naar de stomerij. Gewoon de stomerij bij de Albert Heijn op N...

Als je twee weken geleden hebt besloten om te gaan trouwen op 15 juli heb je natuurlijk niet alle tijd van de wereld... Vandaar dat het volgende al is geregeld: - Trouwjurk (met alles erop en eraan) - Locatie voor lunch, diner en feest - Auto - Ringen - Materialen voor de kaarten (oké, ik moet ze nog maken) - Een begin van de materialen voor de bedankjes - Bruidstaart - Ballonnen ter decoratie en om op te laten - Pak van Menno (oké, dat was al voor het verloven, maar het klinkt extra leuk) - Fotograaf Vind dat we dus een behoorlijk eind zijn. Vooral omdat Menno dinsdag met zijn moeder de bloemen gaat doen. Nu is het vooral nog dingen ophalen (en betalen) en definitieve afspraken maken en vooral alles nog doorlopen met onze ceremoniemeesters (oké, mijn broertjes). Maar ik ben een en al energie en enthousiasme. Nadeel is dat het me ook al wel teveel is geworden... Maar het komt goed!

Om maar even wat belangrijke data te plaatsen... 27 april 1981 zag ik het levenslicht. 21 oktober 1981 zag Menno het levenslicht. 26 februari 2006 kregen wij verkering. 9 juli 2006 gingen wij samenwonen. 18 april 2009 zijn wij verloofd. 11 juni 2009 gaan wij in ondertrouw 15 juli 2009 gaan wij trouwen! Ik kan het soms nog steeds niet geloven... Heel bizar... Maar goed, als het zover is, dan komt het vast wel

Dan denk je relaxed te zijn voor je katten en van de rente punten (naast jezelf een senseo schenken) ze een fatboy, voor katten te schenken. Niet dat wij ooit thuis zijn om pakketjes aan te nemen… Dus moest ik op het fietske naar het postkantoor om dat ding op te halen. Dacht dat makkelijk te kunnen fietsen, fietsen ging wel. Maar wat een pakket! Mijn god… Niet grappig meer… En nu? Nu ligt Meesje gewoon in het mandje op de hokker. Mickey ligt lekker in de krabpaal en Mara wandelt rond. En graag gedaan poesjes!