Je raakt er gewoon gedeprimeerd van

Ik wil verdorie aan het werk en ga hier ook over zeveren ook!
Ik zit thuis en doe niks, mijn uitkering is geen vetpot en ik wil gewoon ook weer Marjo zijn en niet alleen maar de "mama van Keira".
En ja, als ik full time wil gaan werken is het geen probleem. Maar dat is het probleem, dat wil ik niet. Ik heb verdorie geen kind gekregen om die dan 5 dagen in de week van 07.00 tot 19.00 in het kinderdagverblijf te dumpen. Want dat is, lijkt wel, wat er moet gebeuren.
Maar komaan, ik wil ook van mijn kind genieten. Ik heb ook een huishouden dat moet gebeuren en wat meer is met een kind. En nee, ik kan geen hulp betalen in het huis, ik moet het zelf doen, nu ja, samen met Menno natuurlijk.
Maar als ik 40 uur in de week werk en dan met reistijd dan zie ik Keira niet, ja ochtend als ik haar aankleed en afzet op het kinderdagverblijf. Menno kan haar dan halen en dan zie ik haar de volgende ochtend weer. In het weekend heb ik dan geen tijd voor haar, want ik moet het huis aan kant maken en boodschappen doen, niet te vergeten verplichtingen als verjaardagen en sociaal contact wat ook nodig is.
Ik wil gewoon graag 24 uur werken. Ik wil me daarin voor de dikke 100% inzetten. Ik wil leren, alleen een studie er naast gaat dus niet. Ik wil met minder werk genoegen nemen, maar kom niet voor een hongerloontje langs.
Ja, ik raak er echt gedeprimeerd van...

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen