Life as it is

Weeral een reden voor een kaartje. Eigenlijk hou ik kaartje vaak in één a twee kleuren, waarom weet ik niet echt, maar ik heb ooit een tekenleraar gehad die tegen ons als klas zei dat dit rustiger was en duidelijker. Nu ja, bij een geboortekaartje is dat sowieso logisch!

We wachten nog een 7 maanden en een kleine week en dan stoppen we met de rubbertjes. Dan is het tijd voor een brusje voor Keira. Nu klein neefje geboren (ik moet nog een geschikte naam voor hem hier verzinnen) hadden Menno en ik het er in de auto over. Probleem is dat ik bang ben om meerdere redenen. We hebben dan de praktische kant. Ok, we wonen ruimer, maar het is geen villa. Het is een gewoon huis qua grootte. Enkel de tuin is bizar groot. Een tweede kindje moet altijd door onze slaapkamer heen naar zijn kamer. Uitbouwen is zonde van het geld, want immers, we huren. Zolang het huis niet verkocht is hebben we helemaal geen zekerheid en weten we niks. Een tweede kindje kost ook een hoop geld. En dan blijven er mijn gevoels bezwaren. Kunnen we een tweede kindje evenveel liefde geven? Evenveel aandacht. Verwaarlozen we Keira niet. Hebben we net zoveel geluk als met Keira qua gezondheid? Het is en blijft lastig. Nu gewoon maar eens rustig afwachten tegen wat ik dan denk.

Bij vrienden van ons is een meisje geboren. Mooie reden voor een kaartje!

Vorig jaar was natuurlijk Keira's eerste keer op de kermis. Maar dit jaar had ze ook door wat we gingen doen. Een wereld van verschil of 4,5 maand of 16,5 maand. We waren afgelopen zaterdag al later in de avond geweest. Maar uiteindelijk hebben wij toen niks gedaan en heeft ze vooral gekeken en een ijsje (meer het koekje) gegeten. Gister gingen we dan met mijn zusje en haar vriend naar de kermis. Net na het eten stapten we in de auto en reden naar ons oude huis. Daar zetten we de auto weg en liepen de stad in. Met grote oogjes keek ze weer rond. Al die muziek, al die lichtjes. Heel indrukwekkend. Menno en zwager gingen eerst in een apparaat, veels te hard, veels te snel, veels te hoog. Keira keek! We wandelden nog een stuk verder en kwamen veel mensen tegen waardoor het allemaal vrij lang duurde. Zusje keek dan Menno lief aan of hij hen naar huis wilde brengen, anders moesten ze de bus al snel hebben. Menno wilde dit wel doen en wij gingen dus verder. Op naar het eendj...

Neeeee. Ik stop hier niet, ik ga gewoon door. En ik probeer wat meer tijd te vinden, maar dat beloof ik zo vaak. Dus we  zullen zien... Maar ondertussen heb ik wel een nieuwe blog gemaakt. Maar die dient enkel voor mijn (tot nu toe) scraps. De rest heb ik nog niet besloten of ik die ook online ga zetten. Maar de scraps wel dus: Scrappen!

Ik ben al een tijdje bezig met de site en heb deze meerdere keren opnieuw gemaakt. Nu toch maar besloten om via Wordpress alles bij te houden. Niet ideaal maar wel de fijnste manier. Dan heb ik ook gister voor het eerst sinds tijden weer eens digitaal gescrapt op Bengeltjes. Lavender

Per 1 september ben ik dus gewoon in dienst. Nog wel een jaar contract en geen pensioen opbouw. Maar verder ben ik gewoon blij. Om in deze tijd een baan te krijgen die zo fijn is is haast onmogelijk. Ik zal eens even lyrisch beschrijven hoe fijn het is. Ik woon nu hemelsbreed 1,2 kilometer van mijn werk vandaan. Het is 1,98 kilometer naar mijn gastouder, eender of ik met de auto of met de fiets ga. Vanuit mijn gastouder is het 1,86 kilometer naar mijn werk op de fiets en 2,46 kilometer met de auto. Ideaal dus qua afstand. Ik begin het nu irritant te vinden om naar het kinderdagverblijf te gaan, omdat die een stuk verder is. Dan mijn werktijden. Vier uur op een dag en eigenlijk zelf in te delen. Iedereen begint hier om 9 uur in de ochtend, nu ja, zo ongeveer. De ene dag is het hier om 9 uur vol, vanmorgen was het bijvoorbeeld half 10. De soepelheid is zo zalig, bijna niet voor te stellen. Ik stop om 1 uur in de middag. Maar goed, soms is het ook wel eens iets eerder. Zeker nu ik we...

Ons kleine meisje... Gewoon alweer 16 maanden. Echt geen baby meer, alles behalve. Ze loopt niet. Nee, ze rent liever. Vrees heeft ze soms, vooral een wipwap is best eng en mensen die je niet kent. Tand door de lip gebeurt minimaal één keer per maand en builen en blauwe plekken zijn er genoeg. Haar grootste hobby is buiten spelen. Spullen van de kleine glijbaan gooien en dan zelf erachter aan. Maar ook fietsen is zalig. Of eigenlijk dat wij haar op haar fiets rond duwen. De trampoline is sinds kort ook leuk. Rondjes rennen en dan vallen en stuiteren. Of mama pakken door het net heen. Binnen is zoveel mogelijk zooi maken in korte tijd de hobby. En de groente en fruit van de AH mini's laten stuiteren. Al met al heeft ze het super druk. Je zou dus ook goed slapen verwachten, maar helaas. Om half 5 wordt ze wakker. Maar voor 7 uur staan we niet op en moet ze in bed blijven. Om half 9 wil ze dan slapen. Want ja, de nacht was te kort. Dan wil ze slapen tot een uurtje of 1. En da...