We zijn inmiddels een week na het beruchte ongeluk en eerlijk gaat het best goed met me, maar dat ging ook niet zonder slag of stoot. Zaterdag ben ik lekker thuis gebleven, op de bank gelegen en een lang bad genomen. Zondag was het hier ook niet veel, eerlijk, ik weet niet eens meer wat ik gedaan heb, ik was compleet van slag. Maandag moest ik dan werken. Van mijn oudste broertje mocht ik zijn auto lenen, dus dat scheelde, anders had ik een end naar het kinderdagverblijf moeten fietsen en dat is niet tof. Maar ja, daar kwam het, auto rijden. Niet meer gedaan sinds het ongeluk. Van Menno's ouders dan een stoeltje voor Keira geleend, maar rijden durfde ik niet. Ik moest, dat wist ik, maar ik durfde niet. Om half 5 in de ochtend was ik wakker en toen Menno om 10 voor 7 uit bed kwam had ik al gedoucht en was ik klaar om weg te gaan. Ik heb Menno dan ook verteld wat mijn probleem was en hij bood aan om met mij mee te rijden. Zo gezegd zo gedaan. Menno kleedde zich aan en ik Keira...