Life as it is

Nu weet ik dat dingen niet altijd eenvoudig gaan en je achter dingen moet aanzitten. Maar ik krijg nu steeds meer het idee dat er allerlei overleg is geweest over Keira waar wij dan echt, maar dan ook echt niks van weten. Het begon plots met een belletje van de PPT, die dan een intake kwamen doen. Vervolgens weeral een belletje van haar of wij nog vragen hadden over de PPT. Hierna mijn voicemail ingesproken over een verzwaringsdeken. En later wederom nogmaals. Maar wie hebben dit dan overlegd? Wie heeft er wat besloten? Wat is er verder besloten. Beetje bij beetje gaan mijn nekharen van de des-communicatie overeind staan. Ik wil namelijk ook wel graag weten wat er over mijn kind besloten wordt! En wat slapen betreft wisselt het momenteel. De ene nacht is het tot wel half 8, de volgende is het gewoon 3 uur. Vanmorgen was Haley degene die (met haar badjas?!) naast mijn bed stond. De uitbarstingen blijven, we vangen ze goed op, maar afgelopen donderdag was er weer eentje. Arm din...

Inmiddels al een dikke week geleden hadden we het intake gesprek bij het Kempenhaege. Alweer? Ja, dat was ook onze mening. Maar omdat we nu in de stad verder gaan moesten we daar eerst weer een intake doen. Nu was de psychologe aardig, luisterde ze goed en afsluitend was het dat we nog gingen horen. Dat is dus ook gebeurt en wij geloven er al niet meer in. We krijgen wederom Praktische Pedagogische Thuisbegeleiding. A.k.a. PPT. En nu was mijn reactie gelijk: ALWEER?! Komaan, dit hebben we een jaar gehad, beginnen we nu van voren af aan of wat? Ik heb er dus totaal geen vertrouwen in. Ergens in januari staat, u raad het al, de intake hiervoor gepland.

We hebben goed nieuws en minder goed nieuws gekregen. Keira heeft geen slaapziekte. Dat is het goede natuurlijk. We hadden het vermoeden wel, maar toch blij dat we het nu zeker weten. Het minder goede is duidelijk dat ze een slaapstoornis heeft. Precies ook wat we al dachten. En nu? Wachten op het telefoontjes van de afdeling hier in de buurt. Dan kan ze met een kinderpsycholoog gaan praten, dit is blijkbaar gebruikelijk, om vervolgens daar een traject te starten met hierbij misschien ook thuisbegeleiding. We zullen zien waar het schip strand, maar we zijn weer een stukje verder!