Life as it is

Eigenlijk is dit een blog van pure wanhoop. Want op heel veel punten weet ik gewoon niet meer wat te doen. We zijn dan in januari gestart met de systeemtherapie, dit zou DE uitkomst moeten zijn voor de hulp bij Keira. Want de problemen moeten worden gezocht in ons gezin en daardoor zal Keira stabieler worden en waarschijnlijk zelfs haar ADHD (kenmerken) wegvallen. Ammehoela! Het enige wat de systeemtherapie heeft gebracht is dat Menno en ik samen in therapie moeten willen we nog iets van ons huwelijk zien te maken en samen blijven. (Wat we dan ook gaan doen). Verder is het niks. Neem vanavond, weer een complete meltdown. Normaliter werk ik de volle dinsdag, maar tegenwoordig is dat psycholoog-dag. Echter was het verzet naar gisteren, dus was het dag "vrij" voor mij. Mijn planning was de kapper en de supermarkt en verder mezelf nuttig maken met strijk en verstelwerk. Deze planning liep in de soep. Menno bracht de meiden weg, maar om 10 uur had ik Haley al opgehaald...

Eerlijk, als ik had geweten wat ik nu weet, was ik er niet aan begonnen. Toch heb ik er geen spijt van. EMDR =  Eye movement desensitization and reprocessing (voor uitgebreide info:  http://www.emdr.nl/) Ofwel, traumaverwerking. Man wat is dit zwaar. We begonnen met de voor mij ergste herinnering. En ja, die was zwaar, maar nu ik er hier aan denk voel ik enkel nog enorm veel verdriet. Het nadeel was dat hierdoor de gehele beerput is opengetrokken. Wat ik allemaal diep weg had gestopt is bijna niet meer normaal. Zo heftig, zo zwaar. Als iemand ook vraagt hoe het gaat momenteel antwoord ik "We hobbelen voort". Maar degenen die mij kennen weten dat het slecht gaat. Ik kon niet carnavallen, ik kan geen leuke dingen doen. Door alle herinneringen en het intense verdriet gaat het gewoon bergafwaarts.  Ik probeer de hoop te houden dat het ook weer bergopwaarts zal gaan, maar die hoop is moeilijk te vinden.

Vroeger was echt niet alles beter. Maar soms, heel soms, missen Menno en ik onze lamme dagen. Zoals wij ze noemden. De dagen dat je veel te lang in bed lag en als we er dan uitkwamen, we in joggingbroek neerstreken op de bank. Om daar verder te vegeteren. Onze favoriet was destijds Avatar: The Legend of Aang kijken. Binge watching off course. Onder het genot van koffie/thee en een frisdrank met chips genoten wij. Om in de avond de Brabander te bellen en onszelf blij te maken met frietjes. Long, long time ago... Maar... Ooit... Ooit zijn we weer met tweeën. Desnoods nemen we een dag vrij. Maar als onze lieve meisjes groot zijn en hebben besloten dat het veel toffer is eigen baas te zijn in eigen huis, dan gaan wij een heerlijke dag samen lamballen. Gewoon "for good old times".

Na inmiddels vandaag mijn 5e intake te hebben gehad komt dan als alles goed gaat volgende week het behandelplan. Wat al vast staat is dat er trauma uit het verleden is. Maar er is ook vermoeden van ADHD of ASS. Die laatste zal ik dan op getest gaan worden. De volgorde is volgende week meer van belang. Gaan we eerst testen en dan trauma verwerken, gaan we eerst trauma verwerken en dan testen. Of doen we het "gewoon" tegelijk. We zullen zien. Er is wel een licht opluchting van me afgevallen, ik ben niet gek, maar er is iets met me. Zoals ik eigenlijk stiekem al jaren vermoed. Niet erg, maar ik wil er graag mee kunnen omgaan en ook dat Menno snapt wat er aan de hand is. Qua Keira gaat het donderdag beginnen. De eerste afspraak bij de fysiotherapeut. Ik ben benieuwd. Want hierdoor beland ik dan weer op het onderwerp werk. Begrijp me niet verkeerd, ik werk graag, heb een toffe baan, leuke collega's, goede baas en zo meer. Maar donderdag liep het wel even niet goed. ...