Dit meen je niet!

Eigenlijk moest hier een blog komen over Keira haar achtste vermaanddag. Maar helaas...
Er is weeral ingebroken. Ditmaal bij ons thuis. Nu verwacht je dat niet op drie hoog, maar het is dan ook (gelukkig) niet bij ons binnen. Nee, het is in onze schuur. Ze hebben de deur geforceerd...
Nu is er in die zin weinig schade qua apparatuur ofzo, maar vooral emotionele schade. Menno is sinds 1 december geen militair meer. Dus moest hij zijn spullen inleveren. Alles stond dan bij ons in de schuur (verder kwam je ook niet, dan werd het klimmen). Menno heeft vorige week woensdag alles uitgezocht en verdeeld. Maar nu is van wat er nog stond ongeveer de helft weg.
Ze hebben een complete woodlandtas weggehaald, en nog wel eentje met desert camouflage. Die krijg je niet zomaar meer ergens. Ook zijn pakken in desert zijn weg, allemaal shirts, schoenen. Maar ook zijn koud weer uitrustig, alles uit Noorwegen. Sommige dingen zou hij misschien niet meer gebruiken, maar handschoenen zijn op de scooter straks best prettig. En die schoenen zijn nog goed te gebruiken, zeker als ze gloed nieuw zijn. Maar ook shirts die hij op uitzending gekregen heeft, van collega's en van mij.
Uit zijn plunjebalen is geroofd. Allerlei dingen als slaapzakken, camelbags en meer van die dingen. Ook mist er een plunjebaal, de andere drie zijn tot de helft doorzocht. En dan nog een grote kist met hierin onze boomblaster.
Verder konden ze gelukkig niet komen, want er staat zeker nog meer in de schuur. Gelukkig niet echt van waarde, maar toch, het zijn je spullen.
Ofwel kunnen we WEER aangifte gaan doen. Kunnen we WEER alles regelen met de verzekering... Volgende keer maar een update over Pietje Keira, want vanmiddag komt Sinterklaas!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen