Life as it is

Geduld is een schone zaak, dat weet ik, dat besef ik. Echter kunnen ze je ook op de proef stellen. Braaf heb ik mij dan nog voor Haley's verjaardag aangemeld bij de praktijk. Immers, hoe sneller hoe beter, ik wil weer normaal functioneren. Mij viel het alleszins mee dat er nog dit jaar plek was. 17 november dan de intake. Gelijk een hele verzameling aan data gekregen wanneer ik dan gesprekken heb. Bellen ze dus van de week om te zeggen dat e.e.a. verplaatst moet worden, omwille van de vergoeding van de verzekering. Krijg ik nog een hartverzakking doordat ze zeggen dat het op alle dagen van de week valt. Man, man, ze weten je wel gek te krijgen. Maar goed, 17 november is het dan zover. De intake!

Al weken ben ik moe, moe, moeier, moeist om het maar in het slecht Nederlands te verwoorden. Ik kan slapen wat ik wil (wat ik ook nog eens slecht doe) maar ik word niet minder moe. Daarnaast enorm veel migraines, veel last van mijn darmen, kort lontje en nog een lijst aan kleine kwaaltjes die ik niet het noemen waard vond. Nadat we afgelopen weekend een super tof weekend bij mijn neefje, vrouw en kids hadden had ik dan weeral maandag een migraine. Nu was ik er klaar mee en belde de huisarts. Dinsdag kon ik dan om 08.50 bij de huisarts (vrouwelijke) langskomen. Ik blij, verder op dat moment niemand eigenlijk. Braaf bracht ik dan Haley naar haar gastouder en Keira naar school. Ik moest, zoals altijd, wachten, want onze dokteren nemen de tijd voor ons, wat resulteert in lange wachttijden. Niet erg, ik had alle tijd. Bij de dokter deed ik mijn verhaal, ze luisterde, liet me uitpraten en hoorde, hoe slecht ook, mijn eigen idee aan wat handig zou zijn. Bloed trekken was mijn optie, immer...