Life as it is

Als kind had ik bronchitis, chronische wel te verstaan. Daar mijn moeder uit Groningen komt heb ik jaren gedacht dat het Groningse bronchitis was. Maar kom, is het eigenlijk niet schattig? Maar goed, de tijd om te bloggen is bijna onmogelijk, ik heb het gewoon stervens druk en kan soms niet eens een gaatje vinden om even tv te kijken of een boek te lezen (daar kwam ik gisteren achter toen mijn e-reader leeg bleek, gewoon vanwege maanden niks doen). Waarmee het dan zo druk is. Alles. Lekker basaal, maar het is gewoon. Nog 1 volle dag werken en dan mag ik genieten van bijna 4 weken vakantie. Een overdadige luxe besef ik mij goed, maar door omstandigheden nu eenmaal zo. De gastouder van Haley is bij de start van de vakantie gelijk op vakantie gegaan. Ik zat dan 2 weken qua opvang lastig voor Haley en vroeg mijn schoonzus. Die trok haar agenda en ging met mij kijken wat mogelijk was. Geen probleem, enkel de laatste donderdag waren zij al op vakantie, dat werd het niet. Geen probleem....

Als kindjes klein zijn krijg je zeer veel mijlpalen. Je kijkt er naar uit en geniet er van. Als kindjes groot worden zijn de mijlpalen minder vaak. Maar ze zijn er nog zeker. Want met trots kan ik zeggen (lees gillen) We Zijn Uit De Luiers! Een paar weken terug besloot Haley dat het tijd was om zindelijk te worden. Gelijk besloot ze dat dit dag en nacht mocht zijn. En voila, madame is zindelijk. Dag en nacht! Alle luiers zijn nu fijn bij ons nichtje. Maar die is nog geen twee en mag nog even. Keira bereikte dan ook een grote mijlpaal. Ze kan dan geheel alleen fietsen. Ze wil het nu de ganse dag doen, iets minder. Maar we kunnen weer op de fiets naar school! (Als het weer dan ook beter wordt).