Life as it is

Kwam ik even van een koude kermis thuis. Veel zenuwen, weinig slapen, want de uitslag zou daar dan zijn! NOT! Het was intake deel 3, bij mijn behandelaar. Volgende week deel 4, bij de hoofdbehandelaar. En je raadt het niet, maar 10 januari waarschijnlijk deel 5! Om positief af te sluiten; het was een prettige psycholoog.

Deze bom is wel even ingeslagen gisteren bij de arbo arts. Eigenlijk ben ik mantelmama. Mijn dochter functioneert niet zoals standaard, dus heb ik extra zorg voor mijn kind. Bizar... En ik heb gelijk, met vier weken had ik al het gevoel dat Keira moeite had met de hechting. En nu blijkt het zo.

Dan heb je een afspraak met het sociaal wijkteam, zij verdelen het geld (genoeg in de stad hier, er was 5,5 miljoen dit jaar over). Maar dat ik zover mee moest denken... Keira heeft fysiotherapie nodig door iemand met een SI aantekening, geen probleem. Deze is er in de stad, valt onder de zorgverzekering, dus komt goed. Maar de rest... Ik kom er eigenlijk geen wijs aan uit. Systeemtherapie wordt overal geroepen. Maar wat het nu is, is mij nog steeds niet duidelijk. Tussen Kerst en Oud-en-Nieuw ook daar een deel 2 gesprek van.

Sinterklaas, een magisch kinderfeest. Nu is het hier al een discussie met Keira. Want ergens, diep van binnen, gelooft ze niet meer. Ze snapt het niet, neppe Pieten, echte Pieten (zoals ze zelf benoemd). Arm klein meisje, compleet de draad kwijt. Ziek in bed, al twee dagen, morgen Sinterklaas, dan is het gelukkig klaar. En van de zomer? Dan bestaat Sinterklaas niet meer voor haar, heel jammer, maar als je kind gewoon compleet de weg kwijt is door dit alles, dan wil je maar één ding; je kind beschermen.

Onze Keira... Dan blijkt je gevoel al die jaren gewoon goed te zijn. Mijn prinses "mankeert" iets. Het klinkt heel drastisch, maar in mijn ogen valt het mee. De uitslag luidde SI (Sensorische Integratie problematiek) welke niet onverwacht kwam. ADHD (welke compleet onverwacht kwam). Hechtingsproblematiek (welke ook onverwacht kwam). Bovengemiddeld IQ (verwacht). Ondergemiddeld EG (verwacht). Op naar het starten van begeleiding!

Echt, als ik toch zo makkelijk zou zijn in mijn werk... Telefoon gaat, ik neem op "Goedemiddag, u spreekt met die en die, ik ben uw hoofdbehandelaar" "Ehm, goedemiddag" "Wij hebben voor de 16e een afspraak staan, maar deze kan niet doorgaan, u snapt het wel, ik heb een seminair en ja, dat is nu dubbel, dus ik moet u verplaatsen" "Ehm, ok...." "We plannen deze is voor 22 december om 14.30" "Dat komt mij niet uit" "Oh, maar anders zit er te lang tussen intake en mijn gesprek" "De 22e is het Kerstdiner van mijn dochter, is mijn man naar zijn kerstlunch en moet ik al rennen en vliegen. Het. Kan. Niet." "Tsja, de week erop heeft u waarschijnlijk vakantie..." "Ja, maar dat is om het even" "Wilt u dan wel een afspraak maken???" "Ehm, ja, wat anders" "Hoe laat" "In de ochtend, niet te vroeg" "11.15?" "Doen we" "...

Een week later, een intake verder. Deel 2, bij dezelfde psych. Inmiddels ook een mega stapel vragen ingevuld. Daar krijg ik wat van, niet alleen voor mezelf maar ook voor Keira. Want ook dat loopt door. De intake was weer prettig, al gingen we niet door op waar we waren. Er waren nu directe, concrete vragen. Anders, maar niet onprettig. Wel ben ik blij dat ik niet terug hoef naar die locatie, maar naar andere locaties, voel ik me toch prettiger bij. De 16e van december dan het gesprek bij de hoofdbehandelaar! En volgende week de uitslag van Keira.

Het was vooral vreemd om zo naast de klant te gaan zijn. Immers, ik rij normaal iedere week dezelfde route, nu moest ik 25 meter verder zijn. Echt zo bizar. Voelde me dan ook heel opgelaten. Maar goed, het zou voor 1 keer zijn, dus te overzien. De psych met wie ik de intake had was prettig, ze liet mij vertellen en stelde duidelijke vragen. Maar toch was het zwaar om weeral mijn verhaal te doen, weeral ALLES te vertellen. Weeral tranen te krijgen om de "oude" momenten. Maar niks dan lof. Zeker omdat ze bij de start al aangaf dat ze graag een 2e intake wilde plannen.

Als je thuis zit, weinig energie en concentratie hebt, wat ga je dan doen. Dan ga je binge watchen. Netflix is mijn nieuwe held, hoe slecht het ook klinkt! Fuller House gekeken, gestart met The Vampire Diaries. Binnenkort komt Gilmore Girls: A Year in a Lifetime. Ik vermaak mij wel (niet dat ik alles vol meekrijg, maar goed...)

Geduld is een schone zaak, dat weet ik, dat besef ik. Echter kunnen ze je ook op de proef stellen. Braaf heb ik mij dan nog voor Haley's verjaardag aangemeld bij de praktijk. Immers, hoe sneller hoe beter, ik wil weer normaal functioneren. Mij viel het alleszins mee dat er nog dit jaar plek was. 17 november dan de intake. Gelijk een hele verzameling aan data gekregen wanneer ik dan gesprekken heb. Bellen ze dus van de week om te zeggen dat e.e.a. verplaatst moet worden, omwille van de vergoeding van de verzekering. Krijg ik nog een hartverzakking doordat ze zeggen dat het op alle dagen van de week valt. Man, man, ze weten je wel gek te krijgen. Maar goed, 17 november is het dan zover. De intake!

Al weken ben ik moe, moe, moeier, moeist om het maar in het slecht Nederlands te verwoorden. Ik kan slapen wat ik wil (wat ik ook nog eens slecht doe) maar ik word niet minder moe. Daarnaast enorm veel migraines, veel last van mijn darmen, kort lontje en nog een lijst aan kleine kwaaltjes die ik niet het noemen waard vond. Nadat we afgelopen weekend een super tof weekend bij mijn neefje, vrouw en kids hadden had ik dan weeral maandag een migraine. Nu was ik er klaar mee en belde de huisarts. Dinsdag kon ik dan om 08.50 bij de huisarts (vrouwelijke) langskomen. Ik blij, verder op dat moment niemand eigenlijk. Braaf bracht ik dan Haley naar haar gastouder en Keira naar school. Ik moest, zoals altijd, wachten, want onze dokteren nemen de tijd voor ons, wat resulteert in lange wachttijden. Niet erg, ik had alle tijd. Bij de dokter deed ik mijn verhaal, ze luisterde, liet me uitpraten en hoorde, hoe slecht ook, mijn eigen idee aan wat handig zou zijn. Bloed trekken was mijn optie, immer...

We zijn weer van start, een nieuw (school)jaar, nieuwe kansen. Keira is gestart in groep 2. De avond tevoren was ze nog wel even ongelukkig. Ze kon niet in groep 2 beginnen, want ze kende de letters nog niet. Ik heb haar dan gerustgesteld dat ze die op haar gemak mag leren en pas volgend schooljaar, in groep 3, echt hoeft te kennen. Het plezier was gelukkig terug! De eerste schooldag is altijd een grote happening. Compleet met muziek, een woordje van de directrice en dit jaar voor alle groepen vanaf de middenbouw een vel om je wens voor dit jaar op te schrijven. Daarna mochten de leerlingen over de rode loper naar binnen. Gelukkig dit jaar op volgorde van klas, anders was het een latertje geworden, gezien Keira in groep 1/2D zit. Menno gaat die eerste dag ook altijd mee en we hebben Haley eerst naar haar gastouder gebracht, te veel drukte voor haar en compleet onnodig. Die dag bleef ik thuis, want vanaf morgen gaat Keira naar de voorschoolse opvang, zodat ik Haley in de middag ...

Als kind had ik bronchitis, chronische wel te verstaan. Daar mijn moeder uit Groningen komt heb ik jaren gedacht dat het Groningse bronchitis was. Maar kom, is het eigenlijk niet schattig? Maar goed, de tijd om te bloggen is bijna onmogelijk, ik heb het gewoon stervens druk en kan soms niet eens een gaatje vinden om even tv te kijken of een boek te lezen (daar kwam ik gisteren achter toen mijn e-reader leeg bleek, gewoon vanwege maanden niks doen). Waarmee het dan zo druk is. Alles. Lekker basaal, maar het is gewoon. Nog 1 volle dag werken en dan mag ik genieten van bijna 4 weken vakantie. Een overdadige luxe besef ik mij goed, maar door omstandigheden nu eenmaal zo. De gastouder van Haley is bij de start van de vakantie gelijk op vakantie gegaan. Ik zat dan 2 weken qua opvang lastig voor Haley en vroeg mijn schoonzus. Die trok haar agenda en ging met mij kijken wat mogelijk was. Geen probleem, enkel de laatste donderdag waren zij al op vakantie, dat werd het niet. Geen probleem....

Als kindjes klein zijn krijg je zeer veel mijlpalen. Je kijkt er naar uit en geniet er van. Als kindjes groot worden zijn de mijlpalen minder vaak. Maar ze zijn er nog zeker. Want met trots kan ik zeggen (lees gillen) We Zijn Uit De Luiers! Een paar weken terug besloot Haley dat het tijd was om zindelijk te worden. Gelijk besloot ze dat dit dag en nacht mocht zijn. En voila, madame is zindelijk. Dag en nacht! Alle luiers zijn nu fijn bij ons nichtje. Maar die is nog geen twee en mag nog even. Keira bereikte dan ook een grote mijlpaal. Ze kan dan geheel alleen fietsen. Ze wil het nu de ganse dag doen, iets minder. Maar we kunnen weer op de fiets naar school! (Als het weer dan ook beter wordt).

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...

Ik zal eens foto's uploaden, want 5 jaar is een hele mijlpaal! Zo'n grote, dat ze er ziek van was. Vorige week vrijdag mocht ze trakteren op school. Wat kunnen kinderen een meuten zijn. Ik lust geen koekjes, ik lust geen meloen. Eentje had het lef om te komen vragen of we wat anders hadden, want K. had ook een ander koekje (glutenallergie!). Nu ken ik het meisje, dus heb ik gezegd dat ze pech had. Die middag had ze een feestje, nog meer plezier (en prikkels). Thuis gekomen was dan eindelijk haar huisje af. Ze is Menno in zijn armen gevlogen zo blij was ze. Zaterdag groot feest. Vooral Haley vond het zingen op het grote bed geweldig. Keira was blij met haar cadeautjes, maar de K3-jurk van Haley scoorde extra punten. Die dag dan het grote feest. Familie, vrienden en wat kinderen. Veel te veel lekkers, taart, cupcakes, chips, koekjes, (chemisch) drinken. Het kon niet op! Zondag was het prachtig weer en zijn we naar buiten gegaan. Lekker buitenspelen is altijd goed voor k...

Ditmaal niet over de weg (daarvoor wacht ik nu nog een dikke maand voor naar de Ombudsman te stappen), maar over Keira. Ik was moe, moe van al het kastje-muur, moe van alle formulieren, moe van alle toelichtingen. Moe van het vechten. Ik deed dus niks en liet het maar even op z'n beloop. Nu is onze contactpersoon dus afwezig, voor langere periode. En haar vervangster is grondig. Ze mailde, omdat ze geen telefoonnummer had (vreemd). Want ze ging dan en dan langskomen voor een gesprek. Ik was flabbergasted en mailde terug dat dit goed was en mijn nummer. Nu kwam ze dan. Ze hoorde mijn verhaal aan, was begripvol en was kort maar krachtig. "Kan ik met de instelling contact opnemen op Keira alvast op de wachtlijst te plaatsen? Want die beschikking komt er." Top dus, we gaan weer verder, wanneer weten we niet, maar ik verwacht met nu en twee weken toch wel iets meer te horen. Dan het schoolstuk. Keira gaat graag naar school. In het begin van het schooljaar had ze ju...

Nog een twee weken en we zijn alweer vijf jaar papa en mama! Wat betekent dat de rompslomp om de verjaardag van Keira begonnen is. Mijn zusje heeft heel veel zooi meegenomen om dit te verwerken voor haar kinderfeestje. Ik probeer de uitnodigingen en een deel van het cadeau af te krijgen. Menno doet ook zijn best op een deel van het cadeau. En Haley? Die heeft een mooie K3 jurk uitgezocht voor Keira!

Ik moet nu eenmaal afscheid nemen op mijn oude blog, dus mijn afscheidspost:

Ik diende mijn website te verlengen. Maar voor een blog die ik dan veel, dan weinig gebruik, vond ik het zonde. Ooit had ik wilde plannen, immers ook mijn genealogische gegevens zouden erop prijken. Maar dit is overduidelijk nooit gebeurt. Dus besloot ik de website te laten vervallen. Maar eigenlijk weeral te laat, dus nu ben ik als een gek al mijn berichten aan het overzetten. Op zich een goed en simpel plan. Ware het niet dat onze internetverbinding te traag is om iets fatsoenlijk over te zetten. Dus ben ik nu een race tegen de klok aan het voeren om mijn blog over te zetten. Ja, ik heb nu best een beetje zelfmedelijden. Vooral omdat deze site continu nu vraagt om verificatie dat ik geen robot ben!

Momenteel ben ik moe van het vechten. Ik dien hele stapels papieren (opnieuw) in te leveren bij de Gemeente voor een nieuwe aanvraag. Ik dien een complete vraagstelling te formuleren bij de Gemeente voor een nieuwe aanvraag. Op het moment gaat het ook goed, ja, ze is ziek, maar dat is niks bijzonders. Slapen gaat eigenlijk best goed, ze heeft nu door wanneer ze uit bed mag en wacht ook netjes. (Behalve als Menno vroeg gaat werken, maar dan duikt ze naast mij en slaapt dan verder). Haley daarentegen is onze terrorist! Ik moet om haar lachen, maar soms ook echt huilen. Wat een peuter is het! Geef haar 1 minuut en zij doet de Grote Verbouwing 2.0 wel even voor je. Gratis en voor niets! Slopen kan ze heel goed, het woord nee snapt ze denk ik niet (soms lijkt het van wel, maar over het algemeen...) Een discussie met Haley: "Haley, mag jij aan de tablet zitten?" "Ja!" *met een stralende lach* Deze discussie houd gerust een half uur aan, waarop ze op haar dooie emme...

Wij wonen aan een zandpad, ja daar hebben wij zelf voor gekozen. Nee, wij hebben er niet voor gekozen dat er zwaar verkeer door gaat en dat ze hier als malloten rondrijden. In de zomer is het best goed, de weg is hard, er fietsen en wandelen mensen. Maar de meisjes kunnen niet op straat spelen, ze scheuren hier met 80 door de straat. In de zomer kan ik vanuit de tuin gezien zowel naar rechts als naar links en komt het allemaal goed. Nu het weer dan weeral extreem nat is (we wonen immers in Nederland) durf ik er niet eens aan te denken om naar rechts te gaan. Immers, je staat gewoon vast. Zelfs toen dit stuk stijf bevroren was, was er geen doorkomen aan (ik heb het geprobeerd!). Maar nu is het gewoon bijna een rivier. Over rivieren gesproken, momenteel hebben we een meer voor ons huis. Een kleintje dan wel, maar goudvissen zouden erg blij worden van zoveel ruimte. Quinto loopt er niet door. Zoals bekend vormen water en zand samen: MODDER! En man, dat hebben we nu in zo'n over...

Er is gelukkig meer in het leven dan de strijd met de instanties en dat zijn leuke dingen. En één van die leuke dingen is foto's maken. Ik heb dit altijd graag gedaan, was jong toen ik mijn eerste compact camera kreeg en heb sinds een jaar of twee een spiegelreflex camera. Gewoon een basis model, immers, allemaal nieuw voor me. Na eerst gewoon maar zo wat gefotografeerd te hebben, gewoon om te oefenen, te proberen en zo meer ben ik ook wat bewuster foto's gaan maken. Dat is begonnen met de vakantie 2014 in Frankrijk en later een fotoshoot van E. en J., twee jonge meiden. Allemaal heel leuk, maar kinderen fotograferen is niet mijn ding. Ze doen niet wat ik willen (immers kinderen) en het lukt mij niet vast te leggen zoals ik wil. Natuurfoto's lukken vaak wel heel mooi, ook moet je hier natuurlijk mazzel mee hebben. Mijn favoriet is toch wel mijn tulp. Helemaal onbewerkt, gewoon mooi om hoe de foto is. In juni kreeg ik een nieuwe uitdaging! Ik mocht bij mijn neefje...

De mevrouw van het Kempenhaege belde, inmiddels weet ik dat ze E. heet, dus daar zijn we al in verder. Ze belde of ik het verslag gehad had, nee dus. Post doet het hier zo buitenaf niet goed. Ik moest maar mailen als het er maandags niet was. Het was er niet, maar hoe moet ik mailen zonder gegevens? Ik weet niet eens haar naam! Maar goed, ze heeft dan uiteindelijk het verslag gemaild en mijn nekharen stonden compleet overeind. Wat een kortzichtig mens. Getverderrie. Een verslag, letterlijk opgeriedeld en zeer zwart-wit. Ook vol tegenstrijdigheden. Ja, we moeten meer en beter opruimen en iets doen aan de algemene leefomgeving. Maar verderop staat dat dit niet mogelijk is omdat we geen achterban hebben. Ook zet ze duidelijk neer dat picto's niet werken bij Keira. Krijgen we daar een verzameling picto's mee zeg ik je u tegen. Nee, dit was niet prettig en ik weet niet goed wat we hier mee moeten. Ik krijg er de kriebels van. Komende woensdag belt ze om het verslag te besprek...

Kempenhaege, tsja, we kunnen er weeral weinig mee. Ik krijg er in ieder geval een punthoofd van. Er is hier dan een dame van het Kempenhaege op bezoek geweest. Eerst weeral over hoe en wat met Keira. Nu kan ik dat inmiddels dromen, dus dat was geen probleem. Vervolgens haar kamer bekeken. Hierin zag ze wel wat problemen. Er moesten minder prikkels. Zoals ze het vertelde kamer leeghalen. Nu ja, het is en blijft een kind. En het speelgoed op haar kamer speelt ze wel mee, maar niet als ze moet slapen. Dan leest ze wel boekjes, maar hier hebben wij geen problemen mee. Vervolgens hoe en wat wij onze dagen vullen. Heel zwart-wit kwam het er op neer dat wij er voor moesten zorgen dat de dagen alle dagen hetzelfde waren. Dus iedere dag op hetzelfde tijdstip opstaan, op hetzelfde uur drie maal per dag eten. Meermaals gaan zitten en een rustmoment creëren door een verhaaltje voor te lezen. Ik heb deze mevrouw nog net niet gevraagd of ze gek was. Door de week gaat de wekker om zes uur....

Het is inmiddels 2016, om maar cliché te doen: is natuurlijk terug kijken op 2015. Voor Keira was het toppunt het starten in de kleuterklas. Ze verheugt zich ook op overmorgen, dan mag ze eindelijk weer naar school. Voor Haley was denk ik het toppunt gewoon zo te groeien. Lopen, springen, rennen, praten. Denk dat zij naar verhouding de grootste prestaties heeft geleverd. Mijn grootste prestatie is het krijgen van een vast contract. En die van Menno eigenlijk erkenning krijgen (op de valreep) voor zijn werk. Er waren mooie hoogtepunten, zoals de vakantie in de zomer. Maar ook dieptepunten als de nachten zonder slaap. Voor komend jaar maken we per dag goede voornemens. De eersten zijn al geslaagd. De Kerstzooi is namelijk het huis uit en gelijk heb ik twee foto's geprint voor in twee kadertjes. Als ik zo doorga voorspel ik veel goede voor 2016!