Life as it is

Keira is een Drama Queen. En dan bij alles. Als ze lacht, dan is het gelijk met een brede smile en toegeknepen oogjes. Kei schattig natuurlijk. Als ze boos is, dan is het gelijk drammen en mopperen op hoge toon. Zo ook als iets niet lukt. Als ze hoest, dan doet ze dat met een overdreven kuch. Zo erg dat ze mij laatst in de winkel verwijtend aankeken, of ik dat niet normaal kon vragen (tot mijn grote geluk deed ze het gewoon nog een keer, toen moesten de mensen lachen). Maar als ze huilt, dan trekt ze een pruillip en is ze soms ontroostbaar. Vorige week was Menno jarig en vierden we zijn verjaardag. Ik verheugde me erop dat Tim en Anne kwamen met Fenna, immers, Fenna kruipt al en misschien dat Keira het dan kon afkijken en ik van het gemopper en gedram af zou zijn omdat het niet lukt. Dus in de avond kwamen Tim en Anne, net rond etenstijd. Keira was nog wakker en ik stond met haar op de arm in de gang. Tim kwam met Fenna op de arm binnenlopen en Fenna was reuze enthousiast. Wat dee...

Huilen, overgeven, alleen maar bij mama willen zijn. Zo zag mijn afgelopen week eruit. Tot ik gisteravond instortte. Keira bleef huilen, ze wilde niks en was continu aan het overstrekken en friemelen. Ze viel telkens bijna omdat ik haar niet kon houden. Ze spuugde nog wat en was voor de zoveelste dag op een rij niet in haar hum. Dat betekende dat als zij sliep ik de was kon doen, even snel kon eten en wat dingen kon doen. Maar voornamelijk het huishouden. Resultaat: ik was aan het einde van mijn latijn en zo ontzettend moe. Wat resulteerde in samen huilen, waardoor we allebei nog meer gingen huilen. Op zulke momenten valt het moederschap me zwaar, valt het me zwaar om veelal alleen te zijn. Menno belde en wilde al naar huis toe komen, hij merkte ook dat het niet goed zat. Maar het heeft meer redenen. Ik kan maar geen baan vinden en wil zo graag werken, telkens weer afwijzingen en niet anders. Continu in dit mini huisje zitten en niet met gemak naar buiten kunnen gaan. Geen tij...

Menno is militair, maar dat is oud nieuws. Op 30 oktober 2000 kwam hij op, zoals ze dat noemen. Dat betekent dat hij over een paar weken al 11 jaar in dienst is. Sinds vier weken, nu de vijfde week, zit hij op de KMS, de Koninklijke Militaire School en komt hij niet veel meer thuis. Nu was ik gewend dat hij zo eens in de twee maanden, soms drie maanden een week of twee a drie van huis is. Met twee weken is dit slechts één weekend. En ook twee weekenden zijn goed te doen. Het geeft altijd wel een beetje vrijheid. Je doet in die weekenden altijd dingen die je normaal niet doet. Niet overdreven, maar je hoeft immers geen rekening te houden met elkaar. Nu is Keira natuurlijk in april geboren en sindsdien is Menno één week weggeweest. Ik was toen vooral trots op mezelf dat ik het met Keira gered heb. Half september is Menno dan op de KMS begonnen en sindsdien zijn Keira en ik door de week alleen. Op zondag avond vertrekt Menno en dan is hij op vrijdagavond, heel soms op donderdagav...

Ik geef het toe, een film kan me wel even boeien, maar duurt me vaak te lang. Daarentegen kan ik dan wel weer twee afleveringen van een serie kijken, die dan eigenlijk even lang duren... En ik kijk het liefste een complete serie aan een. Anders moet je iedere week wachten, heb je reclame tussendoor, als je een aflevering mist ben je het kwijt. Nee, doe mij maar alles achter elkaar. Nu ja, natuurlijk niet zeven seizoenen zo continu achter elkaar, ik heb meer te doen, maar gewoon in de avond lekker een aflevering. Momenteel kijk ik twee series. Eentje samen met Menno en eentje alleen. Met Menno kijk ik How I Met Your Mother. Geweldige, briljante serie. Ik lach me vanaf moment één kapot om alles. Het is gewoon herkenbaar, het is grappig en het zijn heerlijk korte afleveringen van een half uurtje. Alleen kijk ik op het moment True Blood. Vampieren en allerlei andere figuren in het fictieve dorp Bon Temps. Geweldig! Gewoon een aparte serie om van te genieten. Maar dit zijn niet d...

Als Menno tegen Keira over mij praat dan zegt hij "mama gaat jou zo een flesje geven". Ik blijf het soms bizar vinden. Want mama is mijn moeder, en ja, die is er helaas niet meer... Maar ook ik ben mama en na een half jaar geloof ik het soms nog steeds niet. Een half jaar geleden viel ik bijna van uitputting in slaap. Om 18.08 is Keira immers geboren en om 10 over half 9 waren wij thuis. Niet veel later kwam Irene en terwijl Menno en Irene nog dingen doorspraken viel ik in een diepe slaap. En eigenlijk was het grootste wonder dat ze er iedere keer was als ik wakker werd. Het blijft bijzonder. Als ik ook kijk naar vandaag. Menno heeft mij laten uitslapen en heeft Keira haar pap gegeven. Toen ik uit bed was kwam ze al snel ook uit bed. Een grote lach en ze bleef lachen. We gingen nog even snel een muis kopen voor Menno (bijna had ik de komende tijd geen computer gehad) en Keira ging naar bed. Ze sliep even en daarna was het drama. Om 3 uur de fles, om 4 uur fruit, om half ...