Life as it is

Dinsdag moet ik dus voor mijn eerste dag DTA  naar de Zevenheuvelen. En ik zie het totaal niet meer zitten moet ik eerlijk bekennen. Nu al niet? Nee, nu al niet... Gistermiddag had ik dan mijn eerste gesprek over de DTA. Dit was met een vrouw die er dan ook bij aanwezig zal zijn en ze had een beetje de houding van "maak je niet zo druk, het zal allemaal wel meevallen" en dat ik "open en eerlijk moest zijn in de groep" en de beroemdste "ik zag het allemaal verkeerd". Nou dan heb je gelijk al dat wat ik nog enigszins positief in zag, nu weg is. Ik mocht haar dus niet zo... De nacht ervoor was ook een drama, maar goed, ik begin maar bij het begin waarom ik zo slecht slaap. Zaterdag was het het feestje van Arinde, ze werd immers voor de 4e keer 27, dus dat werd groots gevierd. Voor het eerst in mijn leven een balustrade feestje! Met cocktails en ik die niet hoefde te rijden. Ik heb genoten. En zelfs met de mensen was het heel gezellig. Het is een ander ...

Vandaag was dan "de uitslag dag" bij de Zevenheuvelen. Spanning en sensatie, althans voor mij. Menno mocht dit keer mee, wat ik eigenlijk wel heel prettig vond. Hij was op oefening en zou om 2 uur thuis zijn. Gelukkig hebben ze bij defensie angst dat je te laat kan komen, dus was hij om half 1 al thuis. Nadat hij lekker gedoucht had en een boterhammetje gegeten had en mijn zusje de trouwfoto's had gezien waren we bezig met ons klaar te maken om weg te gaan. Echter kwam er telefoon... Menno nam op, ik worstelde namelijk met mijn schoenen, om die uit de la te krijgen. Dus hij gaf de telefoon met een naam die niet bekend was bij mij. Het was de intaker van de DTA, ik was dus eigenlijk met stomheid geslagen. Maar of ik het voor elkaar kon krijgen om 3 augustus te beginnen met de DTA. Oei, wel snel, twijfel sloeg dus toe. Want ik dacht het wel geregeld te krijgen zei ik haar. Heel snel met Menno overlegd en komende maandag heb ik mijn oriëntatie daarover. Verbazing al om....

Omdat ik nog niet naar de huisarts mag, maar toch me om bepaalde dingen zorgen maak, wilde ik bloed laten prikken. En dan met name op Schildklier problemen en vitamine B12. Dit kan namelijk in verband staan met de vruchtbaarheid. Maar ook met depressieve klachten, dus daar wilde ik het op spelen. Ik belde dus vanmorgen de dokter met de vraag of dit kon. Hij belde mij pas vanavond terug, in plaats van vanmiddag, maar dat maakt niet uit. Hij belde! Nu was het geen probleem om bloed te prikken. Echter was dit sinds 1999 regelmatig gebeurt en voor het laatste in het najaar van 2007. Echter is er nooit iets geweest in het verleden, mijn bloed is namelijk meer dan goed (ik wist niet dat dat kon). Dus het was in zijn ogen niet nodig, maar als ik dat graag wilde, dan mocht dat zeker. Bij toeval vertelde ik dat ik bezig was met bloed geven, waarop ik eerst een compliment kreeg en hij mij vervolgens goed nieuws gaf. Namelijk dat bij het onderzoek die dingen ook getest worden. Nu ja, dan k...

Klinkt lekker simpel, maar ja, zo begint het wel. Al even geleden zette Poekie op het forum dat ze bloed was gaan geven. Maar ja, ik en naalden zijn geen goede combi. Echter, je kunt er gewoon veel mensen mee helpen en dat is wat ik mij voor ogen hield. Nu kwam ik een tijd geleden bij een enquête op internet ook iets over bloed geven tegen. Waar ik dus positief op heb gereageerd. Van de bloedbank belden ze mij dus en stuurden me een informatiepakket. Het is maar goed dat ze er achteraan gaan, want ik vergeet dat een tijd en denk er later aan, maar soms veel later. Ze belden dus voor een afspraak, om de intake en de afname voor het onderzoek. Angst bekroop me gelijk. Maar toch een afspraak gemaakt! Afgelopen maandag om 18.00 uur moest ik dan in het ziekenhuis zijn (daar zit bij ons de bloedbank). Om kwart voor zes stapte ik op mijn fietsje en ging die kant op. Eerst een vragenlijst invullen. Aan veels te kleine tafeltjes, met halve schermen, heel vaag... Na die te hebben ingeleverd...

Het gaat echt niet goed met Meesje en ik maak me grote zorgen. Het positieve is dat het geen allergie is, dat het geen oormijt is. Maar wat is het dan wel! Zo maar weer eens de dierenarts bellen, want stress is iets wat wij al heel lang vermoeden, maar ja, hoe los je dat op. Anders wordt het een bezoek aan de dermatoloog. Op een kattenforum hebben ze heel makkelijk praat "dat had ik allang gedaan!" en "het maakt toch niet uit wat het kost". Geloof niet dat ze een donatie doen, maar wij houden ons hart vast. Ga maar eens bellen zo, want Meesje moet gewoon beter worden...

De poging die op niets uit liet in mijn ogen. Menno ging naar de dokter, maar die was simpel "jij kan worden getest, maar je vrouw moet naar haar eigen huisarts". Ja, klaar dan. Menno belt nog terug om te zeggen dat mijn dokter dit nog niet wil, dan zien we wel verder... Maar ik ga maar uit van nog een hoop maanden wachten. Eer wij bij de dokter mogen komen zijn Tim en Anne al bevallen. Het groene beestje genaamd jaloezie komt dan wel weer kijken... Ik heb nog wel even weer eens wat gelezen uit het boek "Zwanger Worden". En mijn cyclus is niet raar. Want pas bij minder dan 21 dagen of meer dan 42 dagen heb je een afwijkende cyclus. Alleen is het gewoon irritant. En zeker met Menno's werk. Want je gelooft het of niet, deze keer is het weeral zo dat Menno op oefening is, als mijn vruchtbare periode valt. Mijn wisselende gedachtes over dit alles: Is het ons niet gegund? Zijn we wel vruchtbaar? Ik geef de moed op Ik begin weer aan de pil Ik moet geduld ...

Afgelopen donderdag was het al weer 1 jaar geleden dat onze prachtige huwelijksdag was. Het is mega snel gegaan, gewoon al een jaar getrouwd. Wie had dat ooit verwacht? Althans, wel dat het een jaar zou duren, maar niet dat ik ooit zou trouwen. We zijn die dag lekker samen een dagje weggegaan. Naar het legermuseum in Delft. Geen groot museum, maar wel heel interessant om te zien. Bij het moderne deel heb ik dan natuurlijk een privé gids bij me. Luxe all over ^^ En in de avond zijn we lekker uit eten geweest! Natuurlijk bij de feestlocatie, want daar hebben we onze trouwdag gevierd en hadden we een bon van liggen. Robbert, de eigenaar van de feestlocatie, heeft nog een mooie foto van ons gemaakt. Ook omdat we een nieuw fototoestel eindelijk hebben! Maar ook omdat Menno graag de traditie wil houden, om ieder jaar op onze trouwdag een foto van ons te maken. Naast een jaarlijkse foto hebben we ook afgesproken om ieder jaar samen op onze trouwdag weg te gaan. Met z'n tweeën! De tra...

Morgen dan het eerste doktersbezoek. Niet voor mij, maar voor Menno. Hij moet toch voor zijn rug en gaat gelijk aankaarten wat ons "probleem" is. Dus we zullen zien. Vind het wel spannend, maar ja, morgen om 10 over 11 heeft hij de afspraak. Hij belt mij nadien en dan maar duimen dat we "door" mogen.

In het oranje, want wanneer ik dit ga publiceren is nog onduidelijk. Maar ik moet het van me af schrijven, dat helpt me merk ik. Na zaterdagavond op het feestje van Lucas te zijn geweest en daar Anne die zwanger was en een vriendin van Lotte die zwanger was, zie ik nog meer zwangeren om me heen. De hele wereld lijkt wel zwanger! Gelukkig lijkt dit voor Menno ook zo. En nu hebben we besloten te proberen vals te spelen. Al ben ik bang dat het niet zal lukken. Officieel ben ik immers 18 augustus met de pil gestopt. Bijna 11 maanden dus ondertussen. Officieel zouden we nu voor onderzoek mogen. Echter is Menno daarvan een stuk in Afghanistan geweest. Dus echt officieel zouden we pas in december naar de artsen mogen. Mijn huisarts weet dit, dus mag ik pas in december komen. Echter bij Menno zijn ze niet zo nauwkeurig volgens hem. Dus gaat hij daar naar de arts dat het niet lukt. Dinsdag gaat hij dan bellen voor een afspraak begin augustus. Dan zitten we bijna op een jaar immers. Ik we...

Ja  dat was het echt wel, een bewogen weekend. Natuurlijk begon dat een vrijdag toen Menno thuis kwam. De eerste actie was met Meesje bloed laten prikken. Althans, dat hoopten we "even" te doen. Helaas is Meesje een draak als ze daar is. We kwamen met haar binnen, aan het lijntje en ze ging uitgebreid snuffen en later lekker rollen op de grond zelfs. Leek dus allemaal goed te gaan. Tot de assistente met haar ging kroelen. Gelijk blazen en boos. Dus wij met Meesje (inmiddels in de reiskooi) naar binnen. Mevrouw weigerde uit de kooi te komen. Nou ze werd gebakerd (ingewikkeld in haar eigen dekentje) en gemuilkorfd, zo erg was ze. Maar ook dat mocht niet baten, niet genoeg bloed. Uiteindelijk haar een halve verdoving gegeven, zodat ze rustig was en gemakkelijker. Wij konden naar huis, maar zonder Meesje. Thuisgekomen deed Mara niks als achter mij aan lopen, ze miste immers haar zus. Om vier uur konden we Meesje dan eindelijk halen. Het bloed prikken was nu goed gelukt, ma...

Echt waar, mijn handen doen niet geheel wat de bedoeling is. Misschien dat ik de laptop eens op tafel ga zetten. Want van het vele typen heb ik soms echt kramp in mijn handen. Maar ja, he t is mijn eigen schuld, ik heb nu eenmaal mijn eigen website verwijdert. Dus ja, ik typ nogal wat af. Maar het einde begint in zicht te komen, want ik ben "bijna" klaar. Ook is het niet alleen ik, maar ik heb hulp gehad! Ben er zo happy mee, het is gewoon zo mooi geworden, dat had ik zelf nooit kunnen doen. Zondag gaan we trouwens weer voetbal kijken. Ooit lang geleden, in 1978 voor het laatst en in 1974 daarvoor en verder nooit. Een vergelijkbaar iets, maar kleiner en in 1988. 1988 werd gewonnen, maar 1974 en 1978 werden verloren. Nu is het weer een andere tegenstander. Het is Spanje. De finale van het WK 2010! En ja, ik zal het zeker gaan kijken!

Het ene na het andere kindje wordt in onze omgeving geboren. Iedereen wordt zwanger en het "lijkt" ook zo makkelijk allemaal te gaan. Reacties als "maar bij ons duurde het ook een half jaar" krijgen we continu te horen. Niet beseffend dat bij ons niet alle kansen benut kunnen worden, omdat Menno dan in het buitenland is. Wel hebben we besloten om na de DTA (ongeveer in november / december) naar de dokter te gaan. Dan zijn we immers een jaar bezig. Niet dat we dan "de molen" in willen, absoluut niet. Maar gewoon weten of het mogelijk is. Die vraag ga je je ondertussen namelijk wel stellen... Mocht mijn huisarts niet meewerken, die heeft het namelijk op "ach, maak je niet druk" dan naar de Defensie arts. Dan zien we wel verder... Gelukkig heb ik mijn cyclus bijgehouden en ga ik in sommige periodes in de weer met ovulatietesten, toch maak  je je zorgen. Al zal het hopelijk allemaal onnodig zijn. Maar moeilijk blijft het wel!

Vandaag was weer het Pruvement hier in de kleine stad. In 2006 werkte grote broer voor het eerst in de horeca in de kleine stad(hij is kok). En zei ons langs te komen, want het was leuk en gezellig. Geen idee wat het Pruvement was, zijn wij eens gaan kijken met tweeën. Het is dus op de markt hier in de kleine stad. Van allerlei restaurants en andere eetgelegenheden staan er een soort van luxe stands. Met daarbij sta tafels en soms ook stoeltjes en zo. Van al die eetgelegenheden is er personeel wat daar te plekke staat te koken. Bij de een is dit een hapje voor 2,5 to 5 euro bij de ander zit er een drankje bij. Ook het terras zit natuurlijk gewoon overvol. Heel gezellig en allerlei lekkere hapjes om te eten. Dat jaar zijn wij enkel bij het restaurant waar grote broer werkte gaan kijken en even op het terras gaan zitten. Het jaar erop hebben we er met tweeën een uitje van gemaakt. En tegen elkaar gezegd om vrienden te vragen. We twijfelden of het voor Anne en Tim leuk zou zijn, omda...

Gister is dan het bijna onmogelijk gebeurt. "We" zijn door naar de halve finale. Komende dinsdag om 20.30 uur zal deze plaats vinden tegen Paraguay. Ik kan niet anders zeggen dan: Ik ben bang dat dit het einde is... In ieder geval is het daarna nog zaterdag of zondag spelen en Menno heeft het nu al over vrij nemen voor volgende week maandag (hij heeft nog niet beseft dat hij dan enkel dinsdag en woensdag hoeft te werken). Overigens kan onze Mara heel goed zappen. Maar wat ze dan wil zien... Laten we zeggen, een kanaal dat privé is!

Dinsdag was dan mijn eerste vooronderzoek voor de DTA. Om half 1 moest ik weer op de Zevenheuvelen zijn. Ik zou een intelligentietest krijgen en een stukje persoonlijkheidsonderzoek. Was benieuwd. Het begon al dat Menno de TomTom had meegenomen. Lekker handig... Niet dus! Heb dus goed gemopperd... Maar het was eigenlijk allemaal wel grappig. Sommige test had ik het antwoord al bedacht voordat ze het had uitgelegd. Andere testen vond ik een drama. Kan nu eenmaal niet stampen, nooit gekund ook. Ook luister testen zijn niet mijn ding. Allemaal onzin verhaaltjes, met een hele gekke stem. Met een accent die zo stom was en met taalkundige fouten dat ik me irriteerde en dat leidde mijn gedachten af van wat ik moest onthouden. De persoonlijkheidstest bestond uit 574 vragen. Ik was dus niet om 4 uur klaar, maar al om half 3! Vrijdag mag ik weer, ben benieuwd, hoop dat ik weeral eerder klaar ben. Wel mijn ervaring. Behalve als je een gesprek met de psycholoog hebt, dan duurt het zo lang als...