Life as it is

Deze week is een artsen week. Naar de fysio, is maar goed ook, want de pijn is bijna niet te harden. Naar de dokter, moet toch eens even zagen over mijn spiraaltje, want denk niet dat ik er blijer van wordt. Maar ook, en dat is mijn grootste angst, naar de tandarts. Ik gruwel van de tandarts. Niet dat het een onaardige vent is, alles behalve. Maar al dat gewroet in mijn mond, nee niet mijn ding. Maar ja, soms moet je dingen doen die je niet leuk vindt. En over 1,5 jaar moet Keira ook naar de tandarts en dan kan ik haar toch moeilijk alleen naar binnen sturen met de mededeling dat mama bang is. Nee, ik moet juist niet bang zijn en mijn dochter vertellen dat het niet eng is, dat het geen pijn doet en zo meer... Nu is het eerste wonder daarin geschied door pure noodzaak. Zusje kwam namelijk oppassen en Menno was aan het werk. Dus ik moest alleen. Dat heb ik sinds ik in 2008 ben gegaan nog maar 1 keer gedaan en toen werd mijn kaakbot schoongemaakt, wat niet grappig was. Maar held als ...

Geen grapje. Ik ben een slechte slaper, mijn hele leven al. Als ik dan zo wakker in bed lig, klaar om te slapen, bedenk ik me daar toch een super blogs, dat wil je niet weten. Alleen heb ik dan geen behoefte om mijn bed uit te komen, de computer op te starten en die te schrijven. Dus blijft het bij deze mededeling.

Om niet enkel over vervelende inbraken en de rompslomp erom heen te brabbelen, ook de rest! Zoals vermeld vertrokken wij vrijdag vroeg en hadden we een winkeldagje. Keira is weer goed verwend, een nieuwe rok, vest, shirt en legging. Ik heb dan een bloesje en een hemdje gekocht voor mijzelf. Verder was het helaas niet veel, niet de moeite dus om helemaal die kant op te rijden. De vrijdag was rustig, eerst uitpakken, boodschappen doen en later eten. Bizarre friettent die daar per persoon 2,5 euro wegtikt voor een gezinszak friet (en ik eet het niet eens). Daarbij heb ik zeker te weten veel beter gegeten bij een friettent! Zeker omdat ik enkel twee kaassouflés en koude kipnuggets kreeg. Niks kipcorn en nasibal voor mij. Beetje schraal... Eer we goed en wel uitgebuikt waren besloten er vijf van ons om nog cocktails te gaan drinken. Maar de kleintjes lagen al te slapen en dus bleven de mama's thuis. Menno was moe en had geen zin en bleef bij ons. Op het moment wij naar bed gingen...

We zijn terug! Van een weekendje weg... Vrijdag om half 10 zaten we dan bepakt en bezakt in de auto. Wat neem je een rotzooi mee met zo'n klein kind zeg, hoe kleiner het kind, hoe groter de tassen denk ik zo. Op naar Roermond, eerst naar het outlet center om te shoppen. Het viel een beetje tegen, want ook in de outlet hebben wij geen Prada of Gucci centen, dus ja... Maar voor mijzelf toch een leuk bloesje en hemdje gekocht en voor Keira een vestje, een shirtje, een legging en een rokje. Het was daarna al weer tijd om naar het park te gaan. Stefan, Laura, Tim, Anne en Fenna waren er al Kevin en Mieke waren nog onderweg. Tim en Anne waren zo slim geweest om al in te checken het was namelijk super druk. Wij konden dan ook gelijk doorrijden naar ons huisje. We zaten op park de Lommerbergen van Landal in huisje 233. Een basketbalveldje voor de deur, een huiskamertje, keukentje en vier slaapkamers en twee badkamers. Eerst maar uitpakken en boodschappen doen. Dan schrik je wel wat je...

Ze kwijlt als een bezetene zegt Menno het lijkt wel alsof er een kraan open staat. Maar verder... Ja, alles wat vast is, is in de mond en knauwen erop. En wat blijkt, ons kleine frummeltje heeft twee tandjes gekregen! Menno kreeg met drie maanden tanden en ik met vijf maanden. Het vermoeden was dat ze vroeg zou zijn, maar ja, je weet het nooit. Nu kijken wij al vanaf dat ze een maand of drie is of ze tandjes krijgt. Afgelopen zondag moest dan alles in de mond, maar telkens niks te voelen. Nu was ik het voelen een beetje vergeten en de afgelopen dagen dus ook niet gevoeld. Vanmorgen kwam het kwijl er dan als kraanwater uit en dus stak ik mijn vinger in haar mondje. Tot mijn stomme verbazing voelde ik wat scherps. Na goed gekeken te hebben bleken het zelfs twee tandjes te zijn! Twee glazige kleine tandjes. Vind het echt bizar dat ons kleine meisje tandjes heeft. En behalve kwijlen heeft ze tot nu toe nergens last van. Vanmorgen zijn we dan ook in het kinderdagverblijf gaan kijken....

Gewoon omdat ze een beetje gek is, maar ook super schattig, lekker een paar fotootjes ^^.

Een jaar geleden kon ik niet koken. Nu kan ik het redelijk, immers, ik zit thuis, dus is het onzin als Menno na een dag werken ook nog moet gaan koken. Niet alles lukt dan wel evengoed, maar oefening baart kunst. Ik ben wel goed in "dingen bij elkaar mikken". Gewoon de resten bij elkaar en daar een heerlijk maal van maken. Nu wil ik dolgraag bakken. Als kind bakte ik al koekjes met mijn moeder en vaak meehelpen met cake en taart. Een kwarktaart kan iedere simpele ziel maken, in de koelkast en klaar. Echter onze oven is een groot probleem geval. Het is een zogenoemde combi oven die z'n eigen wil heeft. Als je namelijk iets voor 20 minuten op 200 graden moet bakken, maak er dan gerust 30 minuten op 220 graden van. Een cake bakken gaat me steeds beter af, appeltaart gaat soms goed. Maar cupcakes is altijd al een probleem, ALTIJD zijn ze niet gaar! Echter... donderdag kregen we bezoek en ik WILDE cupcakes maken. Nu hopen dat mijn oven ook naar mij wilde luisteren en JA!!...

Een anderhalve week geleden had ik Keira ingeschreven bij de bieb. Ik bedacht me het nu maar gelijk te doen, dan kunnen we al zingboekjes en voorleesboekjes halen en zodra ze oud genoeg is zelf boeken kiezen. Alleen ik hoorde maar niks... Ik kon ook nogmaals op de link klikken om me aan te melden (jaja, zelfs dat gaat al via internet). Nu liep ik gister met Keira in de stad en zelfs helemaal naar de andere kant. Toen ik een rondje over de markt liep, Keira sliep half en ik wilde niet gaan stilstaan en haar wakker maken, bedacht ik me dat ik wel even naar de bieb kon lopen om navraag te doen. Aangekomen in de bieb deed ik mijn verhaal, de bibliothecaresse ging navraag doen. Ja, alle gegevens van Keira waren goed doorgekomen, maar ze pas was nog niet gemaakt. Ze vertelde de collega dat ze dat nu ter plekke ging doen (het lijkt heel wat, maar er was nog iemand die gewoon was binnengelopen en niks via internet had gedaan en ook een pas aanvroeg). Keira's gegeven werden ingevoe...

Net kwam ik erachter dat juli en augustus veel impact hebben op ons leven... Op 9 juli 2006 zijn we gaan samenwonen. Een spontane beslissing die erg goed heeft uitgepakt! Op 15 juli 2009 zijn we getrouwd, mag voor zich spreken :D Op 31 juli 2009 hebben we besloten de pil de deur ui te doen, het resultaat daarvan weet iedereen wel. Op 5 augustus 2010 (eigenlijk 4 augustus achteraf) testte ik positief met meerdere zwangerschapstesten. Op 9 augustus 2009 is Menno naar Afghanistan vertrokken. Toch zomaar vijf data waarvan ze een behoorlijke invloed op ons leven hebben gehad. Misschien zijn er nog wel meer, maar kan ik ze zo niet bedenken. Ja voor mij persoonlijk ook nog 5 juli 2005 want toen ging ik op mezelf wonen. April is ook belangrijk (verloving, mijn verjaardag en Keira's geboorte). Maar vond bovenstaande zo frappant. Oh en ik denk dat ik iets moet hebben dat ik in de nacht kan bloggen. Als ik namelijk in bed lig en niet kan slapen, dan bedenk ik de meest (in mijn ...

Gister hebben we de wandelwagen omgebouwd. De reiswieg hebben we leeggehaald en plat gemaakt, de regenhoes en het muskietennet zijn samen met de bak, het matras en de draagstang in een tas belandt en alles staat nu bij mijn zusje op zolder. Wel zit nu de wandelwagen inzet erin. Het was even zoeken en klikken, maar het zit erop, met luifel en dwarsstang. Het tuigje zit op Keira's maat en de onderkant van de voetenzak ligt erin. Gisteren ben ik dan ook voor het eerst met de wandelwagen gaan wandelen. Heel raar, ik kan nu niet meer continu naar frummel kijken, nee, ik moet het luikje openzetten, anders zie ik haar niet eens door de kap. Maar ze vond het prachtig! Lekker om zich heen kijken en niet meer liggen en de lucht bekijken. Ook heeft ze er al lekker in liggen slapen. Ook heeft ze sinds gister besloten dat gewoon recht in bed liggen geen leuk idee is. Bij mijn zusje lag ze overdwars in bed, gelukkig staat dat bedje op de laagste stand. Toen Menno en ik later aan het eten wa...

Nu werk ik nog niet, maar ik hoop toch zeker dit jaar een nieuwe baan te vinden. Nu weet ik dat het rustig is, immers, het is vakantietijd. Maar ik kijk nog steeds verder en hoop op een leuke baan. Overigens kom ik terug op het feit dat ik het thuiszitten leuk vind. Ja, met Keira bezig zijn is geweldig. Alleen hier in dit huis ben ik gewoon opgesloten. Maar goed, ik denk dat ik het wel weer leuk vind als we in een echt huis wonen. Nu is het de bedoeling dat Keira naar de kinderdagopvang gaat. Toen ik zwanger was zijn we gaan kijken bij een gastouder en een kinderdagopvang. Menno vond de kinderdagopvang veel fijner dus hebben we die gekozen. Het fijne is dat er nu ook zeker nog plek is voor Keira op alle dagen. Het nadeel is gewoon dat het gigantisch duur is, voor sommigen al niet meer te betalen. Als mijn moeder nog had geleefd denk ik dat ze echt wel een dag in de week had opgepast, ze riep vroeger altijd van niet, maar nu Keira er is... En daarbij dat oudste broer geen kindere...

Ik ben blij voor Keira. Gisteren waren het voorlopig haar laatste prikjes. Pas na 11 maanden hoeft ze voor de volgende ronde. Want drie keer na elkaar, iedere maand weer is geen pretje voor zo'n klein meisje. Begrijp me niet verkeerd, ik sta helemaal achter de prikjes! Ik kan ook niet begrijpen dat mensen hun kinderen niet inenten. En dan vooral om de reden "dat God het niet wil". Mijn idee is "als God het niet zou willen, dan had hij het niet laten uitvinden". Niet dat ik geloof, maar je begrijpt me wel. Ik zou het echt niet op mijn geweten willen hebben dat Keira polio krijgt en verlamd door het leven moet. Terwijl dat absoluut niet nodig is. Dus krijgt Keira trouw haar prikjes. Maar ik ben wel blij dat het even de laatste was. Waar we bij de 1e keer een slapend meisje hadden, bij de 2e keer niks merkte, was ons meisje nu compleet uit haar doen. We moesten nog even een jurkje ruilen en namen haar op de arm mee. (De kinderwagen stond in de auto en de auto ...

Frummel heeft vandaag haar vermaanddag! Ze is alweer vier maandjes oud. En wat gaat het hard! Ze is geen klein baby'tje meer dat enkel huilt, slaapt en eet. Ze heeft niet meer kleren aan die te groot voor haar zijn omdat ze kleiner niet bestaan. Ze heeft geen dichte oogjes meer. We vragen ons niet meer af wat haar oogkleur is. Ze drinkt geen mini beetjes meer. Nee...................... Ze is ongeveer 65 centimeter, bijna 20 centimeter groter dan bij haar geboorte. Ze huilt alleen als ze moe is of honger heeft. Ze heeft al een doos vol met kleren die haar te klein zijn en ook de eerste kleertjes in maat 62 zijn in die doos beland. Haar berenpootjes zijn te klein geworden. We hebben een winterjas maat 74 voor haar gekocht. Haar oogjes staan zodra ze wakker is wagenwijd open. Ze zijn helder blauw met een donkere rand. Ze drinkt vier volle flessen van 200 cc weg, waarvan zelfs eentje van 210 cc met pap erin. Ze eet iedere dag een potje groente en een potje fruit leeg. Ze li...