Life as it is

Inmiddels al weer 19 weken zwanger, het vliegt voorbij. Soms verbaas ik me erover dat ik zwanger ben. Heel vreemd. Verder heb ik eigenlijk niks te klagen, als ik mij normaal gedraag heb ik eigenlijk amper ergens last van. Waar ik bij Keira al veel last van mijn heupen en maagzuur had is dat nu stukken minder. Ja, een hele dag lopen zorgt er echt wel voor dat ik in de avond pijn heb, maar dat doe ik gelukkig niet zo vaak, dus dan is het niet erg. Maagzuur heb ik heel soms en tot nu toe nog niet veel pilletjes daarvoor gebruikt, dus ook dat gaat goed. Het buikje groeit ook goed, groter dan bij Keira om deze tijd. En het getrappel is alweer goed aanwezig! Menno heeft de baby ook al gevoeld, een dikke schup, meer nog niet, maar het begin is er. Maandag hebben we weer een echo. De zogenoemde 20-weken echo. Kijken of alles open is wat open moet zijn maar ook of alles dicht is wat dicht moet zijn. En natuurlijk de hamvraag: jongen of meisje???

Vanmorgen was ons eerste bezoek aan de eerste voorschool. Het was school T. Voordat we gingen kijken hadden we een paar punten wat veel minpunten waren School ligt het verste weg van de twee School dreigt gigantisch te worden School is zeer populair, er ontstaat bijna een dwang om je kind daar heen te sturen Nu zijn we vandaag wezen kijken. We kwamen dan aan op een bouwput. De school is namelijk een samenvoegsel uit twee oude scholen, school Z. en school S. beiden konden niet meer verder bestaan en de ene werd gesloopt. Maar school T. zou dan te dicht bij school Z. in de buurt komen, dus is er besloten om school Z. en school S. samen te voegen tot school T. Om school T. wordt nu ook een complete wijk gebouwd. Niet iets waar wij zouden willen wonen, maar goed, een hoop mensen gelukkig wel. Bij aankomst de nadelen: Onmogelijk te bereiken met de auto (waar ik toch van afhankelijk ben veelal) Een saai schoolplein Onduidelijke binnenkomst deur Fietsen op het schoolplein, ...

De baby beweegt en niet een beetje ook! Ik denk nog even en dan kan Menno de baby ook voelen (als hij niet van die eelt handen had, dan nu al). Maar wat een actief kindje weer in mijn buik. Zo zalig! En Mauw vind het heerlijk, ligt het liefst de hele dag op mijn buik.

Soms vraag ik me af of ik me aanstel, of dat ik me om niks zorgen maak. Keira komt bij haar gastouder. Een geweldig mens, met een hart voor de kinderen. Ze doet van alles. Nee, het is geen kinderdagverblijf. Als Keira geslagen is weet ik door wie. En het hoort erbij. Op het KDV krijg je dat niet te horen, daar hoor je enkel of het goed gaat met je eigen kind en je weet niet eens precies hoe de vriendjes en vriendinnetjes heten. Daarom ben ik ook blij met mijn gastouder. Ook klikt het gewoon goed, ze leeft mee met de zwangerschap en gewoon ons wel en wee. Zo ook andersom. Ongeveer 99% van onze gesprekken gaan over ons thuis, over Keira, over de baby, over haar kinderen, over haar kleinkind (die ook komt spelen en wat echt een vriendinnetje van Keira is). 1% gaat over de andere kindjes. En daarvan voor 99% hoe oud ze zijn, of ze op een bepaalde leeftijd al iets kunnen (eentje is er net 1 geworden en loopt net, super leuk om te zien!). Op welke scholen ze zitten (ik ben me immers a...

Een week of twee terug was Keira ziek, dan mag ze bij ons in bed, omdat wij niet ieder half uur naar haar toe gaan omdat ze in paniek is. Dat is dan voor één nachtje geweest. De nacht erna lag ze om vijf uur bij ons in bed, om dezelfde reden. Nu zijn er veel ouders die roepen "Ja, maar dat moet je ook niet doen, dan moet je maar gewoon lopen". Dan denk ik "Jouw kind is zeker nooit ziek en ontroostbaar ieder half uur, als je dat een nacht gehad hebt, dan spreken we wel weer". En op dat commentaar zit ik niet te wachten, wij hebben dit zo besloten, dus gebeurt het zo. Zodra ze niet meer ziek is dan slaapt ze gewoon weer in haar eigen bed. Ook als ze om vijf uur niet meer wil slapen, ze heeft dan pech gehad. Echter bleef ze spoken en ons tot waanzin drijven. Het lumineuze idee kwam in mij op om haar geen slaapzak meer aan te doen. Die dingen zijn volgens het label 110 centimeter, dat scheelt een centimeter of vijf per merk. Keira is 92,5 centimeter, met gestre...

Het klinkt altijd makkelijk als je hoort "We hebben een zoon en noemen hem Piet". Momenteel weet je dan bijna zeker dat de jongen vernoemd is. Want deze naam komt niet veel meer voor. Maar toch hebben ouders hier over na gedacht. Misschien in dit geval minder, want het kan natuurlijk zijn dat het gebruikelijk is. Maar goed, de volgende "We hebben een zoon en noemen hem Bran". Daar hebben de ouders dus voor gezeten ga je vanuit. Ze hebben gekeken of de naam die ze kozen mooi is, of het bij de achternaam past, of het geen gekke afkortingen oplevert, wat de betekenis is. Maar misschien ook niet, misschien hoorden ze de naam en dachten ze "Dat wordt het!" terwijl de achternaam Brandsen kan zijn, dus dan krijg je Bran Brandsen. Nu zijn we nog niet echt bezig met namen, want eerlijk is eerlijk, eerst weten we graag of we een zoon of een dochter krijgen. Toch heb ik al een  wensen  eisen lijstje opgesteld. De naam mag niet beginnen met een M (wij), K...