Life as it is

Nu ben ik bijna mama en mis ik mijn mama nog meer. Vandaag is het zeven jaar geleden dat ze overleed. En ja, ik mis haar nog elke dag. Dit zal ook nooit meer over gaan. Wel merk ik na zeven jaar dat ik het steeds meer een plekje kan geven. Alleen ja, nu ik zelf moeder word, is het soms een extra gemis. Maar ik kan nu iets rustiger terug kijken naar zeven jaar geleden. Een stuk rustiger dan vorig jaar en al helemaal niet te vergelijken met de jaren ervoor. Ze zeggen dat het verdriet nooit weggaat, maar dat het wel slijt. Dat heb ik nooit geloofd, maar het is echt zo. Kon ik het eerste jaar niet naar het kerkhof (ja, daar ben ik pas 6 april 2005 voor het eerst weer geweest, precies een jaar nadat mama begraven was) nu gaat het veel makkelijker. Ik hoef ook niet continu meer te huilen. Natuurlijk ben ik verdrietig, natuurlijk mis ik haar. Natuurlijk zou ik graag zien dat haar graf er mooier uitzag. Maar ik kan er zo weinig aan doen. Soms is het ook gewoon machteloosheid die ik voel...

Ik verbaas me er zelf soms over, gewoon al 38 weken... Nu hoopte ik deze stiekem niet te halen, maar goed... Dat is dus wel gebeurt en ergens is het ook niet slecht. Echter mag die kleine Muppet ondertussen wel komen... Week 38 Je baby is nu ca. 48 cm lang en weegt ca. 3200 gram en neemt nu alleen nog maar een beetje in gewicht toe. Hiermee kan de baby de eerste dagen vooruit, als hij aan de borst of fles moet wennen. De darmpjes beginnen nu met het produceren van de eerste ontlasting, meconium. Af en toe kun je last hebben van valse weeën, je voelt ze in je bekken en onderrug. Echter weeën starten bovenaan en breiden zich uit over je hele baarmoeder. Ze worden steeds intenser en de pijn wordt niet minder als je van positief verandert. Muppet groeit nog steeds goed en heeft het goed naar de zin in mijn buik. Of Muppet ook zo groot en zo zwaar is zal over 2 weken blijken! Alleen hopen dat Muppet niet in het vruchtwater poept, maar ach wat, in het ziekenhuis bevallen moet toch a...

Als je er drie hebt, dan kun je altijd wel lachen. Zeker met die maffe beesten van ons. Iedere avond als wij naar bed gaan zeggen we tegen de poezen "Kom, we gaan naar bedje". Mara reageert dan onmiddellijk en loopt naar de woonkamerdeur. Nee, ze gaat niet door het kattenluik, immers, wij gaan er ook door, dus de deur is handiger. Ze klimt dan gelijk op het bed en gaat daar wachten. Met Meesje en Mickey is het wisselend. Vaak blijven ze liggen in de woonkamer met (denk ik) de gedachte "Ga maar, ik lig lekker". Soms gaan ze ook mee, vooral nu het bed op kratten staat is het leuk om onder het bed door te lopen. Als dan het licht uit gaat, gaat Mara 99 van de 100 keer braaf op haar kussentje liggen en gaat slapen. Heerlijk die poes! Mickey en Meesje bouwen dan hun feestje. Vaak gaan ze spelen in de woonkamer, wat helaas met een hoop geluid gepaard gaat. Immers moet je daar druk bij mauwen als je aan het spelen bent. Zelfs Mara kan dan geïrriteerd opkijken van ...

Vanmorgen hadden we dan weeral een afspraak bij de gynaecoloog. Nu was ik erop voorbereid dat je soms, met echo, in vijf minuten buiten staat. De dokter was heel aardig, dus dat scheelt weer. Ook hadden ze allemaal medelij met mijn gewaggel, lief hoor, maar ik wil niet meer waggelen! Eerst vroeg hij hoe het ging, of ik Muppet nog goed voelde bewegen, nu dat is zo. En hoe het verder ging. Dus ik deed mijn verhaal dat ik weer heel regelmatig harde buiken heb. Ongeveer 3 a 4 keer per uur. Nu is dat helaas niet zo regelmatig als ik zou willen, want dan waren het weeën! Deze harde buiken doen dus misschien iets, maar misschien ook niets. Wel werd nog even extra bevestigd dat met 40 weken een beslissing gaat worden genomen. En dat bij 39 weken overleg zou zijn en een uitgebreider onderzoek. Nu ben ik komende maandag, bij de volgende afspraak, 38 weken en 5 dagen zwanger, dus geen 39 weken. Maar de afspraak erop ben ik 39 weken en 5 dagen zwanger, dan zijn we er bijna. Dus ik vroeg me da...

En dan ben ik gewoon 30. Het getal waar ik al tijdens tegenop zie. Eigenlijk al vanaf dat ik 20 werd. Nee, ik blijf erbij 27 is een mooie leeftijd. Al moet ik wel zeggen dat ik dan ook graag getrouwd zou zijn geweest en Muppet er was. Anders is het ook weer niks. Niet dat ik het vier over een maand, met pech is Muppet dan pas 2 weken oud. Ben blij als ik dan mijn bed een hele dag uitkom... Maar dat mag de "pret" niet drukken. Immers, hoe ik het ook wend of keer, ik word 30! Naast mijn gezondheid en het beu zijn van de zwangerschap geniet ik nog wel! Enig idee hoe heerlijk de lente er is. De zon schijnt. De vogeltjes fluiten en zijn lekker op het balkon. Het is gewoon prachtig buiten! Mooie blauwe druifjes op tafel, zo vrolijk en lente... Ja daar kan ik echt van genieten!

Fretten zijn nu niet de standaard huisdieren die iedereen heeft, zoals honden, katten, vissen en vogels. Velen vragen zich dan ook af waar fretten toe behoren. Laat ik voorop stellen, het zijn GEEN knaagdieren! Alles behalve, ze eten enkel vlees en zijn roofdieren. Vaak worden ze voor de konijnenjacht gebruikt, omdat ze zo klein zijn en in de holen kunnen van konijnen. Wij gebruiken ze niet voor de jacht! Ik moet er niet aan denken… Sinds de tweede slaapkamer een babykamer moest worden wonen de fretten in de woonkamer in hun kooi. Ik vind het veel gezelliger en ben er heel blij mee. Het grappige is dat je nu veel meer van ze meemaakt, wat ze nog leuker maakt. Ik zou zelf nooit voor fretten hebben gekozen, immers, ik had altijd heel veel knaagdieren. Maar toen ik Menno leerde kennen vertelde hij al snel dat hij graag fretten wilde, maar deze nooit thuis mocht hebben. Dus in de zomer zouden er zeker fretten komen. Ik vond het allemaal best, immers, dieren zijn lief! Nadat de...

We hebben het gered, we hebben het gehaald. We hadden het eerst niet verwacht, maar de laatste tijd toch wel. Als Muppet nu komt, mag ze mee naar huis. Natuurlijk ligt het er wel aan hoe ie het doet! Week 37 Je kindje is nu ca. 46 cm lang en weegt nu ca. 3000 gram en is aan de het eind van deze week volgroeid! Wordt een kindje voor de 37e week geboren, dan spreekt men van een vroeggeboorte. Vanaf nu hoeft je kindje niet meer noodzakelijkerwijs in het ziekenhuis geboren te worden. Ligt je kindje al in de juiste positie? Hoofdje naar beneden? Als je kindje in stuitligging ligt, kan het mogelijk nog gedraaid worden. In 60 tot 70% van de gevallen lukt dit. Zo niet, dan wordt het een keizersnee. Nu begin ik weer aan de geloofwaardigheid van dit boekje te twijfelen. Immers, als Muppet nu komt, dan is er geen probleem. Muppet is immers 37 weken en niet meer vroeger. Ach wat, ik houd aan wat ze in het ziekenhuis zeggen! In het ziekenhuis bevallen moet sowieso. Maar ook daar heb ik gee...

Mickey is de oudste poes hier in huis. Komende zomer wordt ze alweer tien jaar oud! Hoe Mickey bij mij is gekomen is een verhaal op zich. Mickey is gevonden in Zeeland naast het asiel, samen met een broertje en een zusje. Haar broertje heeft het helaas niet gered… Omdat ze naast het asiel waren gedumpt duurde het lang voordat ze gevonden werden. Mickey was dan ook heel erg bang. Mijn ouders besloten, na een bezoek bij vrienden, dat wij (eindelijk) een huisdier zouden krijgen, een poes. Dit werd Mickey. Toen ze bij ons kwam was ze een mager klein poesje met ontstoken oogjes. Heel zielig om te zien. Ze was doodsbang en heeft de eerste dagen enkel onder de kasten doorgebracht. Ik ben samen met mijn ouders Mickey in Zeeland gaan halen. Waarom ik de enige was weet ik niet, maar ik denk wel eens dat ik daardoor wel een band met Mickey heb gekregen. In de auto zat ze in de reismand op mijn schoot heel hard te mauwen. Ik heb toen de reismand een klein beetje geopend en ben haar gaan k...

Als we een diva hebben is het Meesje wel. We geven de “schuld” aan haar afkomst, ze is immers een halve Noorse Boskat. Meesje heeft echt een gebruiksaanwijzing. Ze is heel lief, maar eigenlijk enkel naar Menno en mij. De rest van de wereld moet ze gewoon niet. Mara en Mickey zijn goed en ook Loki en Yeti worden geaccepteerd, maar Meesje houdt niet van andere mensen. Omdat Meesje zo veel pluis heeft wil iedereen haar altijd kroelen. In het begin lijkt ze ook te laten zien dat ze dat enorm graag wil, want ze komt snuffen bij je. Echter als je haar aait, dan haalt ze naar je uit. Eerst zonder nagels, maar ga je door, dan krijg je er nagels bij. Naar ons is ze het tegenovergestelde! Op ons liggen, met ons kroelen, ons kneden, likjes geven. Ze geeft ons heel erg veel liefde! Meesje is natuurlijk de zus van Mara. Je ziet het in ze terug, maar je moet het weten. Hoe ze bij mij zijn gekomen heb ik bij Mara al beschreven… Wat nog wel het vermelden waard is, is dat Meesje eigenlijk Ke...

Alleen dat laatste helaas niet uit dit huis. Maar ik ga mijn blog verhuizen. Wanneer weet ik nog niet precies, ben er druk mee bezig (en moet eerst kunnen inloggen), maar het komt op een nieuwe domeinnaam, met daarbij een hoop andere zooi van mijzelf. En wel op www.tigru.eu! Nu nog hopen dat komende zomer het huis verkoopt en dan kunnen we ook echt verhuizen. Gister hebben we trouwens muisjes in huis gehaald. Twee pakken, een pak roze en een pak blauwe. Dus ook daar is weer niks over te zeggen. Ze zijn lekker, dus de kleur die niet gebruikt wordt, eten we gewoon op. Ook hebben we twee rollen beschuit in huis gehaald. Komt allemaal goed! Als het goed is vandaag of morgen nog de laatste dingen halen en dan is het echt allemaal klaar. Menno is ook druk met de laatste klusjes. Wel heel bizar, binnen 4 weken ben ik gewoon mama!

Ja, de datum klopt nu niet echt, eigenlijk was het gisteren, maar volgens de oude berekening morgen. Vanaf volgende week dus op woensdag en nu vandaag! Week 36 Je baby is nu ca. 45 cm lang en weegt nu ca. 2900 gram en is nog steeds bedekt met een wit laagje huidsmeer (vernix). Je baby verliest dit laagje in de komende weken. Rond deze tijd zal je echt wat meer ruimte om te ademen krijgen, want je baby is nu echt aan het indalen. Je lichaam bereidt zich voor op de bevalling. Laat je niet uit het veld slaan door enge bevallingsverhalen. Elke bevalling is anders en er zijn je miljoenen vrouwen voorgegaan... We zijn er vandaag ook achter gekomen dat op 3 maart onze Muppet 2125 of 2165 gram woog (we weten het niet meer precies). Ietsje onder het gemiddelde gewicht. Dus niks om over te klagen! Volgende echo willen we vragen of te zien is hoeveel haar Muppet op het hoofdje heeft. Ik had behoorlijk wat haar, maar Menno had een complete bos donker haar. Bevallingsverhalen word ik eig...

Ik ben een groot deel gerustgesteld. Vandaag dan het POP bezoek gehad bij de gynaecoloog. Ditmaal niet echt op Muppet gericht, maar op mij. Wat natuurlijk indirect ook invloed heeft op Menno en Muppet. Bij het POP bezoek hebben ze vooral naar het psychische aspect van de zwangerschap bij mij gekeken. Mede omdat ik mij heel veel zorgen maak en ik denk ook wel door mijn psychisch verleden. Er is enorm veel besproken, maar vooral dingen die al voor mij duidelijk waren. Nu is het de bedoeling dat ik ga vaststellen waar ik me precies zo druk over maak. Dus komend weekend "huiswerk" voor Menno en mij. Vaak kan ik het helemaal omschrijven, maar dat is dan een heel lang verhaal. Menno kan dat dan heel netjes in een zin of soms zelfs woord omschrijven. Goed teamwork dus weeral! Verder ook natuurlijk nog even naar Muppet gegluurd! Was was ie weer mooi! Mooi hartje, mooi ruggetje, mooi gezicht, mooie geslachtsdelen (hihi, weeral een bevestiging voor ons), en mooie voetjes. Wat ...

Aangezien de maand voorbij is, ik fut had en onze Muppet op de foto is geweest op 3 maart een paar updates! Ik denk niet de 70 kilo nog te gaan halen, of misschien net... Maar na veel afgevallen te zijn tijdens de ziekenhuisopname zit ik nu weer op 68 kilo, ach, dat is 10 kilo erbij, ik mag absoluut niet klagen. Zeker niet als je complimentjes krijgt dat je zo mooi zwanger bent en je van achter niet kan zien dat ik zwanger ben. Mijn buik is wel weer 3 centimeter gegroeid! Ik hoop hierin de 100 centimeter te gaan halen, dat moet lukken, gister op 99 centimeter. En wat te denken van een nieuwe banner! Ik heb alleen de fretties er nog niet ingezet. Maar qua poezies ben ik ook niet tevreden, denk dat ik gewoon ze moet vragen om eens mooi op de foto te gaan, met een bewerkbare achtergrond. Dat maakt het een stuk makkelijker. De foto van ons is in Burger Zoo, toen we net twee dagen wisten dat ik zwanger was! En natuurlijk een update in de echo galerij! Onze Muppet mocht in het zie...

De bevalling komt steeds dichterbij en je kunt alvast een hoop regelen. Wie je bij je bevalling wilt hebben bijvoorbeeld. Misschien vind je het fijn als naast je partner ook je moeder erbij is. Of je beste vriendin of zus. Bedenk wel dat je verloskundige alle ruimte moet hebben om voor je kunnen zorgen. In het ziekenhuis kunnen te veel mensen ook zorgen voor onrust. Je weet nooit van tevoren hoe je je zult voelen tijdens de bevalling. Misschien wil je toch opeens dat iedereen weggaat en heb je de rust nodig. Bespreek van tevoren dat je iedereen eventueel weg kunt sturen. Het is vanaf nu erg handig als je deze mensen, maar met name je partner, elk moment kunt bereiken. Je partner heeft waarschijnlijk nu ook al vrije dagen voor na de bevalling geregeld. Ook handig: Staat de auto altijd klaar met een volle tank? Heb je een telefoonnummer van een taxi bij de hand? Heb je het telefoonnummer van de verloskundige bij de hand? Lijstje met telefoonnummers van mensen die je wilt...

Bij de verloskundige hebben wij al enige tijd geleden een voorlichtingsavond gehad. Het was niet heel spectaculair, maar vooral erg handig. Immers, wanneer ga je bellen. Natuurlijk als er iets is voor de 37 weken, maar daarna... Ja dat was al snel duidelijk, voornamelijk met weeën en dan iedere vijf minuten. Dan komt de verloskundige langs, gaat eens even voelen en dan zou het in ons geval op naar het geboortecentrum zijn. Voor anderen is het dan vaak "ik kom straks nog terug". En dan ga je bevallen. Echter bevallen met medische indicatie is weer anders. Want ja, bij het geboortecentrum mag je gelijk naar binnen met om de vijf minuten weeën, maar ziekenhuizen staan erom bekend dat je veel verder moet zijn. Hebben wij geluk! Hier in het ziekenhuis is dit niet zo. Zelfde regels als bij de verloskundige eigenlijk. Wat wel heel prettig is. Alle vragen zijn nu weer beantwoord, we hebben zelfs de verloskamers nog gezien. Wat ook prettig is, dan weet je tenminste waar je terech...

Menno is vandaag weer aan het werk gegaan. Heeft even geduurd, hij heeft immers 1,5 week thuis gezeten. Zijn dus wel 62 uur voor hem geweest. Maar hij heeft kunnen regelen om daar 31 uur van als zorgverlof te krijgen. Moet ook wel, immers, dit was niet gepland. Morgenvroeg en donderdagmiddag heeft hij ook zorgverlof, om mee te gaan naar het ziekenhuis. En vrijdag (zoals vaker) een dag vrij. Al denk ik dat Menno liever thuis zit tot hij naar de KMS mag, maar kan hem daarin geen ongelijk geven. Wat een kinderachtig gedoe daar bij hem! Hij zit al dik 5 jaar bij het peloton, meer dan 10 jaar in dienst, maar wordt behandeld als een groentje. Ik tel met hem de dagen heel hard af tot aan september! Ik heb ook lekker geprofiteerd van mijn opgeheven huisarrest en we zijn lekker weggeweest het weekend. Geen intensieve dingen, maar gewoon gezellig langs vrienden en naar een verjaardag. Ben ik weg, maar ik kan lekker zitten! De babyboom komt nu trouwens ook op gang. Er zijn er van de cursus...

Veel gebeurt, veel foto's. Dus die gaan we ook even showen hier! Dit was voor de ziekenhuis ellende begon, ruim voor denk ik zelfs. Ik lig hier lekker met Mara en Meesje op de bank, die ook mijn voedingskussen heerlijk vinden liggen. Gezellig toch! In het ziekenhuis aan de CTG. In het ziekenhuis, je moet er toch maar een foto van hebben... Vandaag hebben we dan ook het bed omhoog gezet. Dat had nog wat voeten in de aarde! Normaal (ik denk vroeger) zette je een bed omhoog door middel van zogenoemde klossen. Echter hebben wij een boxspring, waaronder in totaal 12 dikke poten van 10 bij 10 centimeter zitten. Echter moet het bed tussen de 70 en 80 cm hoog zijn, niet lager in ieder geval. Met een matras was het ook niet op te lossen. Dus op naar de supermarkt om lege bierkratten te lenen (ok, je moet statiegeld betalen). Echter wilde ons bed niet los van het hoofdboard (stom systeem) en was het een werkje om dat bed omhoog te krijgen. Eigenlijk voor Menno, immers, ik was ...

Zojuist controle gehad in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Bloeddruk was weer helemaal netjes, maar dat is eigenlijk altijd zo. En natuurlijk wederom een echo, ok, twee, inwendig en uitwendig. Eerst een inwendige om te kijken hoe het met mijn baarmoedermond was, immers, ik blijf die pijnlijke harde buiken houden. Nou die zijn er dus voor de "sier", want ze doen helemaal niks. Heel goed natuurlijk, want anders zou ik ondertussen al ontsluiting hebben. Maar ja, ze blijven pijnlijk! Bij de uitwendige echo bleek dat onze Muppet er zin in had. Nu wisten we dat al wel, want ja, niet voor niets onze Wiebel in mijn buik. Een mooi gevuld blaasje toonde aan dat ze nodig moest (laten gaan...), een mooi kloppend hartje was helemaal fijn om te zien. En natuurlijk wiebelen bij het leven. Het andere fijne was dat er genoeg vruchtwater nog was, niks om ons zorgen over te maken. Even was er nog de twijfel "voorlopig blijf je hier onder controle", maar ik heb aangegeven niet...

We hebben het gehaald! 35 weken, en iedere dag is er echt 1. Vanmiddag weten we hoeveel "zorgen" we ons nog moeten maken. Week 35 Je kindje is nu ca. 44 cm lang en weegt nu ca. 2500 gram en zal zich nu wat rustiger houden. Af en toe zul je nog een been of arm voelen en eventueel zien uitpuilen, maar verder is je kindje energie aan het sparen voor de bevalling straks. Rond deze tijd bereikt je baarmoeder zijn hoogste punt, de ribbenboog. Er is nu ook weinig ruimte meer voor je navel. Waarschijnlijk zie je nu de klassieke uitpuilende navel op je buik verschijnen! Onze Muppet zal iets kleine zijn en ook iets lichter. Dat weten we door de echo van vorige week. Gelukkig niet zorgelijk, al zullen ze er straks ook nog naar kijken. Een voet heb ik heel vaak in mijn rechterzij. Echt zo'n mega bult! Volgens mij duwt Muppet momenteel een beentje tegen mijn rechterribben aan, die zijn ook lekker pijnlijk. En het kontje kan ik links altijd voelen, zo schattig! Als de poezen o...

Ook wel bekend als "maag op pootjes". Ik verbaas me er momenteel over hoeveel ik eet! Jaja, ik ben weer behoorlijk bijgekomen van mijn ziekenhuisavontuur. Ik kan niet veel, maar ja, dat mag ik ook niet. Maar ik hobbel weer in het huis rond. Zit alleen zo aan het huis gekluisterd. Merk wel dat ik het moeilijk vind om te "niksen". Ben nog druk bezig met de geboortetegel voor onze Muppet te borduren, maar toch, ergens ook angst van "wat als die af is...". Nu ja, dan kopen we gewoon een meetlat om te borduren, ga ik die gewoon maken! Maar wat ik eet is bizar. Ik leef naar de eet momenten eigenlijk toe. Lekker ontbijten, lekker lunchen, lekker avondeten. En dan alle tussendoortjes. Gelukkig trekt vooral gezond eten me (denk dat ik zo een stuk komkommer vraag) en wil ik niet teveel snoepen. In het ziekenhuis ben ik flink afgevallen, schat zo'n kilo of 4 en heb er wel al weer 2 aan omdat mijn vocht weer op peil is. Ik had er 10 bij, dat werden er dus 6...

Na een paar dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben en nu weer thuis te zijn is het toch tijd om alles eens neer te zetten. Ga het in verschillende berichten doen en op dag, want anders ben ik het kwijt. Dus ook terug kijken om te lezen! Als het soms een beetje warrig is, sorry, maar ik ben ook stukjes kwijt ben ik achter. Hier in ieder geval het mailtje wat ik heb gestuurd toen ik thuis was... Hallo allemaal! Na mailtjes van Menno, nu weer van mijzelf. Zoals sommigen inmiddels al wel weten ben ik gelukkig weer thuis. Menno mocht mij vandaag weer meenemen. Het goede nieuws is natuurlijk dat de kleine Muppet nog lekker warm (en beweeglijk) in mijn buik zit, dus dat is al helemaal fijn! Ook ik ben weer stukken beter… Wat nu? Tsja, afwachten wat er gebeurt. Iets anders kunnen we er niet van maken. Vanmorgen heb ik weer een ctg gehad, waarop maar 1 harde buik te zien was (ok, gelijk erna kreeg ik er weer 1) en een heel beweeglijke Muppet! (Wat gelukkig ditmaal geen 2 uur...

EINDELIJK! Het leek voor mij gevoel alsof ik 4 weken in het ziekenhuis had gelegen, in plaats van 4 dagen. Ik was dan ook dolblij dat ik naar huis mocht. In de ochtend heb ik mij alleen gedoucht (overwinning!) en ook aangekleed. Het duurde ongelooflijk lang, kostte veel energie en moeite, maar het lukte. Toen Menno kwam was ik al aangekleed. Maar ja, om kwart voor 11 zou ik naar de triage worden gereden voor een nieuwe echo zodat de dokter kon aangeven of ik naar huis mocht. Het goede nieuws was dan ook dat mijn baarmoederhals rustig was. Maar dat vermoedde had ik al, immers, ik had nog wel harde buiken, maar alles behalve vaak en regelmatig (en pijnlijk). Nadat ik weer boven was en alle instructies had meegekregen heeft Menno mij weer in de rolstoel gezet en naar beneden gereden. Buiten! Het zonnetje scheen en ik mocht naar huis. Wat kan het leven simpel en mooi zijn. De trappen waren een overwinning en extreem vermoeiend, maar ja, om thuis te komen moest ik ze op. Boven ge...

Een mijlpunt in mijn ziekenhuis opname. Ik mocht uit bed! Ik had namelijk wat ze noemen was- & plasrust. Ofwel, u mag u 1 keer per dag wassen en naar het toilet, maar verder, blijven liggen op het bed. Mijn rug deed zo'n pijn dat ik van gekkigheid niet meer wist hoe ik moest liggen. Het toilet was op twee stappen afstand en ik was benieuwd waar ik was. Jaja, ik kwam weer in de wereld! Nadat ik eerst bijna 2 uur aan de CTG had gelegen (de baby was zo actief dat het ook niet goed was, maar wanneer is het dan goed) mocht ik me wassen en uit bed. Met de infuusstandaard in mijn ene hand en gesteund op Menno ben ik dan over de gang gaan wandelen. Nu ja, wandelen kun je het niet noemen. Het was meer schuifelen. Spontaan voelde ik me 60 jaar ouder, zo liep ik ook. We zijn tot de liften gekomen, hebben daar zeker vijf minuten gezeten en zijn weer terug geschuifeld. Maar goed, ik was uit bed! Nadat ik die avond mijn diner *kuch* had gekregen en gegeten ben ik in een rolstoel gaan ...

Met de 34 weken lag ik dan wel in het ziekenhuis en was ik überhaupt blij die 34 weken gehaald te hebben. Toch heb ik mijn Negenmaanden dagboek trouw ingevuld, anders dan gehoopt, maar we houden moed en gaan door naar de 35 weken! Week 34 Je kindje is nu ca. 43 cm lang en weegt ca. 2200 gram en is bijna klaar voor de start. De niertjes werken en de longetjes zijn bijna rijp. 99% van de baby's die met 34 weken ter wereld komen, blijft in leven en heeft daar geen schade van later in het leven. Is jouw buik klein? Dat zegt niets over de grootte van jouw baby. De grootte van je buik wordt voor een groot deel bepaald door de stevigheid van je buikspieren, de hoeveelheid vruchtwater en je postuur. Ons kindje is waarschijnlijk iets lichter bleek uit de echo, maar goed, niet zorgelijk, dus dan is het goed. (Net iets onder de P50 lijn). De longetjes zijn bij onze Muppet ook rijp, niet geheel natuurlijk, maar goed, prikken voor de mama werken ook! Het was heel fijn deze 34 weke...

Op vrijdag kwam het besef wat er allemaal gebeurt was, wat in de avond, toen Menno wegging, uitte in een tranendal. Die vervloekte hormonen ook! Het fijne van de vrijdag was dat ik me beter ging voelen. Ik had nog maar een klein beetje hoofdpijn, ik was nog maar een klein beetje misselijk en de diarree was verdwenen (ok, in de avond klonk mijn buik als een waterkoeler die continu gebruikt wordt, van die borrels en kwam de diarree terug voor even). Vrijdag kreeg ik ook de laatste pillendosis, waar ik blij van werd, want daar werd ik ook weer ziek van (handig al die medicatie waar je iets mee stopt, maar ziek van wordt). Overdag kwamen Tess en Jeroen op bezoek, wat fijn was. Helaas kwam toen ook de ophoping van irritatie over het verplegende personeel. Immers, door mijn maagzuur bleef ik spugen, ik was niet misselijk, maar het kwam telkens omhoog. Dit gaf ik al dagen aan, maar er werd gezegd "eet gele vla, eet kleine beetjes, pas je voeding aan, leg een extra kussen onder je ...

Om eerlijk te zijn ben ik deze dag kwijt. Ik weet er echt heel bizar weinig van. Alleen dat ik mega koppijn had! Migraine gewoon. Ik heb dan ook de hele dag in het donker gelegen, ik kon niet anders. Veel met mijn ogen dicht gelegen en veel proberen te slapen. Wel was Menno er de hele dag. Alleen al het feit dat hij er was, was genoeg voor mij. Dat gaf me zo ontzettend veel steun! Op donderdag ben ik ook verplaatst van de afdeling gynaecologie naar de afdeling zwangeren, immers, daar hoorde ik thuis. (Gelukkig niet naar de verloskamer, wat de dokter ook nog even voorstelde). Ik weet ook nog dat mijn zusje is langs geweest en mijn schoonmama met mijn schoonzusje. En niet te vergeten Arinde. Alleen, was het allemaal te veel voor me en dus ben ik het kwijt. Ook die avond heb ik een stroperige prik gehad, maar nu was die verdoofd. En een heel pijnlijk infuus, wat wel heel netjes gezet werd. Menno stuurde die avond een mail: Hallo, Zoals jullie misschien vernomen hebben via o...

Woensdagnacht werd ik in de nacht, uurtje of drie, wakker. Ik had pijn, kon niet slapen en voelde me beroerd. Wat doe je in zo'n situatie? Je stapt onder de douche (al was het volgens de cursusleidster niet gebruikelijk dat je midden in de nacht gaat douchen, ik doe het graag bij pijn). Na lekker onder de douche te hebben gezeten, daar gespuugd te hebben en je nog beroerder te voelen wordt het tijd je man wakker te maken. Dat deed ik dus ook maar. Menno is niet zo snel wakker en ik heb hem ook laten liggen. Ik ben met mijn dekbed lekker op de bank gaan liggen, poezies erbij en het kwam wel goed was mijn idee. Echter begon ik het toilet weer als mijn grote vriend te beschouwen, wat geen goed teken is. Maar boven alles deed mijn buik zoveel pijn dat ik er gek van werd. Ik begon dus maar eens op te letten en kwam al snel tot de conclusie dat ik "gewoon" harde buiken had. Alleen deden die buiken pijn, wat niet normaal is. Omdat ze pijn deden ging ik maar opletten hoe v...