Life as it is

Vandaag was het zover. Mijn eerste werkdag sinds tijden! Vanmorgen liep het gelukkig allemaal soepel. Ik was om iets over half 8 uit mijn bed, heb me aangekleed en gegeten. Daarna pap voor Keira en thee voor mezelf gemaakt. Keira uit bed gehaald, aangekleed en eten gegeven. Om half 9 liepen we naar beneden en stapten in de auto. Op naar het kinderdagverblijf! Keira ging eerst even huilen, nu doet ze dit wel vaker, maar was het vandaag toch wel moeilijker. Toch als trotse mama naar buiten gelopen en mijn bolleke laten spelen. En in de auto op naar mijn werk... Aangekomen had ik mijn auto aan de weg gezet, het was druk en ik weet de indeling van het parkeerterrein niet, dus ga ik daar niet mijn auto neerduwen. Maar een collega kwam tegelijk aan en zei mij mijn auto op het terrein te zetten. Zo gezegd zo gedaan. Aangekomen was er al een andere collega, maar verder was het nog rustig. Jelena, de collega die ik ga vervangen was er nog niet. Maar ook zij kwam even later binnen en ni...

De vloer is hier nog steeds een drama, nu ja, meer de verwarming en daarmee ook de vloer. Een week of twee terug hebben ze dan een gat geslagen in de woonkamer. Daar hadden we lekkage, dus dat werd gemaakt. Probleem opgelost zou je zeggen. Nee, de vloer moest 48 uur zeker open blijven, want ze moesten zeker weten dat daar het probleem zat. In 48 uur zakte de druk in de ketel nog steeds. Dus er zat nog een probleem, alleen was niet duidelijk waar. Dus werd vorige week donderdag de verwarming in de woonkamer afgesloten. Niet bepaald prettig in de winter, maar soit, het was zo. En ach in tegenstelling tot dat wij in de winter roepen "doe die deur achter je gat dicht" riepen we nu "laat die deur open voor de warmte". Het was in de slaapkamers vies warm, 23 graden en in de woonkamer net 17 graden... Dus een stukje in de slaapkamer gewoond en veel weggeweest. Zaterdag kwam dan de monteur weer om te kijken of de druk nu gelijk was gebleven en eventueel de woonkamer aan ...

Het is weer zover, de gekken van Brabant gaan los, vier dagen feest, vier dagen Carnaval! Vorig jaar was het voor mij geen carnaval, ik lag immers in het ziekenhuis want ja, Keira wilde iets eerder dan de bedoeling was komen. Op de dag dat ik uit het ziekenhuis kwam moesten we langs de wagens van de optocht rijden, die voor ons gevoel in de weg reden. Dit jaar konden we natuurlijk wel en dus gingen we ook! Gisteravond met Anne en Tim naar het café. Waar we al jaren komen, waar Menno en ik samen gekomen zijn. Waar het altijd gezellig is. Maar ook altijd veels te druk! Nu waren we daar ook, het was veels te druk, het was vol en lawaaierig. Ook zijn de mensen niet sociaal en stonden massaal binnen te roken. (Menno ging braaf buiten staan). Al snel had ik last van mijn keel, van mijn schaambeen en natuurlijk van mijn heupen. Maar ach, ik wil niet na 2 uurtjes een spelbreker zijn. Dus houd ik mijn mond dicht. Anne werd ook compleet niet lekker. En aangezien we maar ook met vieren war...

Ja nog steeds... Nog steeds een gat in de vloer. Nog steeds een deel laminaat, een deel onbereikbaar en een deel ondervloer. Heel het huis vol groene stukjes. Niet tegenaan schoon te maken. Het is echt een ramp aan het worden. Geen verwarming in de woonkamer, dus het is daar ongeveer 17 graden, maar de rest van het huis is dan weer tropisch warm, 25 graden! Ja, ik ben het beu! Komaan, waarschijnlijk een nog groter gat in de vloer (als in: een mega sleuf in de woonkamer van voor naar achter. Dus geen normale vloer meer en niet meer kunnen wonen fatsoenlijk. Als dan ooit die vloer en verwarming gemaakt zijn moet er ook nog een nieuwe ondervloer in, nieuwe laminaatvloer en noem maar op. Echt, het is niet grappig meer!

Maandag 27 februari gaat er een hoop gebeuren voor mij... Ik ga namelijk weer aan het werk! Ik geloof het soms nog steeds niet, maar het gaat toch echt gebeuren. Vorige week vrijdag werd ik gebeld toen ik Menno van zijn werk aan het halen was (het sneeuwde als een gek), helaas waren we net te laat thuis, maar had ik mail. Of ik de maandag erop om 12 of 2 uur op gesprek wilde hier in de stad bij een bedrijf. Dus gelijk het kinderdagverblijf gebeld of Keira iets langer mocht blijven die maandag, dan kon ik om 12 uur op gesprek. Immers, een gesprek duurt vaak een uur, dus om 1 uur haar ophalen ging ik niet redden dacht ik zo. Gelukkig was het geen probleem en kon Keira blijven. Die maandag ging ik dan op gesprek. Het gesprek duurde een kwartier en niet wat ik gewend was. Maar ook werden er compleet andere vragen gesteld dan ik gewend was. Na het gesprek ben ik nog aangeschoven bij de medewerkster die ik ga vervangen en heb nog een dikke 20 minuten met haar gepraat, uitleg gekregen en...

Gisteren heb ik een sollicitatie gesprek gehad vandaag heb ik er twee. Zou ik dan eindelijk een baan vinden... Het zou wel fijn zijn. Overigens ben ik ook goed beroerd... En vandaag zou ik het liefst in mijn bed kruipen, maar ja, dat gaat niet. Morgen dan maar, Keira is dan toch naar de schoonouders en hier komen ze de vloer openbreken waar ik niet bij wil zitten.

Normaal zeggen ze dat als iemand 10 jaar wordt, maar komaan, 10 maanden is ook heel wat vind ik dan. Jaja, ons klein friemlig bolleke is alweer 10 maanden oud. We tellen nu echt af naar haar eerste verjaardag wat ik zelf heel leuk vind! Inmiddels is er hier in huis niks meer veilig. Ze kruipt alle kanten op, gaat op haar knieën zitten en probeert alles te pakken. Optrekken is er nog niet bij, maar dat is nu echt een kwestie van afwachten. 's Ochtends hebben we de pap opgehoogd, ze wilde veels te snel weer telkens eten en eigenlijk is het toch de bedoeling om gewoon drie keer per dag te eten. Dus in de ochtend nu 210 water met voeding stap 3 en pap. Dan tussen de middag een anderhalve boterham, meestal met smeerkaas en 's avonds zo veel mogelijk met de pot mee. Al vind ik het wel lastig om compleet zoutloos te koken, kijk wij gooien er zelf wel zout op, maar OVERAL zit zout in. Tussendoor krijgt ze dan fruit (meestal een potje) en vaak een soepstengeltje of een rijstewafel...