Echt waar, soms lukt het niet

Huilen, overgeven, alleen maar bij mama willen zijn. Zo zag mijn afgelopen week eruit. Tot ik gisteravond instortte.

Keira bleef huilen, ze wilde niks en was continu aan het overstrekken en friemelen. Ze viel telkens bijna omdat ik haar niet kon houden. Ze spuugde nog wat en was voor de zoveelste dag op een rij niet in haar hum.

Dat betekende dat als zij sliep ik de was kon doen, even snel kon eten en wat dingen kon doen. Maar voornamelijk het huishouden.

Resultaat: ik was aan het einde van mijn latijn en zo ontzettend moe. Wat resulteerde in samen huilen, waardoor we allebei nog meer gingen huilen.

Op zulke momenten valt het moederschap me zwaar, valt het me zwaar om veelal alleen te zijn. Menno belde en wilde al naar huis toe komen, hij merkte ook dat het niet goed zat. Maar het heeft meer redenen. Ik kan maar geen baan vinden en wil zo graag werken, telkens weer afwijzingen en niet anders. Continu in dit mini huisje zitten en niet met gemak naar buiten kunnen gaan. Geen tijd voor het huishouden en een lichaam dat niet meewerkt.

Ofwel: alles zit tegen en dat zorgt bij mij voor depressieve gevoelens. Wat ik absoluut niet kan gebruiken.

Maar gisteravond kwam er even redding! Menno belde zijn ouders en die kwamen Keira voor een nachtje halen, zonder eindtijd, dus ik doe op mijn gemak vandaag.

Net ben ik zonder mopperen en lampjes wakker geworden. Heb ik lekker in bed nog een aflevering van True Blood gekeken met een kop thee. De poesjes en fretjes hebben eten en extra aandacht gekregen. Zo ga ik Menno's verjaardagscadeau afmaken, spullen voor cupcakes halen en nog wat aan mijn scrap album werken. Dan lekker mijn kleine meisje halen en samen genieten. Een nachtje ongestoord slapen en rustig wakker worden kan een mens zoveel goed doen. En ondanks de regen heb ik nu weer een heerlijk humeur!

(Neemt niet weg dat ik nog steeds baal dat ik geen werk kan vinden).