Life as it is

Lekker genieten van de zon! Voor het eerst tanden poetsen Jarig in de Efteling Gek doen met papa Pannenkoeken eten! Trampoline springen! Buitenspelen na het eten Lekker buiten zijn! Spelen op het kleed

Vandaag is het dan de eerste Koningsdag, voor Haley sowieso de eerste van zulke dagen. Voor Keira de eerst bewuste. Wij gingen dus (ik in rood-wit-blauw, Menno in oranje en de meiden) naar de stad. Even over de rommelmarkt, door het park en door de stad. Haley lekker in de drager, dus geen gedoe met de wandelwagen of buggy. Het was rommelig en druk op de rommelmarkt, gewoon niet prettig om te lopen. In het park was het wel ok, Keira was te veel onder de indruk om iets te willen doen. Op naar een ander plein, daar was het dan weer extreem rustig, te rustig, zo sneu voor die kindjes op hun kleedjes... We zouden nog een rondje door de stad doen, maar uiteindelijk zijn we niet verder gekomen dan de juwelier, want onze grote stoere meid heeft oorbellen! Zo trots op haar, het kostte bij de tweede wat overredingskracht en omkoping maar met een paar roze oorbellen in haar oren gingen we op weg naar de speelgoedwinkel (ja, je moet iets beloven, want één oorbel is geen gezicht). De meid...

Keira loopt inmiddels al bijna 2 jaar en toch loopt ze niet zo goed. Nu ja, ze loopt, ze rent, ze springt, ze staat op één been, ze doet een huppel-achtig-iets. Daarover niks dan lof voor onze dame. Alleen het feit dat ze ook enorm veel valt is iets wat zorgen baart. Met 2 jaar zijn we met Keira voor het laatste naar het consultatiebureau geweest. Geen problemen in onze ogen, ze valt wel veel, maar komaan, ze is pas twee. Maar nu gingen meerdere mensen toch wel opmerkingen maken, ze valt op school veel, ze valt bij mijn broertje veel, ze valt bij de gastouder veel en ja, thuis valt ze ook veel. Het nadeel is dat wij er compleet aan gewend zijn en het eigenlijk niet meer zien, dus ook fijn dat anderen het wel opvalt. Nu heb ik dat afgelopen keer weer op het consultatiebureau aangegeven en ze was weer compleet zichzelf, zomaar vallen uit het niets, van de stoel afvallen, tegen van alles op lopen... Nu is de vraag of het haar zicht is (wij denken van niet, maar iedereen roept...

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...