De nieuwe week... na een druk weekend.

Menno kwam vrijdag thuis en was dolblij thuis te zijn. Ondanks dat we al snel boodschappen moesten doen, maar dat nam hij voor lief. Hij vindt het niks op de KMS. Ik had er al een lichte angst voor. Het is weer compleet in het gareel lopen en eenheidsworst creëren. En daar heeft hij een hekel aan. Moet ik ook zeggen dat ik heel kriegelig zou worden bij een opmerking binnen 24 uur van "Wij kennen je al". Menno's gedachte was dan ook "Oh, tof, ga naar mijn vrouw, die kan ik na 5,5 jaar nog steeds verrassen." Hij telt dan ook hard af tot hij daar klaar is. Maar ja, wat dan... Hij twijfelt nu of hij nog wel militair wil blijven. Ik kon bijna mijn oren niet geloven. Want iedereen is het altijd met mij eens 'Menno is een militair in hart en nieren'. En nu twijfelt hij. Maar daar heeft hij nu één reden voor: Keira. Hij heeft haar ongelooflijk gemist en vond het verschrikkelijk om via de telefoon te horen dat ze nu kan draaien (inmiddels ook weer terug op de rug als ze zin heeft). Ik ben benieuwd, de tijd zal het leren.
Zaterdag zijn we eerst op het gemak opgestaan, we hadden een druk dagje voor de boeg, want ja, je moet altijd zoveel doen... We moesten voor Keira een spijkerjack ophalen, via een dorp Menno's radio ophalen en langs mijn schoonouders. Drukke dag dus. Ik ben nog even met Keira snel de stad ingelopen om iets voor haar scrapalbum te halen en al snel waren we thuis. 's Avonds hebben we lekker op de bank tv gekeken met z'n tweeën.
Zondag zou ik met Keira naar een meeting in Rotterdam gaan. Ik wilde dolgraag, maar Menno voelde zich behoorlijk ellendig omdat hij weer weg moest en het is met Keira momenteel erg lastig weggaan ben ik achter, ze is gewoon aan het drammen... Dus zat in dubio en heb dan besloten maar niet te gaan. Volgende keer beter, dan is Keira groter en snapt ze het beter en is Menno meer gewend. Eerst in november sowieso naar België!
En nu is Menno alweer naar de kazerne. Hij zal er al wel bijna zijn. Hij heeft Keira nog haar laatste fles gegeven, haar tanden gepoetst en naar bed gebracht. Mijn hart brak bekant toen hij zei "Tot vrijdag schatje" en ik tegen haar zei "Tot morgen, slaap lekker". Ja, vond het niet leuk dat hij wegging. Maar we redden het echt wel :D

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen