Life as it is

We gaan verder met Keira's eerste album. Nu zes pagina's, omdat het immers twee pagina's telkens naast elkaar is, behalve de eerste en de laatste, die zijn alleen.

Duidelijkheid zou toch fijn zijn... Maar ja... Wie weet wat... Wij weten het niet! Vandaag zag Menno de grote baas door de hal lopen en dus sprak hij hem aan op het huis. Immers, we willen nog steeds graag verhuizen. Summier deed hij zijn uitleg met de vraag of ze daar eens over konden praten. Waarop de reactie kwam "Ik moet nu opschieten, want ik vlieg straks naar Abu Dahbi. Maar volgende week hebben we het er over". Verbazing alom! Volgens Menno reageerde hij ook positief op het feit dat wij al in de kleine stad wonen en ons leven hier hebben. Nu afwachten dus tot volgende week.........................

Met terugwerkende kracht ben ik kalender opdrachten gaan maken. Gewoon met een kitje dat is aangeleverd en duidelijke uitleg. Moeilijk is het dus niet, maar wel ontzettend leuk om te doen! Allereerst natuurlijk april 2011, het jaar en de maand waarin ons kleine bolleke geboren zijn. Zeker hier is ze echt nog een heel klein meisje! Mei heb ik er dan al snel achteraan gedaan. Ik vond het leuk en was lekker op dreef!

Om nog maar een paar trouwfoto's neer te zetten... Weeral op papier gescrapt.

Het eerste feest dat Keira voor de tweede keer heeft gevierd! Niet dat ze er iets van heeft beseft, of dat ze paaseieren kreeg. Maar geen pap voor het ontbijt, maar eierkoek en een haasbroodje. Dat was een groot succes! Avondeten deed ze al amper, maar ze heeft wel beetje mee gegeten en volgens mij ook goed genoten. Daarbij twee verjaardagen met natuurlijk de door haar geliefde chipjes waren een succes. Nu weer het normale ritme, het normale werk... Langzaam aan begin ik ook te wennen aan alles... Alleen op zoek naar een nieuwe gastouder. Het is momenteel mijl op zeven rijden en niet te doen voor mij...

In het verleden waren er dinsdag opdrachten en ik heb er drie van gemaakt. In januari 2012. Op 3 januari 2012 maakte ik de onderstaande. Het thema was winter. We kregen hierbij een masker aangeleverd en die heb ik twee keer gebruikt. Op 24 januari maakte ik de volgende les. Hierbij hebben we een standaard template gehad, deze heb ik daarna aangepast. En de laatste maakte ik op 31 januari, waar we weer een masker voor kregen.

Nee denk niet dat iemand deze blogs ooit gaat lezen... Want ik denk niet dat wij op redelijke termijn mogen verhuizen. We horen er niks van en mocht het wel zo zijn, dan hadden we dat al lang gehoord. [klaagmodus aan] En verdorie, ik kan niet langer Keira tillen! Ze is zo ontzettend zwaar... En dan alle spullen die ik ook die trap op- en af moet tillen. Ik krijg er wat van. En dan mag iedereen roepen "oh binnenkort doet ze dat zelf!". Maar al die mensen vergeten dat ze misschien over een half jaartje loopt, maar dat eer ze zelfstandig in een fatsoenlijk tempo al die trappen op- en af gaat iedere dag, we toch dik een jaar tot wel anderhalf jaar verder zijn. Het zijn immers zes trappen! [klaagmodus uit] Iedere dag droom ik van het huis. Denk ik erover hoe ik het zou willen inrichten. Zodra we er langs rijden kijk ik weg... Zo erg is het.

Naast het digiscrappen leek het me ook leuk om op papier te gaan scrappen. Dit is eigenlijk nog langer geleden, maar ja, hobby is hobby. Ik wilde namelijk voor Keira graag albums maken, al voordat ik wist dat het Keira zou worden. Maar ik wist niet of ik het leuk zou vinden. Foto's had ik nog liggen, van ons huwelijk. Degene die ons album namelijk gemaakt had, heeft destijds veel te veel foto's laten afdrukken en ook het restant kregen wij mee naar huis. Op naar de hobby winkel hier in de stad ging ik dan. Ik had hulp nodig want ik wist van toeten nog blazen. Kijk, mijn moeder had altijd veel gedaan, maar ik ben in mijn jonge jaren niet verder gekomen dan pergamano, ministeck en strijkkralen. Bij de winkel ben ik dan super geholpen! Mooi papier, een album, insteekvellen en bijbehorende dingen. Er waren nog enkele spullen van mijn moeder die ik destijds heb meegenomen en tezamen met dat kon ik wel aan de slag. Alles heeft daarna heel lang in de kast gelegen. Ik wist het...

Soms geloof ik het nog steeds niet, dat dat kleine meisje ons meisje is. Meestal is het nog steeds genieten, al heb ik ook wel eens momenten dat ik denk "waarom wilde ik dit ook alweer?", maar die zijn altijd van zeer korte duur. Op haar verjaardag trof ik een heel diep slapend meisje in bed aan. Met geen mogelijkheid kreeg ik haar wakker en na 10 minuten rondlopen in haar kamer, haar gordijnen opendoen en tegen haar praten kwam er beweging in het kleine meisje. Op naar het kinderdagverblijf waar het ook al feest was! Ze heeft zelfs haar kroon opgehouden en was trots met de belletjes aan het rammelen. Ook is ze die dag voor het eerst mee naar buiten geweest om te spelen! Natuurlijk ging ze ook trakteren, mijn noestig gebakken cupcakes! 's Middags heeft ze dan thuis lekker zitten spelen aan het nieuwe tafel op haar nieuwe bankje met haar nieuwe speelgoed! 's Avonds kwamen dan mijn grote broer en zijn vriendin nog langs en aten we lekker slecht MacD...

Natuurlijk mag Keira niet ontbreken. Mijn doelstelling is om van ieder half jaar een album te maken. Of dit gaat lukken, ik heb geen idee. Want met foto's die niet zo leuk zijn kan ik niks. En ze is nogal een wiebel! Maar goed, het eerste album gaan we showen. We beginnen met de eerste vijf foto's!

2 april valt dit jaar op maandag, dus geen handige dag om de eerste verjaardag van je kleine meisje te vieren (al dachten sommigen daar anders over...). Dus vierden wij de verjaardag van ons kleine meisje op 1 april. Wat natuurlijk geen grapje was! Die ochtend gaven we in bed twee van haar drie cadeautjes. Het derde was namelijk een driewieler en ja, die is een beetje groot om in te pakken, dus die stond al bij de schoonouders. Natuurlijk zongen we eerst voor haar, wat verbazing alom opleverde. Daarna was het tijd voor cadeautjes. Aangezien ze nog niet gegeten had mochten Bumba en tuttie niet ontbreken. Ze vond alles reuze interessant en was volgens mij een blij meisje. Hierna zijn we haar lekker pap gaan geven en zelf wat gaan eten. Na het eten is Menno Keira in bad gaan doen, zodat ze lekker rook en een schoon meisje was. Ik ging aan de slag met de traktatie voor op het kinderdagverblijf en bakte me suf aan cupcakes die ik daarna ook nog vol enthousiasme heb staan versiere...