Life as it is

Zo negatief als het maar zijn kan de test... En eerlijk? Ik voel me gewoon zwanger... En het is niet meer dat het de eerste keer is. Nu wachten we af tot de ongesteldheid... Maar eerlijk? Ik hoop niet weer 8 maanden te hoeven wachten...

Ik ben het beu! Mijn buik is gezwollen, alles stinkt, ik ben met vlagen misselijk, slaap slecht. Volgens mij ben ik gewoon zwanger!

Het gaat nog steeds niet goed met onze Yeet. En we weten dat het ook niet meer goed met hem gaat komen, maar toch hebben we besloten nog niet terug naar de dierenarts te gaan met hem. Immers, iedere avond staat hij aan de kooi te rammelen dat hij naar buiten wil, weliswaar zwakker dan voorheen, maar hij doet het echt nog. Hij loopt ook nog echt zijn rondje, het is niet veel meer, maar hij loopt. Daarna gaat hij lekker op zijn favoriete plekje liggen slapen, in de iglo van de poezen. Ook is hij alert zodra je bij de kooi komt in de trend van "eten?". Dus na overleg met de dierenarts vanmorgen hebben we besloten om gewoon per dag aan te kijken en als het niet meer gaat dan langs te gaan. Nu maar eens gaan denken wat we daarna willen doen met onze Yeti.

We kunnen vanaf nu weer volop in spanning en sensatie gaan, want ja, volgens mijn meerdere kalenders (hoe paranoïde kun je als mens zijn) moet ik volgende week ergens ongesteld worden. Dat kan maandag zijn (volgens mij het meest betrouwbaar) of anders pas donderdag. Nu denk ik niet dat ik zwanger ben, zou te mooi zijn om waar te zijn. Maar het zou wel leuk zijn! Heb ik "kwaaltjes" zoals ze dat zo mooi noemen? Nee, want ik ben gewoon moe van het werken... Al weken fulltime begint er goed in te hakken. Dus die misselijkheid en het moe zijn, zijn van het vele werken. En daarbij zou het nu te vroeg zijn om iets te merken. Over een hele dikke (lange week) weten we meer.

Onze Yeti is ziek. Heel ziek. Hij heeft twee tumoren in zijn buik die hem wegvreten. Hij eet en drinkt nog goed... Maar hij is mager en zit slecht in zijn vel... Binnenkort gaan we terug naar de dierenarts om hem rustig te laten inslapen... Want we willen hem niet laten lijden. Wat zal hij in ons gezinnetje gemist worden...

Toch blijft het bizar als je dan "bezig bent voor een tweede". Ik vind het nog steeds een rare gedachte dat we straks misschien wel twee kindjes mogen hebben. We zullen zien ergens aan het einde van deze maand moet ik ongesteld worden. Maar ik ga nergens van uit. Op Keira hebben we ook 7 maanden moeten wachten. Ok, was de situatie compleet anders. Menno was zichzelf niet door de uitzending, de seks was vaak een moetje, omdat we graag een kindje wilden. Maar uiteindelijk is tijdens het genieten dan ons bolleke gemaakt. (Wat klinkt dit lekker plat, maar ja, het is zo). Nu is de situatie compleet anders. We hebben een mooi huis, de ruimte, we genieten van elkaar. We genieten van zoveel dingen. Samen zijn, met ons bolleke leuke dingen doen. Wat wil je nog meer. Dus wie weet werkt het wel mee...