Life as it is

Wat een mooi kindje! Nu officieel uitgerekend op Menno's verjaardag

Want dan kruip ik echt onder mijn dekens en kom ik er voorlopig niet meer onderuit. Vanmorgen begon het er al mee dat Keira 5 uur een mooie tijd vond om op te staan. Ik duidelijk niet, na een nacht vol buikkrampen. Dus bij ons in bed, daar heeft ze voornamelijk gespeeld. Om half 8 zijn we er maar uitgekomen (om 7 uur viel ze natuurlijk in slaap). Op naar beneden, ze wilde weer haar hele verzameling aan bed-spullen meenemen. Dus daar was de tweede ruzie (de eerste is standaard dat ze geen kleertjes aan wil, oh nee, da's al de tweede, de eerste is dat ik alleen naar het toilet ga). Het ontbijt ging goed, ze at netjes en vertelde verhaaltjes. Haren kammen en tanden poetsen wilde ze enkel op het krukje, niet op de commode. Ze wilde geen schoenen aan, maar regenlaarzen. Had geen zin in de discussie, dus die had ze aan. Bij de gastouder aangekomen vroeg ze om drinken, heeft ze niks gedronken vanmorgen, terwijl de beker voor haar neus stond. Op mijn werk lagen er weer overal fa...

Morgen hebben we een echo en de zenuwen slaan weer toe. Mijn grootste vraag "Is alles goed met ons kindje? Klopt het hartje nog?" Het is wat ze noemen de termijnecho, ofwel hoe lang ben ik nu 'echt' zwanger en wanneer ben ik nu 'echt' uitgerekend. Hierop bepalen ze namelijk mijn zwangerschapsverklaring en weet ik wanneer ik met verlof mag. Over mijn verlof. Ik wil (als alles goed gaat) vier weken voor mijn uitgerekende datum met verlof. Zodat ik achteraf lekker op mijn gemak van de baby kan genieten. Nu kan het zijn dat collega R. pas later zelf kan beginnen, dus dan ga ik later met verlof. Wettelijk klopt het niet en ik heb recht op het verlof. Maar als het niet anders gaat, dan gaat het niet anders. En dat is op twee manieren, moet ik R. nog helpen, dan heb ik later verlof, gaat het met mij niet meer, dan heb ik eerder verlof. Maar goed, de zenuwen... Die slaan dus echt toe. Ik ben nog steeds moe, nog steeds misselijk in de avond. Ook mijn borsten l...

Keira kan zo smakelijk eten... Alleen al de foto's laten zien dat ze ontzettend smult.

Nu ja, alle mensen in onze omgeving zeg maar. Wel leuk om er nu gewoon over te kunnen praten. Al is het pas negen weken (jaja, ik loop achter in mijn weekoverzichtjes, maar het is gewoon heel druk!). Volgende week dinsdag hebben we een nieuwe echo, dan wordt de "definitieve uitgerekende datum" vastgesteld. Denk dat het de 22e van oktober gaat worden. Menno gaat heel hard met de serre verbouwen. Hij heeft de muur staan. Van de week gaat hij voorstrijken en dan van het weekend stucen. Als dat dan weer gedaan is moet hij nog de verwarming aansluiten. Dan is het nog niet af, maar kan er door de kinderen met Keira's verjaardag gewoon gespeeld worden. Als de verwarming erin zit moet er ook nog van alles afgekit worden en er komt nog een nieuwe vensterbank in. En dan kunnen we het bureau van boven naar beneden halen en boven gaan beginnen aan de verbouwing! Boven is het meeste werk. Maar ook dat komt goed. Als de serre af is en het bureau dus weg is uit wat nu de derde ...

Gister was het eerste verloskundigen bezoek. Er was niet heel veel veranderd met vorige keer. Er is één verloskundige weggegaan en eentje is erbij gekomen. Ik had controle, of eigenlijk is het een intakegesprek bij L. Zij is de pinnige van het stel, maar ik heb eigenlijk met niemand problemen. Alleen toen bij Keira de borstvoeding niet goed lukte deed ze heel moeilijk enzo. Maar goed, het was even geleden en daar waren we weer met tweetjes. Keira was bij opa en oma, want die konden we niet gebruiken. Ze begon te vertellen wat er veranderd was, niet veel dus en vervolgens ging het over mijn zwangerschap van Keira en de bevalling. Het probleem maagzuur is gelijk genoteerd, omdat ik gewoon wil voorkomen dat ik in het ziekenhuis daarvoor terecht kom. Snapte ze heel goed. Ook kreeg ik het fijne nieuws dat ik thuis mag bevallen als ik wil! In de flat mocht ik het niet wegens te hoog zonder lift. En ik dacht dat het nu niet zou mogen omdat we geen stromend water boven hebben. Maar dat ...

Zondag stond vroeger bekend als een rustdag, maar dat was het duidelijk niet. De planning was om met Arinde te gaan shoppen in de grote stad, samen met Keira. Menno ging aan de slag in de serre om daar de binnenmuur weer op te trekken. Om kwart over 11 zaten Keira en ik dan in de auto, balend dat het zo koud was met tas en kinderwagen. Om kwart voor 12 waren we netjes zoals afgesproken bij Arinde. Beter kan toch niet! Op naar de grote stad om te shoppen! Ik vond het tegenvallen, dat moet ik eerlijk bekennen. En ik ben weeral blij dat ik niks online heb besteld, want in werkelijkheid vond ik het zo vies tegenvallen! Maar goed, voor mezelf en voor Keira weer nieuwe kleren, kunnen we er even tegenaan. Wel moet ik twee hemdjes terug brengen, die zijn echt meer dan waardeloos! Het was super gezellig, alleen een beetje slecht nieuws, een vriendin van ons haar relatie is verbroken, vind het zo erg! Omdat het in de stad tegen viel wilde ik nog even naar de Prenatal. Geen probleem, dus...

Net belde mijn schoonmoeder. Ze bracht ons op de hoogte dat we misschien bezwaar in konden dienen tegen onze WOZ waarde. Iets over allerlei televisieprogramma's. Nu was ik hier al mee bezig, maar lief dat ze er aan dacht. Vervolgens kwam de 'discussie' op oma's verjaardag. 6 oktober zou die gevierd worden voor familie en vrienden, oma wordt immers 90. Helemaal goed. In eerste instantie kon Keira niet mee, vervolgens wel. Zodra schoonmoeder vertelde dat het 6 oktober was heb ik haar gelijk gezegd dat het niet zeker is of wij komen. Want als ik net bevallen ben, of aan het bevallen ben, sorry, maar dan komen we niet en nee, Menno ook niet met Keira. Nu is het dan verplaatst naar 13 oktober. Om het nog handiger te maken duidelijk. Want gelukkig ben ik maar 1 week later uitgerekend. Ik zeg haar ook dat wij dan misschien niet komen, want ik ben de 20e uitgerekend, maar bij Keira ook 2 weken eerder bevallen. Nou ik hoefde nog net geen abortus te plegen om oma's verja...

Gisteren middag gingen wij naar het ziekenhuis, waar tegenwoordig het echo centrum zit. De zenuwen gierden door mijn lichaam, maar ja, afwachten was de enige mogelijkheid. Zelfs bij de uitwendige echo was er een klein beginnend mensje te zien met een kloppend hartje. Ik ben dus weeral verliefd!

"In de Maneschijn" kijken in het oude huis terwijl we wachten op de verwarmingsmonteur (die niet kwam). Lekker bankhangen met popje in het weekend. Tutje-Bumba is en blijft favoriet Een boekje lezen, zo lijkt ze al een hele dame. Glijen! Eindelijk weer mooi weer, dus op naar buiten!

Om 14.45 vanmiddag weten we meer. Maar wat ben ik stik zenuwachtig. Het is mooi weer, mijn allergie speelt hoogtij. En ik ben af en toe maar een beetje akelig, veel pijn in mijn buik. Maar verder niks. Ik hoop zo dat er een kindje leeft in mijn buik...

Na al een paar nachten eigenlijk niet geslapen te hebben omdat ik zoveel buikpijn heb, heb ik vanmorgen toch maar de verloskundige gebeld. Het eerste positieve was is dat ze mee geen aansteller vonden. Wat ik zelf namelijk wel vind. Ik ben gewoon zo mega onzeker... En ik snap niet goed waar het vandaan komt. Want bij Keira had ik dit enkel toen ik op de triage in het ziekenhuis kwam om de krampen. Maar nu is het wel net zo erg, maar ja... Ze zitten gewoon onder in mijn buik en dat is het vervelende, want daar zit ook de baby. Maar de assistente was gewoon super lief, ze begreep me, ze steunde me. Maar ze was ook eerlijk. Ik heb geen bloedverlies, dat is gewoon goed. Ze vertelde me ook dat ze me iedere dag een echo kon geven, maar nog steeds de volgende dag niet kon garanderen dat alles goed is. En het is gewoon zo, dat weet ik maar al te goed. Toch zou het me goed doen om zeker te weten dat er een vruchtje zit, dat het geen verbeelding is, of weet ik veel wat voor iets anders er...

En dan is het groot feest hier! Keira wordt dan namelijk alweer 2 jaar. Zo bizar zo hard gaat het! Ze is momenteel vooral blij dat ze weer naar buiten kan. Zoveel mogelijk! Lekker op je laarsjes in de tuin ravotten. Papa helpen met blaadjes in de kliko doen en van de glijbaan en op de wipwap. Zalig om te zien zoals ze geniet buiten. Ik kan dan ook niet wachten tot we weer lekker naar buiten kunnen. Zij lekker spelen en ik met mijn e-reader in de zon! Had ik al gezegd dat het springen steeds beter gaat, soms komt ze al los van de grond en de helft van die keren belandt ze op haar billen. Maar ze staat net zo hard weer op en begint opnieuw te springen. Dat kun je van het trap klimmen niet zeggen. De zaterdag dat ik in Tarragona was kreeg ik een appje van Menno, of ik nog tips had om Keira zelf naar beneden te laten gaan. Ze zat al drie kwartier boven en weigerde naar beneden te komen, ja door gedragen te worden, maar daar willen we vanaf, ze begint met haar 14 kilo gewoon te zwaar...

Vandaag dan 7 weken zwanger, nog 5 te gaan en ik begin me veiliger te voelen. Ik blijf bang voor de 'm'. Bij ieder krampje ben ik bang dat het mis gaat, terwijl het dan gewoon mijn PDS is. Ook vloei ik nu extra en iedere keer als ik dat voel denk ik 'ja, helaas...' Maar goed, we moeten positief blijven als is het soms moeilijk. Heel raar, zo angstig was ik bij Keira helemaal niet en nu wel... Inmiddels weten een hoop mensen dat Keira grote zus wordt. Menno's ouders, Menno's oma, Menno's zusje en haar man. Mijn vader, mijn broertje en vriendin, mijn zusje en H. en mijn kleine broertje. Ook een stel vrienden weten het inmiddels al. En de reacties zijn allemaal super! Week 7 Je kindje is nu 8 mm lang. Door de veranderende hormonen kun je extra moe zijn en veel moeten plassen. Ook kan je huid onrustig zijn; je kunt zelfs wat last hebben van acne. Kom je in aanmerking voor een vlokkentest? Informeer nu dan alvast bij een verloskundige. Deze test vindt nameli...

We gaan natuurlijk weer voor de weekoverzichtjes. Net als bij Keira ben ik begonnen in het Negenmaandendagboek. Ik ben immers van mening wat ik voor de ene doe, moet ik ook voor de andere doen. Week 1 Je laatste menstruatie is net begonnen. Ook al ben je nog niet zwanger officieel is dit wel je eerste zwangerschapsweek. Ja, dit was weer eens een teleurstelling, zo in het begin van het nieuwe jaar. Maar goed, ik kon er weinig aan doen en we zijn verder gegaan. Week 2 In deze week ovuleer je en zal de bevruchting plaatsvinden. Sommige vrouwen voelen hun ovulatie. Ze voelen een soort middenpijn aan de zijde waar de eisprong plaatsvindt. Voel ik nog steeds niet, al denk ik em 1 keer in mijn leven gevoeld te hebben. Maar Keira een weekendje uit logeren heeft goed uitgepakt! Week 3 Het zaadje en het eitje hebben elkaar gevonden in je eileider en beginnen aan de reis naar je baarmoeder. Als het bevruchte eitje zicht heeft ingenesteld in je baarmoeder is het ongeveer 0,1 - 0,2 mm gr...