Welke dag was het nu?

Op vrijdag kwam het besef wat er allemaal gebeurt was, wat in de avond, toen Menno wegging, uitte in een tranendal. Die vervloekte hormonen ook!

Het fijne van de vrijdag was dat ik me beter ging voelen. Ik had nog maar een klein beetje hoofdpijn, ik was nog maar een klein beetje misselijk en de diarree was verdwenen (ok, in de avond klonk mijn buik als een waterkoeler die continu gebruikt wordt, van die borrels en kwam de diarree terug voor even).

Vrijdag kreeg ik ook de laatste pillendosis, waar ik blij van werd, want daar werd ik ook weer ziek van (handig al die medicatie waar je iets mee stopt, maar ziek van wordt).

Overdag kwamen Tess en Jeroen op bezoek, wat fijn was. Helaas kwam toen ook de ophoping van irritatie over het verplegende personeel. Immers, door mijn maagzuur bleef ik spugen, ik was niet misselijk, maar het kwam telkens omhoog. Dit gaf ik al dagen aan, maar er werd gezegd "eet gele vla, eet kleine beetjes, pas je voeding aan, leg een extra kussen onder je hoofd" alle standaard dingen. Nu gebruikte ik antagel met rennie en kreeg nu ranitidine, maar ook dat werkte niet. Maar luisteren? Ho maar!

Mijn Vlaamse dokter luisterde wel naar mij later op de dag (ik had al een uitvaring gehad tegen de verpleegkundige) en schreef mij omaprozol voor. En die avond nog een rennie genomen en verder gaat het steeds beter! Ik heb daar nu dus ook een recept voor.

Menno ging die avond ook eerder naar huis, hij begon ook bekaf te raken. Iedere ochtend opstaan, poezen en fretten eten geven, opruimen, spullen pakken, ontbijten en naar het ziekenhuis rijden. Wel was ik zo lief mijn eten te delen, de eerste dagen bestelde ik voor hem, later voor hem erbij. Ik heb eerst een potje liggen janken om vervolgens te gaan slapen.

Het fijne was wel dat de kans dat ik naar huis zou mogen steeds groter werd!

Menno mailde die avond ook weer:

Hallo allemaal,

Zoals beloofd zou ik jullie even op de hoogte houden van hoe het Marjo nu vergaat. We hebben net de gynaecoloog in opleiding over de vloer gehad en ze heeft ons even uitgelegd wat nu de bedoeling is.

Marjo neemt nu haar laatste weeenremmer in en daarna is het afwachten. Vandaag was een rustige dag gelukkig, het infuus is goed aangeslagen, Marjo leeft weer een beetje en ze eet ook kleine beetjes. Maagzuur is er volop en daar hebben we nog een hele discussie over gehad met de verpleging omdat zij medicijnen blijven voorschrijven die niet of nauwelijks werken. Uiteindelijk kwam dus de gynaecoloog in opleiding langs en zij zei dat de er ook misselijkheid kon optreden door de weeënremmers. Bedankt dus voor deze informatie, want dat hadden we eerder nog niet te horen gekregen. Ze heeft nu net een andere antimaagzuurtablet gekregen en we gaan even kijken of deze beter werkt.

Maar eigenlijk is het vanaf nu afwachten. Vanavond om 11 uur is de longrijpingsinjectie uitgewerkt en zo ergens rond die tijd zullen de weeënremmers ook uitgewerkt zijn. En dan gaan we kijken wat de natuur van plan is. Mochten de harde buiken terugkomen in frequentie en hevigheid dan bestaat de kans dat we deze week al een kleine krijgen, de kans bestaat ook dat alles afzwakt en we nog een onbekend aantal dagen moeten wachten. Wij weten het niet, de gynaecologen weten het niet, niemand weet het. Dus afwachten. De 42 weken gaan we niet halen en waarschijnlijk de 40 ook niet, we richten ons nu op de 37 weken. Mocht het kind dan pas geboren worden, dan kan het in ieder geval mee naar huis. Mocht het eerder geboren worden, dan bestaat de kans dat het nog geen zuigreflex heeft, de lever werkt nog niet naar behoren en het kind kan zichzelf nog niet warm houden. Oftewel, dan wordt het de couveuse. Maar we weten het niet.

In ieder geval iedereen heel erg bedankt voor alle steun en lieve berichtjes en we gaan nu kijken wat er morgen gaat gebeuren.

Veel liefs,

Menno, Marjo en muppetje