Geen flauw idee

Om eerlijk te zijn ben ik deze dag kwijt. Ik weet er echt heel bizar weinig van. Alleen dat ik mega koppijn had! Migraine gewoon. Ik heb dan ook de hele dag in het donker gelegen, ik kon niet anders. Veel met mijn ogen dicht gelegen en veel proberen te slapen.

Wel was Menno er de hele dag. Alleen al het feit dat hij er was, was genoeg voor mij. Dat gaf me zo ontzettend veel steun! Op donderdag ben ik ook verplaatst van de afdeling gynaecologie naar de afdeling zwangeren, immers, daar hoorde ik thuis.

(Gelukkig niet naar de verloskamer, wat de dokter ook nog even voorstelde).

Ik weet ook nog dat mijn zusje is langs geweest en mijn schoonmama met mijn schoonzusje. En niet te vergeten Arinde. Alleen, was het allemaal te veel voor me en dus ben ik het kwijt.

Ook die avond heb ik een stroperige prik gehad, maar nu was die verdoofd. En een heel pijnlijk infuus, wat wel heel netjes gezet werd.

Menno stuurde die avond een mail:

Hallo,

Zoals jullie misschien vernomen hebben via ons of via anderen is er in de afgelopen dagen het een en ander veranderd wat betreft de planning met onze kleine. Marjo ligt op dit moment in het ziekenhuis en ik ben net thuis.

Het hoe en waarom lees je hieronder en ik hoop dat er daardoor wat duidelijkheid komt.

Het begon de nacht van dinsdag op woensdag, Marjo had al een aantal dagen last van opkomende harde buiken maar die nacht werd dat erger. Zo erg dat ze mij om kwart over zes in de ochtend wakker maakte omdat het te erg was. Om tien voor zeven hebben we de verloskundige gebeld en die was er om kwart voor acht. Na een Doppler die goed was en een inwendig onderzoek kwam ze tot conclusie dat ze het even af wilde wachten wat er zou gebeuren. Mocht er die dag geen verandering optreden dan mochten we weer bellen. ’s Avonds had Marjo nog een warme douche genomen en een warme kruik om de harde buiken tegen te gaan, maar dat mocht niet helpen dus wederom weer de verloskundige gebeld. Om acht uur was ze er en weer wat onderzoekjes en ze besloot ons door te sturen naar Amphia Langedijk voor een uitgebreid onderzoek.

In het ziekenhuis werden we meteen geholpen, Marjo kreeg een bed en na een ctg (hartfilmpje van de kleine en weeën meter)waarop bleek dat ze elke 5 minuten weeën had, kreeg ze nog een uitwendige echo, inwendige echo en een inwendig onderzoek. Blijkt dus dat de harde buiken echt voor weeën zijn en dat de baarmoedermond zich al begon te vormen en week aan het worden was. Marjo was op dat moment 33 weken en 6 dagen zwanger dus om het voorzichtig uit te drukken was dat wat aan de vroege kant. Er werd toen besloten om haar in het ziekenhuis te houden en onder behandeling te zetten van de gynaecoloog. Woensdagavond heeft ze een longrijpings injectie gekregen wat inhoud dat de longen van het kind een boost krijgen om zich zo snel mogelijk te gaan ontwikkelen. Dit in combinatie met weeënremmers om de eventuele bevalling zo ver mogelijk uit te stellen, alle extra tijd is winst natuurlijk. Deze werd in de bilspier gezet en deed echt ontzettend pijn. Marjo heeft het hele ziekenhuis bij elkaar gevloekt en na deze injectie ben ik naar huis gegaan, het was twaalf uur ondertussen en Marjo bleef in het ziekenhuis.

Vandaag was ik om tien uur weer in het ziekenhuis en was het weer de dag van de onderzoekjes. Marjo kreeg een ctg en nu kwamen de weeën om de tien a twaalf minuten. Ook is er nog bloed geprikt, een groei-echo om de te bepalen hoever het kind was, diverse malen temperaturen, bloeddruk meten, inwendige onderzoeken van verschillende gynaecologen en om alles nog even compleet te maken kon Marjo ook nog een niks binnen houden. Als je nagaat dat ze al sinds woensdagochtend zwaar beroerd en misselijk was vanwege een overvloed aan maagzuur en dus niks had gegeten kon dit er ook nog wel bij. Bij alles wat ze dronk of at kwam het er binnen 5 minuten of sneller weer uit. Marjo begon langzamerhand uitgedroogd te raken en vanwege de continue aanhoudende harde buiken, die echt weggepuft moesten worden, zakte de moed haar steeds verder in de schoenen. Vanavond is ze ook flauw gevallen, ze lag wel in bed maar ze was helemaal weg. Compleet uitgeput, afgemat en uitgedroogd. Daarom hebben ze besloten om een infuus aan te leggen en daar knapte ze wel wat van op. Het infuus zetten was een ramp, de verpleegkundige deed het hartstikke goed in een keer, maar Marjo en naalden… Daarna kwam de tweede prik van de longrijpingsserie en deze was minder pijnlijk dan de eerste gelukkig, ook dankzij de verdovende zalf. Hierna ben ik weer naar huis gegaan, onze poezies en fretties moeten ook wel de nodige portie aandacht hebben en Marjo moest heel hard wat slaap gaan inhalen.

Wat nu de planning is, we weten het niet. De dokters bekijken het van dag tot dag en soms van moment tot moment, maar in het kort komt het hierop neer. Het kind gaat waarschijnlijk te vroeg komen. Vanaf 34 weken laten ze je in het ziekenhuis natuurlijk bevallen en dat is Marjo vandaag (vrijdag). Dus na de longrijpingsinjectie van vanavond die 24 uur moet inwerken stoppen ze met de weeënremmers en laten de natuur zijn gang gaan. Mochten de weeën aanhouden en sterker worden dan is de kans heel groot dat het in de komende dagen geboren wordt. Ook bestaat de kans dat de weeën weer afnemen of zelfs stoppen, dan gaat Marjo weer mee naar huis en gaan we wachten tot ze zich weer aandient. We weten het dus echt niet en het kan nog alle kanten op.

We willen iedereen nog even bedanken voor alle lieve smsjes en we hopen van harte dat alles goed gaat komen met onze muppet. Mochten er nog vragen zijn of wil je gewoon even iets kwijt, je kunt mij 24h bellen en mocht je mij niet te pakken krijgen dan kun je Marjo proberen, maar liever eerst mij bellen, omdat Marjo vaak nog wel probeert wat slaap in te halen.

!000 maal excuses als ik iemand vergeten ben te mailen, maar als iemand deze vergeten ziel in zou willen lichten ben ik je heel erg dankbaar. Er knalt op dit moment namelijk genoeg anders door mijn hoofd heen.

Heel veel liefs van Menno en Marjo en onze kleine muppet alvast.