Het ziekenhuis, of hoe het nu begon

Woensdagnacht werd ik in de nacht, uurtje of drie, wakker. Ik had pijn, kon niet slapen en voelde me beroerd.

Wat doe je in zo'n situatie? Je stapt onder de douche (al was het volgens de cursusleidster niet gebruikelijk dat je midden in de nacht gaat douchen, ik doe het graag bij pijn).

Na lekker onder de douche te hebben gezeten, daar gespuugd te hebben en je nog beroerder te voelen wordt het tijd je man wakker te maken. Dat deed ik dus ook maar. Menno is niet zo snel wakker en ik heb hem ook laten liggen. Ik ben met mijn dekbed lekker op de bank gaan liggen, poezies erbij en het kwam wel goed was mijn idee.

Echter begon ik het toilet weer als mijn grote vriend te beschouwen, wat geen goed teken is. Maar boven alles deed mijn buik zoveel pijn dat ik er gek van werd. Ik begon dus maar eens op te letten en kwam al snel tot de conclusie dat ik "gewoon" harde buiken had. Alleen deden die buiken pijn, wat niet normaal is. Omdat ze pijn deden ging ik maar opletten hoe vaak ze kwamen en hoe lang ze duurden. Dat was wel erg vaak en ook lang, om de 5 a 6 minuten en bijna een minuut lang.

Maar weer terug naar de slaapkamer, het was inmiddels half 7 en Menno ging er toch bijna uit. Hij zou immers naar Utrecht gaan naar een arts voor hemzelf. Menno kwam uit bed en samen besloten we de verloskundige te bellen.

Die belden we dus wakker! Is niet zo heel gek op woensdagochtend om 10 voor 7. Met een uurtje zou ze bij ons zijn en dat was ze ook. Daar eerst naar het hartje van onze Muppet geluisterd, dat klopte helemaal goed, één geruststelling voor ons. Op naar de slaapkamer en een inwendig onderzoek. Geen fijn ding, maar het was nodig. Ze voelde eigenlijk geen problemen met de baarmoederhals, maar als we het niet vertrouwden mochten we haar zeker weer bellen. Ze dacht aan een buikgriepje, immers, het heerst.

De dag ging voorbij terwijl ik de toiletpot vele malen omarmde en Menno bleef thuis.

Echter bleven die buiken met pijn. Menno duikt achter internet en leest dat een warme douche en een kruik ook moeten kunnen helpen. Ik dus weer onder de douche en daarna een uur een kruik erop. Ook waren we toen 12 uur verder en was het half 7 's avonds. Toch maar weer de verloskundige bellen....

Met een uurtje was ze er weer en ditmaal was ze ongeruster. Met onze Muppet ging het goed, maar mijn baarmoederhals reageerde op de harde buiken. Weeën? Ze ging ons dus doorverwijzen naar het ziekenhuis, ze vertrouwde het niet. Ze zei ons ook om spullen voor een nacht mee te nemen, want waarschijnlijk zouden ze me een nachtje houden.

Nu was het zo dat ik al bezig was geweest om alles te verzamelen voor de bevallingstas, dus dat scheelde enorm. Het was een kwestie van inladen van mijn spullen. Dat hadden we dus zo gedaan.

Op naar het ziekenhuis! Daar natuurlijk weer naar de triagekamer. Het was even geleden dat we daar waren, maar herkenden het.

Ditmaal niet wachten, maar gelijk op de stoel aan de CTG. Onze Muppet had er zin in, maar mijn buik helaas ook. Om de 5 a 6 minuten reageerde mijn buik, niet goed dus. Hierna door naar de spreekkamer van de dokter. Daar kregen we weer de "fijne" onderzoeken. Inwendig om te voelen en ook een inwendige echo, om te kijken wat mijn baarmoederhals deed. Tijdens dat laatste kreeg ik een harde buik en trok de hals heel duidelijk samen. Reacties dus op de harde buiken, nu waren het geen harde buiken meer, maar weeën.

Dit betekende opname. Maar niet alleen opname ook gelijk aan de weeënremmers en een dikke spuit in mijn kont voor de baby. Dit was namelijk een longrijpingsspuit, dat mocht Muppet de remmers negeren dat de longen beter zouden functioneren.

Menno is al die tijd bij mij gebleven en daarna naar huis gegaan. Ik ben in een semi coma gevallen en was nu in het ziekenhuis.