Emotioneel maar leuk dagje

Eigenlijk zouden we gister naar zee gaan. Keira is daar nog nooit geweest en ik wilde al toen ik zwanger was, alleen ja, mijn gezondheid zat toen niet mee. Dus wilde ik maandag. Menno had nog een dagje vrij genomen en ik had er zin in!

Alleen ja, na al het regen van deze zomer kon er blijkbaar nog meer bij. Met de voorspelling van 96% kans op regen gingen wij dus niet naar Scheveningen toe. Spontaan bedacht ik iets wat ik al heel lang wilde. Naar Musselkanaal!

Wie een beetje kunde heeft en weet waar het ligt, weet ook dat het een dorp in Groningen is, net over de grens met Drenthe en ook net over de grens met Duitsland. Dus welke malloot wil daar nu heen? Ik dus.

Mijn moeder is namelijk geboren in Stadskanaal, het dorp ertegen en mijn moeder heeft lang in Musselkanaal gewoond. En ook mijn opa en oma hebben daar gewoond, mijn oma totdat ze Alzheimer kreeg en in Ter Apel moest wonen. Dus is het logischer om er heen te gaan.

Mijn opa is in 1982 al overleden, veels te jong. Mijn oma op 25 december 2003. Iets meer dan  3 maanden voordat mijn moeder overleed. (Ik blijf erbij dat dit ook een trigger is geweest voor haar opgeven). Mijn opa en oma zijn dan ook begraven in Musselkanaal en hun graf had ik nog nooit gezien nadat mijn oma was begraven en dat wilde ik dan wel heel graag eens.

Zo gezegd, zo gedaan. Wij gingen naar Musselkanaal! Om 09.15 zaten we bepakt en bezakt in de auto. Want zelfs een dagje weg gaat gepaard met veel spullen en veel tassen. Ook omdat we voor onszelf extra kleding bij hadden gezien de voorspelling van "herfst achtig weer". Keira hebben we achterin gezet en wij zijn gaan rijden. Nu ja, Menno reed, ik zat er naast. Onderweg hebben we nog een stop gehouden. Keira zal het worst wezen dat we nog een eind moeten rijden, die wil gewoon fruit hebben. Dat werd een snelweg maaltijd. In maxi-cosi, dik ingepakt, want het waaide als een gek, kreeg ze van Menno haar fruit. De wind vond ze grappig en wij waren blij, want ze liet ons duidelijk haar tandjes fotograferen!

Kei schattig toch, die kleine witte puntjes.

Na haar fruit en een kop koffie voor Menno en een kop thee voor mij was het tijd voor een schone broek. Helaas vonden twee militairen dat Keira en ik geplet moesten worden, gelukkig was mijn sprongkracht goed en mankeerde ons niks. Kreeg wel excuses... Na de schonen broek zijn we weer in de auto gegaan. Dit leverde een boos meisje op. Na het eten is het immers speeltijd en nu zat ze alleen achter in de auto. Het heeft geen nut als ik erbij ga zitten, want ik ben dan zo kots misselijk. Dus helaas voor haar moest ze alleen zitten. Maar ik had genoeg speeltjes meegenomen, dus het kwam goed.

Aangekomen in Musselkanaal reden we eerst de Schoolstraat in. Bij het huis van mijn oma kwamen toch even de tranen. Ik kwam daar als kind heel vaak en kan me zelfs de complete indeling van het huis nog herinneren. Zelfs tot details aan toe als wat er aan de muren hing en wat waar stond.

Hierna zijn we gaan zoeken naar de kerk met het kerkhof. Nu herkende ik de kerk, maar wist het niet zeker. Er lagen nog twee kerken aan de straat, dus dat maakte het lastiger. We zijn dan eerst op zoek gegaan naar een bloemist. Die hadden ze niet, beetje jammer. Dus dan maar bij de supermarkt twee bosjes rozen mee genomen. En natuurlijk op de naar de bakker, ik moest een zak hardebroden hebben, die ken ik dus ook uit mijn jeugd en zijn heerlijk.

Op naar het kerkhof! Een klein kerkhof, met veel oude graven. Vond het toch wel een beetje raar om al die namen uit mijn stamboom te zien staan. Of ja, de achternamen, voornamen ken ik echt niet zo uit mijn hoofd. We zijn dan samen gaan zoeken en vonden het graf van mijn opa en oma. Het lag er mooi bij, mooi onderhouden en heerlijk vredig. We hebben daar dan de bloemen neergelegd en zijn vervolgens weg gegaan.

We wilden wat eten en drinken bij een brasserie. Maar die bleek gesloten. Keira eiste eten, dus werd het de benzinepomp. Daar heeft ze dan haar flesje gehad en haar schone broek met een hoop gehannes voorin de auto.

Omdat enkel voor dit stukje naar Musselkanaal rijden wel belachelijk is besloten we ook naar Borger te gaan. Daar hebben ze immers het grootste hunebed. Maar eerst natuurlijk nog worst halen. Bij ons bekend als oma-worst. Groninger metworst. Maar wel de ECHTE. Natuurlijk bij de voormalige buren van oma. Van wie de slager nu in het huis woont waar zij destijds woonden. Hun zoon kende mijn moeder ook en we kregen het daarover. Toen kwam ik erachter dat het al 19 jaar geleden is dat ze zijn verhuisd. Voor mijn gevoel was het veel later en was ik veel ouder. Het andere huis waar mijn oma heeft gewoond kon ik ook niet vinden. Heel bizar dus... Maar duidelijk dat ik een fijne tijd daar vroeger heb gehad.

Dus op in de auto en naar Borger toe!

Daar aangekomen konden we een paar keer terug omdraaien naar de auto. Ik wilde toch liever slippers aan in plaats van laarzen. We waren voor Keira iets vergeten, we waren nog weer iets vergeten. Maar uiteindelijk wandelden we dan daar heen.

Eerst binnen dan een pitstop op het toilet en vervolgens naar buiten. Daar hadden ze namelijk ook een huisje uit die tijd nagebouwd. Dit aan de hand van een opgegraven stuk waarin te zien was hoe de vorm van het huisje was. Voor meer info: http://www.hunebedcentrum.nl/

Keira mocht natuurlijk poseren bij het huisje. Overigens heb ik haar in het huisje laten rollen... Liet de wagen staan om iets te kijken en ze rolde zo tegen de muur aan. Gelukkig niks beschadigd en Keira vond het best. Buiten was dan nog een vuurplaats en vele kruiden en bloemen. Ik was dus enthousiast foto's aan het maken tot mijn batterij begon te knipperen. Nu hebben we er twee, maar de tweede was ik na de vakantie vergeten op te laden. Nu hadden we dan gelukkig mijn telefoon nog. Al is die van mindere kwaliteit, maar ja, iets is beter dan niets. Want immers, we moesten nog naar het hunebed zelf toe.

Dat hebben we dus gedaan, over een modderig, hobbelig bospad (wat ben ik blij met mijn terrein wagen!). Kwamen we dan bij het hunebed aan. Blijft altijd wel indrukwekkend om te zien en het ligt in mooi natuur. We hebben daar dan ook een paar leuke foto's gemaakt!

Nadat we het hunebed en alles erom heen bezocht hadden zijn we toch maar op huis aangegaan. We hadden de uitnodiging van mijn tante om langs te komen. Maar helaas wist ik enkel de straat en niet het nummer en had ik ook geen telefoonnummer. Het was ook al half 5 en Menno moest de volgende dag werken. En ja, de rit duurt nu eenmaal zonder stops al 2,5 uur. We wisten dat Keira nog ging komen onderwijl, maakte niet uit hoe laat we gingen vertrekken. Dus zijn we in de auto gestapt. Bij Vianen waren Keira en ik wakker en had Keira honger. We zijn dan bij het AC gaan eten en daar heeft Keira ook haar groente gehad. Na het eten zijn we terug naar huis gereden. Keira kreeg haar fles, ik ruimde op en Menno pakte zijn spullen.

Een drukke, leuke, lange en emotionele dag.