Einde DTA!

Ik ben er blij mee, maar gister dan het einde van mijn DTA. In de ochtend heb ik gelijk alles in de groep gegooid. Incluis het passieve!
Er werd vooral geschokt gereageerd, want ja, nu stopte er al weer eentje...
Op mijn reactie van het passieve van de anderen reageerde eigenlijk Sarah en Thomas heel nuchter. Charlotte is al gestopt en Dagmar was er niet. Maar Niels, ik moest er op lachen, hij heeft gelijk een stel stempels op me gedrukt met "druk" "kwebbel" en "theatraal". De anderen stonden heel verbaasd te kijken dat hij dat vond, want zij waren het er niet mee eens. Noor en Floor vonden het ook prettig dat ik juist voor wat leven zorgde. Maar de vraag was of ik na de sociotherapie ook de psychotherapie wilde bijwonen, immers zouden daar Ilse en Nienke bij zijn. Ik vond het best.
Echter was er eerst nog psychomotorische therapie en daar had ik geen zin in. Gaf dat ook eerlijk aan. Aan het einde van de pauze kwam Noor me halen om naar Ilse te gaan en daar nog even te praten. Dat even duurde dus wel even. Om het in het "kort" samen te vatten.
Ze snapte niet goed waarom ik wilde stoppen. Mijn ervaringen kon ik nog niet hebben, immers ik had pas twee dagen gehad, ik kon beter nog even doorkijken. En ach, ik was al bijna aan het einde! Ook was ze bang dat mijn angsten de overhand zouden nemen en dat ik in een sociaal isolement terecht zou komen. Heel simpel was ik met stomheid geslagen, want ik herkende mezelf hier niet in. Maar goed, we gaan nu terug naar de intaker en dan zien we verder. Ik hoop ook dichter in de buurt geholpen te kunnen worden overigens!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen