Kinderarts

Keira loopt inmiddels al bijna 2 jaar en toch loopt ze niet zo goed.

Nu ja, ze loopt, ze rent, ze springt, ze staat op één been, ze doet een huppel-achtig-iets. Daarover niks dan lof voor onze dame. Alleen het feit dat ze ook enorm veel valt is iets wat zorgen baart.

Met 2 jaar zijn we met Keira voor het laatste naar het consultatiebureau geweest. Geen problemen in onze ogen, ze valt wel veel, maar komaan, ze is pas twee.

Maar nu gingen meerdere mensen toch wel opmerkingen maken, ze valt op school veel, ze valt bij mijn broertje veel, ze valt bij de gastouder veel en ja, thuis valt ze ook veel.

Het nadeel is dat wij er compleet aan gewend zijn en het eigenlijk niet meer zien, dus ook fijn dat anderen het wel opvalt.

Nu heb ik dat afgelopen keer weer op het consultatiebureau aangegeven en ze was weer compleet zichzelf, zomaar vallen uit het niets, van de stoel afvallen, tegen van alles op lopen...

Nu is de vraag of het haar zicht is (wij denken van niet, maar iedereen roept gelijk dat ze dichtbij niet goed ziet) of haar echte motoriek (wij denken ook van niet, want ze loopt zonder blikken of blozen zo onze trap af en die is behoorlijk stijl) of dat het in haar bolleke zit. Het mag duidelijk zijn dat wij het laatste denken. Keira is zo druk in haar hoofd dat ze gewoon de rest van de wereld vergeet om zich heen. Niet alleen als ze moe is, maar ook als ze aan het spelen is of gewoon druk bezig is.

We zullen zien, ze krijgt nu een doorverwijzing naar de fysiotherapeute en naar de kinderarts. We zullen zien, maar vind het wel bizar moet ik zeggen...