Met spoed naar het ziekenhuis

Nu zit ik hier semi rustig op de bank. Maar ik ben alles behalve rustig. Als het zo mijn hele zwangerschap door moet, dan word ik gek!

Ik heb al een aantal dagen heel veel buikpijn. Dat ik jankend dik een half uur op het toilet zit en gewoon niks kwijt raak. Ook de misselijkheid werd erger. Maar ik schoof alles af op zwangerschapskwaaltjes.

Nu had ik gister ook plots koorts, namelijk 38,2 en volgens alle boekjes, moet je dan onmiddellijk bellen. Dus deed ik dat ook. De huisartsenpost hier in de kleine stad gebeld met mijn verhaal. Ik mocht dan ook  gelijk urine komen inleveren.

Dit was 18.15 dat ik belde en om 18.30 waren we dan in het ziekenhuis op de huisartsenpost. Braaf mijn urine ingeleverd wat gelijk werd nagekeken. Uitslag: Geen blaasontsteking. Op naar de huisarts dus.

Nu kreeg ik een hele lieve vrouw, zelf zwanger, dus helemaal vol begrip. Na de lijst met vragen heeft zij aan mijn buik gevoeld en later ook inwendig. Ze vertrouwde het niet, dus kreeg ik een doorverwijzing voor de Triage in het ziekenhuis in de grote stad. Nee, de kleine stad heeft niet meer alles, voor veel moeten we naar de grote stad toe.

Dus wij de auto omgewisseld, Menno moest immers rijden en rijdt liever in zijn eigen auto en ook heeft hij nog snel mijn tas gepakt.

In de grote stad aangekomen was het spitsuur, het was ook bezoekuur namelijk... Op naar de Triagekamer van de gynaecologie. Daar werden we opgevangen door een hele lieve vrouw. We mochten plaats nemen in de wachtkamer en ze vroeg hoe het ging en legde uit wat er ging gebeuren. Niet veel later kwam er nog een echtpaar (waarvan de vrouw "echt" zwanger was) met een kind. De verpleegster leidde mij naar een aparte kamer waar ik ook kon liggen.

Ben daar dus op het bed gaan liggen, want was kapot, in stress en heel emotioneel. Menno kwam naast me zitten en was er de hele tijd voor me! De verpleegster nam mijn bloeddruk op, welke voor mijn doen hoog was (geloof iets van 125/90). En er kwam een verpleegster bloed afnemen. Ik heb me dus kranig gedragen en me laten prikken.

Hierna begon het wachten. Want andere vrouwen, die veel verder in de zwangerschap waren, gingen voor. Waarschijnlijk werd bij hun ook geen bloed afgenomen, ik was er als 1e en vertrok als laatste.

Eindelijk mochten we dan bij de dokter binnen. Daar eerst een stel vragen en kreeg ik een echo, inwendig overigens. Nu was er op de echo nog niet veel te zien. Vooral het vruchtwater en soms iets van een rondje dat zichtbaar werd. Nu was het volgens de arts zo dat ik dan waarschijnlijk nog geen zes weken zwanger was. (Ik heb gegoogeld en daar kwam ik hetzelfde tegen bij iemand van 6 weken zoals het er bij mij uitzag, dus de tijd zal het leren). Ook mijn eierstokken zijn bekeken, evenals alles in de buurt.

Hierna nog een inwendig onderzoek, ook met de eendenbek... Maar alles zag er wederom goed uit.

Terug naar de kamer en weeral wachten, nu op de bloeduitslagen. Hadden wij het "geluk" dat er problemen waren op het bloedlabo, dus duurde het nogal.

Zodra de dokter kwam vertelde hij ons dat mijn Hcg te hoog was. Nu waren wij stomverbaasd want hoe kan een zwangerschapshormoon nu te hoog zijn. Nu schijnt dit meestal te duiden op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Echter was er een beginnend vruchtje te zien in mijn baarmoeder, dus dat zou enkel kunnen als het een tweeling zou zijn. Echter waren mijn eierstokken schoon, dus dat was het ook niet. Maar we moesten nog wachten op de uitslag van de ontstekings- "dingen".

Dus wederom wachten, ik wilde naar huis, Meesje zat al de hele avond op het balkon en ik was het beu. De dokter had goed nieuws. Ik had geen ontstekingen en mijn Hcg klopte bij het beeld op de echo. Ik mocht naar huis!

De enige voorwaarden waren dat ik na het weekend geen buikpijn meer mocht hebben, paracetamol moest slikken, een smerig goedje moet drinken en over 2 weken terug moet komen voor een echo. Mocht het dan weeral niet goed gaan, dan zal ik wel onder de gynaecoloog blijven. Mocht er trouwens iets mis gaan, dan moet ik eerder bellen!

Vannacht was dan weeral een rumoerige nacht, dit keer met nachtmerries en meer. Maar goed, straks is Menno thuis en ik blijf lekker op de bank liggen.