1 gedaan, nog 15 te gaan

Ja ik ben al echt aan het aftellen, want ik vind het verschrikkelijk! Gister was dan mijn eerste dag op de Zevenheuvelen in de DTA. In de brief stond ons te melden om 08.45. Braaf zat ik dus om 07.45 in de auto, want ik rij er ongeveer 45 minuten op, dus ben ik dan op tijd. Uiteindelijk heb ik met mijn mede-DTA'ers nog drie kwartier gewacht. Om 09.30 werden wij dan gehaald. In 15 minuten kregen we eerst excuses voor het verlaat ophalen, uitleg over het programma, de huiskamer en de regels. Ook kregen we het voorstelrondje. Te bizar voor woorden, want in zo'n korte tijd gaat dit niet. Maar mijn mede-DTA'ers zijn Niels, Thomas, Sarah, Charlotte en Dagmar. Dus dat was al snel duidelijk.

Dan heb je als sociotherapeuten Noor en Floor en ook Ilse en Nienke zijn belangrijk. Voor de motorische therapie hadden we Luca, maar dat was maar één keer, de volgende keer is het een ander.

Het eerste deel was de doelenbespreking. Thomas begon en vertelde zijn verhaal. Daarna toonde ik mijn moed en begon het mijne te vertellen. Echter was de tijd om, dus moest ik wachten. We gingen eerst naar de motorische therapie. Zoals verwacht vond ik dat verschrikkelijk. Immers, bewegen en ik gaan niet samen. Het overgooien met een bal (om elkaars namen te leren kennen) was al niks, want ja, ik kneus mijn vingers heel snel. Dus rustig gooien. Vervolgens tikkertje (we zijn toch geen kinderen! Sorry hoor, maar dit vond ik verschrikkelijk) waarbij ik een astma aanval kreeg. Daarna nog iets pakken wat je leuk vond, dat was lastig, aangezien ik niks leuk vindt. Het kwam neer op zo'n mega bal, omdat dit goed is ter versteviging van je rugspieren.

Gelukkig was die ellende al snel voorbij en was het lunchtijd. Na de trappen op geklommen te hebben, alles is op de begane grond, eten op de bovenste verdieping. Schoven we aan tafel, ook al onderdeel van de therapie. Het eten was niet slecht. Alleen opmerkingen als "dan eet je toch zoetwaar op je brood" of "dan eet je toch witbrood" stroken met als wat ik net heb uitgelegd over wat ik wel en niet mag eten. Als het goed is, is er donderdag meer wat ik ook mag eten... Anders zorg ik dat het er komt.

Na het eten dan weeral de doelenbespreking. Overigens zit er overal steeds tijd tussen, ze moeten immers continu overleggen... De lunch was trouwens ook met Floor en Noor. De doelenbespreking ging ook verder met Floor en Noor, maar ook met Nienke en Ilse (die de boel leidde). Nienke mag ik wel tot nu toe. Ilse sowieso niet echt, omdat ze zo heel ongeïnteresseerd kan kijken, of alsof je maar normaal moet doen.

Ik had het "geluk" om verder te mogen gaan. Nou alles behalve grappig dat kan ik je wel vertellen. Maar ook opmerkingen die ik niet vond kunnen, alsof ik gek was, alsof ik bewust bepaalde dingen doe. Daar bij nadenk, terwijl het gewoon gebeurt. Na mij vertelde Sarah haar verhaal, wat me ook schokte. Vervolgens Charlotte, wat in mijn ogen logisch was, maar dat ze ook veel praktische problemen op het moment had. Dagmar als laatste en kon haar verhaal niet afmaken, maar ook dat "viel wel mee". Morgen maakt Dagmar haar verhaal af en moet ook Niels zijn verhaal nog doen. Het klinkt heel lullig als ik het zeg, maar enkel het verhaal van Sarah maakte indruk op mij. De rest is echt geen onzin, begrijp me niet verkeerd. Ze zitten er niet voor niets, maar in mijn ogen "viel het wel mee". Ik zal ze dat nooit recht in het gezicht zeggen, maar zo denk ik er gewoon over. Nu vind ik het ook niet zo heel gek dat ik er zo aan toe ben. Ze zijn overigens wel geschrokken van mijn verhaal... Dus ja... dat zegt genoeg.

De afsluiting was nog het ergste. We konden zeggen als ons iets dwars zat. Waarop ik begon over de opname week. Waar ik zo tegenop zie. Het kwam er in het kort op neer dat "ik het hier vooral veel over moest hebben met de anderen". Lekker makkelijk gezegd, want oh ja, dat is een groot probleem voor mij. En het ongezegde was "tsja, het hoort er bij, stel je niet aan". Met een klote gevoel ging ik dus naar huis.

Oh over het naar huis gaan "Je kunt beter met het OV komen, dat is verstandiger". Waarop mijn antwoord kwam "maar ik gruwel van het OV en ontspan me in de auto". Maar goed, dit vonden ze niet verstandig. Ach eigenwijs was ik altijd al.

Morgen "mag" ik dan weer. Heel de dag praat therapie, ik heb er nu al zin in  (NOT!)