Een ongeluk zit in een grote bocht

Een ongeluk, iets waarover je leest, waarvan je met schrik foto's op het internet bekijkt. Niet iets dat je mee maakt.

Zo zagen wij gisteravond nog een ongeluk hier op de snelweg. Bij de afrit van de snelweg (wij wonen langs de oprit) is er een eenzijdig ongeval geweest. Met veel zwaailichten en herrie. Wegafzetting natuurlijk en een berg mist, waardoor het niet goed te zien was.

Nu was ik zelf het slachtoffer van een ongeluk. Mijn aanrijdingen zijn geweest met de muur van de parkeergarage bij het parkeren (ik had net twee dagen mijn rijbewijs). Maar ook met een betonnen paal iets verderop bij mijn ouderlijk huis. Dat was mijn eerste auto, mijn Alfa Romeo. Op dat moment riep ik al "nooit meer een Alfa!"

Nu werd onze huidige auto toch weer een Alfa. Menno wilde namelijk een sportieve auto als gezinsauto. (Ik prefereerde een MPV en keek met name naar ruimte).

Na vandaag hebben wij ook (zo ver wij kunnen vermoeden) ook die auto niet meer.

Ik heb namelijk een auto ongeluk gehad.

Het paarse lijntje ben ik, ik kom vanuit de straat waaraan wij wonen. Ik kan ook anders rijden, maar dan ga ik vanuit mijn huis naar rechts en niet naar links, dus dan kom ik helemaal niet bij onderstaand kruispunt.

De zwarte lijn is mijn tegenligger, tegen wie ik frontaal ben opgeknald.

We zullen zien wie er fout blijkt, maar ik ben van mening dat hij dat was. (En hij zal andersom beweren).

Het verhaal:

Ik reed dus uit mijn straat en stopte aan het einde van de straat voordat ik over de oprit naar de snelweg naar de straat wilde waarin ik moest zijn, aan het water. Ik keek netjes en begon te rijden. Ik zette ook mijn bocht in, want een tegenligger zag ik niet en als die kwam moest die toch om mij heen draaien.

En plots was daar een tegenligger en kon ik niks meer, ook niet anticiperen. Ik reed echt frontaal (voor mijn gevoel) op mijn tegenligger in. Op dat moment weet ik ook even niks meer. Het volgende wat ik weet is dat er allemaal rook in mijn auto hangt, waarop ik gelijk mijn gordel heb losgemaakt en uit ben gestapt en Keira uit haar stoel heb gehaald. Waarna ik de berm in ben gestapt om tot rust te komen.

Ik ben daar al trillend met een huilend meisje in mijn armen op een stootblok gaan zitten. Er kwamen twee mannen aan, die vroegen hoe het ging en waarvan er eentje 112 ging bellen. Van de ander kreeg ik een telefoon om Menno te bellen. Wat ik gedaan heb. Ik reeg hem echter niet te pakken en heb toen mijn tas uit de auto gehaald (geen brand, het was rook uit mijn airbags). Hierna heb ik Menno gebeld en hem gevraagd te komen.

De man in de andere auto stapte gelukkig ook ongedeerd uit en kwam ook in de berm staan. Hij belde zijn vader, die er volgens mij vrij snel was. Ook kwam er niet veel later een agent op de motor aan.

Ik had in de tussentijd mijn schoonouders gebeld om Keira op te halen en met haar langs de huisartsenpost te gaan, ik wilde gewoon dat ze werd nagekeken. Ook die heb ik gebeld, terwijl de agent aankwam.

Voordat mijn schoonouders weg waren was Menno er ook gelukkig.

We hebben het niet gehad over wie schuldig was of wat. De agent raadde ons aan om samen nog het formulier in te vullen, wat we uiteindelijk bij ons thuis gedaan hebben, omdat het hier droog en rustig was en er koffie en thee was.

Als ik zo terug denk aan wat er gebeurt is en hoe de auto's stonden ben ik van mening dat ik misschien mijn bocht ruimer had kunnen nemen, maar veel had dit niet uit moeten maken, omdat ik rechts op de weg moet komen en dit zo het makkelijkste is en ik al reed ter hoogte van de doorgetrokken streep.

Maar ik denk ook dat mijn tegenstander te hard reed en de bocht te vroeg heeft genomen, waardoor hij frontaal op mijn is geklapt. Hij zegt wel geremd te hebben, ik heb volgens mij niet geremd...

Ik ben enorm geschrokken en besef het nog niet echt, maar het ziet er wel eng uit moet ik zeggen.

Beide auto's van de kant van de berm waar ik stond gezien. Flinke klap, want de auto's zijn na de botsing niet meer verplaatst.

Mijn auto van voren. In de ruit zit ook een barst vanwege het openklappen van de airbag.

Waar de witte auto staat is de straat naar ons huis toe, daar kwam ik uit.

Vanuit de kant van het water gezien. Hier zie je duidelijk dat de tegenstander de bocht krap heeft genomen, maar ik ook.

Daar gaat ie dan, mijn tweede Alfa. Tevens ook mijn laatste Alfa ooit!

Keira mankeerde overigens niks bleek in het ziekenhuis. Ook thuis merken we eigenlijk niks aan haar. Gelukkig maar. Mijn rechter scheenbeen is rood momenteel en doet behoorlijk veel pijn. Ook mijn linkerarm doet pijn. En ik zal wel veel spierpijn krijgen. Maar verder gaat het best goed met ons.