Een week later

We zijn inmiddels een week na het beruchte ongeluk en eerlijk gaat het best goed met me, maar dat ging ook niet zonder slag of stoot.

Zaterdag ben ik lekker thuis gebleven, op de bank gelegen en een lang bad genomen. Zondag was het hier ook niet veel, eerlijk, ik weet niet eens meer wat ik gedaan heb, ik was compleet van slag.

Maandag moest ik dan werken. Van mijn oudste broertje mocht ik zijn auto lenen, dus dat scheelde, anders had ik een end naar het kinderdagverblijf moeten fietsen en dat is niet tof. Maar ja, daar kwam het, auto rijden. Niet meer gedaan sinds het ongeluk. Van Menno's ouders dan een stoeltje voor Keira geleend, maar rijden durfde ik niet. Ik moest, dat wist ik, maar ik durfde niet. Om half 5 in de ochtend was ik wakker en toen Menno om 10 voor 7 uit bed kwam had ik al gedoucht en was ik klaar om weg te gaan. Ik heb Menno dan ook verteld wat mijn probleem was en hij bood aan om met mij mee te rijden. Zo gezegd zo gedaan.

Menno kleedde zich aan en ik Keira. Op in de auto naar het kinderdagverblijf. Gelijk maar in het donker, ik ben half nachtblind en heb daar een speciale bril voor, via het bewuste kruispunt gereden. Ben best trots op mezelf. Vanuit het kdv is Menno terug naar huis gereden en ik, bij daglicht ditmaal, over het bewuste kruispunt naar mijn werk.

Die ochtend weet ik amper nog dat ik heb gewerkt. Vooral bezig geweest met regelen. De verzekering bellen, die super vriendelijk en meelevend waren. Vervolgens de huisarts, die mij toch even wilde zien. Daarna het schadeherstelbedrijf, die niet vriendelijk waren en deden alsof ik dit iedere week meemaakte. Het sleepbedrijf dat wel meewerkte. Tussendoor natuurlijk nog Menno een honderd keer.

Het kwam er op neer dat ik gelukkig voor 1o dagen een leenauto kreeg. Maar... dan moest mijn Alfa wel bij het schadeherstelbedrijf staan en ik daar maar 'even' komen. Was dus mooi pissed, want met een stoel die ik nodig heb voor in de auto kom ik daar niet zomaar zonder bolderkar. En die past dan weer niet in de leenauto. Gelukkig is het ook maar een kilometer of 5 lopen in de regen.

Maar goed, schoonvader heeft ons gebracht en wij hebben de leenauto meegenomen.

Nu rijd ik dus in een Ford Fiësta rond. Lekker klein met z'n drieën in een klein autootje. Maar goed, iets is beter dan niets.

De rest van de week ging gewoon normaal. We hebben gewerkt, gespeeld en gelachen samen. En dat is het belangrijkste.

Menno is inmiddels op jacht geweest naar een nieuwe auto. En per volgende week rijden we een rode Volkswagen Touran!

Vrijdag nog even een auto lenen van iemand, dan heb ik dan ook even een auto...