Ja, een besluit

We wachten nog een 7 maanden en een kleine week en dan stoppen we met de rubbertjes. Dan is het tijd voor een brusje voor Keira.

Nu klein neefje geboren (ik moet nog een geschikte naam voor hem hier verzinnen) hadden Menno en ik het er in de auto over.

Probleem is dat ik bang ben om meerdere redenen. We hebben dan de praktische kant. Ok, we wonen ruimer, maar het is geen villa. Het is een gewoon huis qua grootte. Enkel de tuin is bizar groot. Een tweede kindje moet altijd door onze slaapkamer heen naar zijn kamer. Uitbouwen is zonde van het geld, want immers, we huren.

Zolang het huis niet verkocht is hebben we helemaal geen zekerheid en weten we niks.

Een tweede kindje kost ook een hoop geld.

En dan blijven er mijn gevoels bezwaren. Kunnen we een tweede kindje evenveel liefde geven? Evenveel aandacht. Verwaarlozen we Keira niet. Hebben we net zoveel geluk als met Keira qua gezondheid?

Het is en blijft lastig. Nu gewoon maar eens rustig afwachten tegen wat ik dan denk.