Langzaam...

Keira is vandaag 15 maanden en het begint voorzichtig te kriebelen.

Het ene moment denk ik "Jaa, zo snel mogelijk wil ik er nog een kindje bij." Zeker als ik dan zwangere vrouwen zie lopen en van die hele kleine kindjes zie.
Maar het andere moment denk ik "Keira is nog zo ontzettend klein, ze moet zichzelf eerst meer kunnen redden". Vooral als ik dan mijn handen aan haar vol heb.

Maar... Ik weet ook dat als ik nu spontaan zwanger zou worden (erg lastig, moet morgen ongesteld worden) Keira dan 2 jaar zou zijn. Dus dan is ze al een heel stuk ouder en ook zelfstandiger. Maar allerliefst wacht ik nog even, want ja, ik wil dat Keira minimaal 2,5 jaar is... Hoop dat ze dan ook meer praat.

Heel soms denk ik ook "Ik wil niet nog een kindje." Ik heb mijn handen vol aan Keira en geniet enorm van haar. En ik weet niet of ik wel net zoveel kan houden van een tweede kindje en of ik wel met twee kindjes tegelijk kan omgaan.

Een luxeprobleem, ik weet het, maar ik denk er wel bewust over na.

Nu reken ik net, het is bijna 2 jaar geleden dat ik zwanger raakte van Keira, zou het daar aan liggen?