Ik heb het gedaan!

Deze week is een artsen week. Naar de fysio, is maar goed ook, want de pijn is bijna niet te harden. Naar de dokter, moet toch eens even zagen over mijn spiraaltje, want denk niet dat ik er blijer van wordt. Maar ook, en dat is mijn grootste angst, naar de tandarts.

Ik gruwel van de tandarts. Niet dat het een onaardige vent is, alles behalve. Maar al dat gewroet in mijn mond, nee niet mijn ding. Maar ja, soms moet je dingen doen die je niet leuk vindt. En over 1,5 jaar moet Keira ook naar de tandarts en dan kan ik haar toch moeilijk alleen naar binnen sturen met de mededeling dat mama bang is. Nee, ik moet juist niet bang zijn en mijn dochter vertellen dat het niet eng is, dat het geen pijn doet en zo meer...

Nu is het eerste wonder daarin geschied door pure noodzaak. Zusje kwam namelijk oppassen en Menno was aan het werk. Dus ik moest alleen. Dat heb ik sinds ik in 2008 ben gegaan nog maar 1 keer gedaan en toen werd mijn kaakbot schoongemaakt, wat niet grappig was. Maar held als ik ben ging ik alleen. De nacht ervoor bedacht ik me dat het zo irritant is, zo'n verdoving. Immers, je hebt daar nog heel lang last van.

Bij de tandarts vroeg ik dan ook of een verdoving noodzaak was, dus een oppervlakkig gaatje of een diepe. Volgens de assistente waren het geen diepe gaatjes (had ik meerdere gaatjes dan?), dus ik moest het zelf weten. We begonnen dus zonder verdoving en ik zou aangeven als ik een verdoving wilde.

Nu heb ik tijdens mijn zwangerschap twee dingen geleerd:

1. Prikken zijn niet leuk, onder geen enkele omstandigheid.
2. Pijn is vergankelijk, het gaat over.

Met die gedachte heb ik dus ook geen verdoving genomen. Ik heb me netje gedragen, de stoel fijn geknepen als het echt pijn deed, niet uitgeroepen of meer van die dingen. Nee, ik mag echt trots zijn op mijzelf. Ik heb in totaal twee gaatjes laten vullen en een plekje op mijn hoektand laten bijwerken. En nu? Heb ik nergens last van. Volgende week nog naar de mondhygiëniste en dan 29 februari weer op controle.