Bakken

Een jaar geleden kon ik niet koken. Nu kan ik het redelijk, immers, ik zit thuis, dus is het onzin als Menno na een dag werken ook nog moet gaan koken. Niet alles lukt dan wel evengoed, maar oefening baart kunst. Ik ben wel goed in "dingen bij elkaar mikken". Gewoon de resten bij elkaar en daar een heerlijk maal van maken.
Nu wil ik dolgraag bakken. Als kind bakte ik al koekjes met mijn moeder en vaak meehelpen met cake en taart. Een kwarktaart kan iedere simpele ziel maken, in de koelkast en klaar. Echter onze oven is een groot probleem geval. Het is een zogenoemde combi oven die z'n eigen wil heeft.
Als je namelijk iets voor 20 minuten op 200 graden moet bakken, maak er dan gerust 30 minuten op 220 graden van. Een cake bakken gaat me steeds beter af, appeltaart gaat soms goed. Maar cupcakes is altijd al een probleem, ALTIJD zijn ze niet gaar! Echter... donderdag kregen we bezoek en ik WILDE cupcakes maken. Nu hopen dat mijn oven ook naar mij wilde luisteren en JA!!!
Ik heb dus gewoon 9 prachtige cupcakes gemaakt. Ze waren gaar, ze smaakten heerlijk wat wil je nog meer?
Ik dus heel veel, ik heb de smaak te pakken, want dit was uit een pakje met enkel boter en water toevoegen. Maar nu wil ik ECHT iets bakken. Zeker omdat de schoonouders morgen langs komen. Kom ik er enkel net achter dat er geen boter meer is... En het regent... Nu ben ik aan het bedenken of ik er nog uit ga vandaag... Maar eens even kijken...
Maar in de supermarkt hier en de snoepwinkel hebben ze gelukkig een hoop leuke dingen en kan ik me gaan uitleven!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Begrijpend lezen

Ophef ten top. In april was er een test met een vorm van een continurooster. Het vijf gelijke dagen model werd geïntroduceerd. Maandag tot en met vrijdag, groep 1 tot en met 8, van 8.30 tot 14.00 op school. Natuurlijk met een gezamenlijke lunch in de klas op het middaguur. Het begin verliep moeizaai. Slecht eten, onrust. Naarmate de periode vorderde, het was een proef voor vier weken, ging het steeds meer bevallen. Rustig, duidelijkheid, regelmaat. Voor eigenlijk ons alle drie. Tijdens de proefperiode waren ouders een verschillende mening toegedaan. Logisch, hoe meer mensen, hoe meer meningen. Wat veel gehoord was, was het missen van de vrije woensdagmiddag. De redenen hiervan zijn zo uitlopend als dat er mensen zijn. Maar allen, op groep 8 na, mochten wij onze mening uitdragen. Na Pinksteren kwam dan voor alle gezinnen een stemformulier mee naar huis. Dus of je nu één of 20 kinderen in de groepen 1 tot en met 8 hebt zitten, je krijgt als gezin één stem. T...
Meer lezen

Waar je van kan wakker liggen om 4 uur in de nacht

Dan ben ik sowieso geen goede slaper, dat moet ik gelijk toegeven, maar het begint weeral de spuigaten uit te lopen. Kinderopvang, ja, daar lig ik wakker van. Nu is het mooi geregeld, op maandag en woensdag gaan de dames naar M. onze gastouder. Een super lieve, leuke en flexibele vrouw. Op dinsdag gaan ze naar mijn broertje B. Hij zorgt er dan voor dat Keira naar school gaat op dinsdag. Nu is het echter zo dat mijn broertje komende zomer ook een dochter krijgt. Super leuk, daar niet van. Maar hij heeft ook eerlijk gezegd dat hij niet meer wil oppassen. Snap ik maar al te goed moet ik zeggen... Helaas loopt M. niet op de basisschool van Keira. Dit is te ver weg. Dus ik wist bij het kiezen van de basisschool dat dit ging gebeuren, maar ik had nog een jaar uitstel gehoopt. Echter door het vinden van een andere baan komt het sneller. Nu heb ik dus gezocht en kan ik een gesprek gaan houden met een andere gastouder. Perfect, ze woont om de hoek bij de school. Maar ja, is ze net zo...
Meer lezen

Toch weer een klein jaloers steekje, maar niet heel erg

Marieke is zwanger! Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. Zij en Jaap verwachten half maart hun eerste kindje. Maar oh wat gun ik het hun. Ze zijn dan ook al een aantal jaar bezig, ze hebben al wat ellende moeten meemaken en nu toch zwanger en dan hoe! Spontaan! Ze geloven het zelf nog amper... Ze waren in het ziekenhuis geweest, na volgens mij een positieve test, waar hen werd gezegd dat het niet goed ging en ze maar (weeral) afscheid moesten nemen. Na een hele zware week (of waren het er twee?) vol verdriet dus weeral in het ziekenhuis voor een echo, voor de controle of alles "schoon" was. Tot hun grote verbazing zat het vruchtje er nog en ging het goed! Inmiddels zijn ze de 12 weken voorbij en mag het nieuws de wereld in. Volgens Marieke is het allemaal nog heel onwerkelijk... Kan ik me voorstellen... En ja, dan komt dat groene monstertje toch even kijken, want ja, wij willen ook zo graag en wij hopen ook... Nu ja, in november maar eens iedere dag een ov...
Meer lezen