De bevalling

Het is bijna drie maanden terug, maar ik wil jullie het bevallingsverhaal niet onthouden. En voor de gevoelige zieltjes, liever niet lezen :P

Op donderdag 31 maart hoopte ik dat Keira geboren zou worden, dan zou ze Keira Meagan Hanna(h) hebben geheten, naar mijn moeder namelijk. (We kregen de 30e nog een discussie of er een h op het einde moest komen of niet). Helaas geen bevalling op die dag.

Op vrijdag 1 april mocht Keira niet komen van mij. Ik zag dat niet zitten dat ze op 1 april geboren zou worden. Zo ook een feestdag vind ik niks (sorry voor de mensen die altijd op 1 april of een feestdag jarig zijn). Die avond deden we nog boodschappen bij de supermarkt om de hoek en kwamen we zelfs nog bekenden tegen. (Pas geleden zei zij tegen mij dat ze het met me te doen had omdat ik zo moeilijk liep). Maar gelukkig kwam ze die dag niet.

We gingen om een uurtje of 12 geloof ik naar bed, immers we konden lekker uitslapen het weekend en hadden helemaal geen verplichtingen. De verjaardagen kwamen pas het weekend erop. Menno's ouders waren samen een weekendje weg en mijn vader was net terug van vakantie. En zeker voor Menno was het eindelijk een weekend waarop hij sinds lange tijd twee dagen kon uitslapen na elkaar.

Om 02.17 werd ik dan wakker (als ik wakker word kijk ik altijd op mijn wekker, ik weet ook niet waarom). Ik had me daar toch pijn in mijn buik! Ik kon niet op mijn zij blijven liggen en al helemaal niet op mijn rug. Dus ben ik op mijn handen en voeten gaan zitten en mijn buik laten hangen. Dat was prettig en het trok weg. Ik ging ook weer lekker slapen, ik werd wel vaker wakker van pijn tijdens de zwangerschap, dus ik sloeg er geen acht op. Ik werd vervolgens weer wakker van dezelfde pijn, weer op handen en voeten gaan zitten want het deed goed pijn! Ik keek ook nog op de klok 02.27... Vaag ging er toen ergens een belletje rinkelen en ik dacht bij mezelf "ik wacht nu 10 minuten en dan zien we verder". Om 02.37 was het dan weer raak, weer dezelfde pijn. Toen dacht ik ook bij mezelf "ok, ik heb weeën, goed, dan is dat duidelijk, ik ga mijn bed maar uit, want dit schiet niet op, slapen lukt me nu toch niet meer". Ik wist dat het nog gerust een paar dagen kon duren, immers, ze moeten pas met hele duidelijke regelmaat komen wil het serieus worden.

Ik ben eerst lekker onder de douche gaan zitten, immers, dit verlicht de pijn en ik had me toch die ochtend moeten douchen omdat mijn haar vet was. Had ik tenminste geen vet haar als ik zou bevallen, waar je al niet aan denkt... Want dat dat ging gebeuren, daar was ik 100% zeker van, alleen had ik geen flauw vermoeden hoe lang het nog ging duren en dan maar het zekere voor het onzekere nemen en lekker schoon zijn. Na het douchen ben ik gaan opruimen en gaan computeren. Alleen moest ik regelmatig met alles stoppen, ik had me een pijn in mijn buik. De keuken was mijn favoriete plek, hier kon ik namelijk tegendruk geven door mijn rug tegen de ene kant van het aanrecht te duwen en met mijn handen af te zetten aan de andere kant van het aanrecht (we hebben een kleine u-vormige keuken).

Om 04.18 besloot ik dan maar Menno wakker te maken, de weeën kwamen om de 3 minuten en we moesten immers ook nog naar het ziekenhuis toe, want daar ging ik immers bevallen. Menno's reactie was die van "k*t, en ik kon eindelijk uitslapen!". Helaas voor hem dus niet. Ik ben thee gaan zetten voor Menno en zei hem op zijn gemakje alles te doen, de baby zou immers niet spontaan eruit vallen. Ik was dan ook heel relaxed. Menno was verbaasd dat ik aan het computeren was. Mijn laatste berichtje op KOK:

Hierna heb ik de computer afgesloten en heb ik het ziekenhuis ook maar gebeld. Na een hoop vragen moest ik de telefoon aan Menno overgeven. Ik kreeg weer een wee en kon dan ook niet praten. Maar we moesten maar komen zeiden ze in het ziekenhuis. De weeën kwamen met regelmaat, dus wij zouden volgens hen zeker die dag papa en mama worden.

Samen haalden we de tassen van de babykamer af en zochten de laatste spullen bij elkaar. De bolussen (waar ik zo'n zin in had en wilde hebben voor de zaterdag en zondag) werden ook ingepakt. We moesten nog lachen, want we hadden die avond in bed net bedacht dat Menno de maxi-cosi maandagochtend in mijn auto ging zetten zodat mensen geen vragen gingen stellen als we weg zouden gaan, dan zouden ze het niet zo duidelijk zien namelijk. Nu hoefde dit niet meer, immers, we hoopten met een volle maxi-cosi terug te komen!

Om 05.25 waren we in het ziekenhuis. Menno parkeerde de auto op de speciale parkeerplekken vooraan. Ik wilde persé het ziekenhuis in lopen, ik wist namelijk al dat ik met de rolstoel naar buiten zou komen. Op het gemakje liepen we dan ook door de hal heen, begroette de receptioniste en gingen naar de verloskamers. Daar werden we door iemand (een verloskundige of verpleegster) opgevangen. We kregen een kamer toegewezen, kamer 8. De kamer was groot en saai. Iets anders kan ik er niet van maken. Er stond een bed in, een makkelijke stoel, wat ongemakkelijke stoelen, een kruk, een soortement van aanrecht leek het, waar ons kindje straks gewogen enzo zou worden. Ook was er een badkamer met douche en toilet. De kamer vanuit mijn bed gezien:

Ik ging wat rondlopen, ik wilde namelijk niet liggen en al helemaal niet op bed bevallen. Ik miste alleen onze keuken, waarin ik zo goed mijn weeën op kon vangen. Wat ik wel al snel merkte was dat mijn weeën minder rap kwamen dan ervoor. Niks meer om de 3 minuten, eerder om de 10 wederom. Voelde me op dat moment lullig en zag me al helemaal naar huis gestuurd worden.

Om 06.15 kwam dan de verloskundige kijken hoe het stond met de ontsluiting. Ik weet dat het bij een eerste lang duurt, maar dit was ontmoedigend: 1,5 centimeter! En de weeën kwamen nog niet rap genoeg. Maar geen paniek, we gingen gewoon afwachten en kijken hoe het er met 2 uur uit zou zien, dan zou het zeker op moeten schieten.

Om 08.25 was het helaas, pindakaas. Ik had er "maar liefst" een halve centimeter bijgekregen en zat nu op 2 centimeter. Op deze manier zou ik voorlopig nog niet bevallen. De verloskundige vond het lastig wat nu te doen, immers ze had me al gestript (anders zat ik nog steeds niet op die 2 centimeter) en eigenlijk wist ze het niet had ik het idee. Ze ging overleggen met de gynaecoloog. Even later kwam ze terug en had drie opties.

1. Je gaat terug naar huis
2. Je gaat naar de afdeling zwangeren
3. We breken je vliezen

De eerste optie was bij mij uit den boze. Ik zag het niet zitten om weer die zes trappen op te klimmen en met al die nieuwsgierige buren die zich dan gaan moeien. Nee, die viel onmiddellijk af.

Optie twee zag ik ook niet goed zitten. Ik had al op die afdeling gelegen, had toen een eigen kamer, maar ik zou nu op een kamer met anderen komen. Als ik pijn heb ben ik al geïrriteerd en chagrijnig en dan ook nog anderen, misschien wel in de nacht als ik niet kon slapen. Ik werd al kribbig bij de gedachte.

De derde optie vond ik de beste. Natuurlijk eerst met Menno overlegd en die dacht er hetzelfde over. Laat ons meisje maar komen zeiden we. We kregen wel te horen dat we toch naar het geboortecentrum zouden gaan mocht het nog lang duren. Geen probleem was onze mening.

Dan schrik je je wel even lam, ze komen met een enorme haaknaald aanzetten om je vliezen te breken. Wie denkt dat dat een vliesje is heeft het mis. Een paar taaie, dikke vliezen over elkaar. Het had nog wat voeten in de aarde om die krengen te breken! Wat je dan voelt is te ranzig voor woorden. Als kind plas je wel eens in je broek, dit is niet te vergelijken. Alsof er een complete waterval leegloopt. Heel smerig, heel veel. En wat bleek, het was groen! Ofwel, ik bleef, want ons meisje had in haar vruchtwater gepoept! Om 09.15 was het dus een feit, de vliezen zijn gebroken en het bleef het ziekenhuis!

Op het moment dat je vliezen zijn gebroken blijf je lekken. Continu! Alsof je je plas niet op kan houden. Maar ook eigenlijk niet, want het stroomt gewoon. Soms met kleine drupjes, soms met wat golven. Continu zo'n celstof matje onder je leggen als je maar gaat lopen of bewegen.

Je ligt ook continu met de ctg op je buik, wat absoluut niet fijn is. Het is voor het bijhouden van de weeën en de hartslag van je kindje. Maar bij iedere wee spant je buik zich samen en trekt strak. Ze hadden mij gezegd dat ze over 2 uur weer terug zouden komen om een censor op het hoofdje van ons kindje te plaatsen, dan zou ik genoeg ontsluiting hebben. Nu moest het echt harder gaan, nu de vliezen gebroken waren. Ik lag veelal in bed, of liep rond, ik was vooral ongedurig.

Volgens de klok om 11.18 kwamen ze weer. Benen wijd en voelen... 3 cm! Hier waren ze ook niet blij mee, dit ging te langzaam. Over een uur moest er duidelijke vooruitgang inzitten, anders zou ik een infuus met wee-opwekkers krijgen. Op dat moment werd er wel een censor op het hoofdje van ons meisje geplaatst, zodat er één dop van de ctg van mijn buik kon. Het was nog lastig om die censor te zetten, omdat ik te weinig ontsluiting had.

Op dat moment raakte ik wel even in paniek. Dat betekende namelijk dat ik wederom een infuus moest krijgen en ik vond het zo dubbel dat ik vijf weken tevoor nog wee-remmers had gehad. Ik hoopte dat mijn lichaam dit ook in zou zien en er vaart achter zou zetten.

Helaas... om 12.30 bleek ik 4 centimeter slechts te hebben. Ik kon wel janken van frustratie. In mijn ogen was het heel netjes, immers in een uur 1 centimeter erbij. Maar volgens de verloskundige was het niet goed genoeg. Daar kwamen ze al met hun prik spul. Ik moest er wederom aan geloven. Gelukkig werd de prik weer heel netjes gezet en voelde ik er weinig van. Ook werd het infuus op dat moment aangesloten. Ik had het er moeilijk mee en voelde me falen als vrouw.

Om 13.35 ging ik onder de douche zitten. Ik was ontzettend moe, had veel pijn en wilde geen pijnbestrijding. De verloskundige en haar assistent begonnen er telkens weer over, maar ik wilde gewoon niet. Voor de 6 centimeter kon ik een ruggenprik krijgen erna kon ik een pompje met remifentanil krijgen. De keuze was aan mij, maar ik wilde niet. Ergens in mijn onderbewust zijn had ik besloten dat ik dat moest kunnen, zonder pijnbestrijding bevallen en zonder zou ik falen ofzo. Ik weet het niet...

De warme douche hielp. Heerlijk daar zitten, wel lastig met het infuus, maar ik zat wel lekker. En die stomme dop niet meer op mijn buik!

Het was 14.40 toen ze weer kwamen kijken (overigens hadden we ook nog een paar keer wisseling van verloskundige met assistent). Ik ging gewoon in hetzelfde tempo verder, nog steeds een centimeter per uur en dus zat ik nu op 6 centimeter. Ik maakte me er niet meer zo druk om dat het in hun ogen langzaam ging, ze zochten het maar uit. Ons meisje kwam als ze wilde! Ik maakte me enkel druk blijkbaar om de pijn, maar dat later.

De pijn was op een moment niet meer te harden, maar wat het ergste was, was dat ik uitgeput was. Al een hele tijd sliep ik enorm slecht, werd ik veel wakker en kon ik nog maar weinig doen. Deze nacht had ik ook al niet geslapen en nu begon ook de uitputting zijn tol te eisen. Het resultaat was dat ik het compleet niet meer zag zitten. Ik wilde niet meer, was het beu en wilde "dat kind uit me!".

Uiteindelijk dan toch maar besloten om pijnbestrijding te gaan gebruiken. Met een centimeter per uur ging het nog zeker 4 uur duren, misschien nog wel langer en dan nog persen, wat ook veel van me zou kosten. Gelukkig zat het infuus er al in en hoefde de remifentanil alleen maar aangesloten te worden.

- Even een feitje tussendoor, bij de infomiddag kregen we te horen dat hier 95% van de vrouwen met pijnbestrijding bevalt, dat komt omdat we dicht bij België wonen. In de randstad is dit slechts 45%! -

Al snel voelde ik het effect van het pompje. De pijn werd heerlijk afgevlakt. Ik voelde me stukken beter. De weeën waren te behappen en ik had weer het gevoel dat ik het aankon. Ik kon na iedere wee een keer op een knopje drukken en dan kreeg ik een beetje toegediend. Natuurlijk met een begrenzer, maar toch.

Deze foto heeft Menno van ons gemaakt. Ik was compleet stoned en weet dan ook eigenlijk niet echt wat er allemaal gebeurd is. Ja, ik had weeën, maar verder? Ik sliep, zalig toch gewoon, ik sliep! Volgens Menno heb ik zelfs nog liggen snurken. Hoe wonderbaarlijk, je lijdt enorm veel pijn en tussendoor ga je liggen slapen!

Om 16.45 kwamen ze dan weer eens kijken, we waren immers weer twee uur verder. En eindelijk, eindelijk was er dan goed nieuws! Ik zat op het einde maar liefst 3,5 centimeter in twee uur. Nog even en ik mocht gaan persen, 9,5 centimeter ontsluiting! Het ging die dag gebeuren, die dag zou onze dochter geboren worden.

Ik had alle hoop en moed en voelde me (denk ik) super. Vooral wazig en compleet van de wereld eigenlijk...

Op een moment (de volgende dingen vonden plaats tussen 16.45 en 18.08, maar Menno heeft dit qua tijd niet precies bijgehouden). Riep ik uit "Ze gaat nu komen!". We waren weer met tweeën, dus Menno drukte op het knopje voor assistentie. Niet veel later kwam toen de assistente binnen. Ze vroeg ons wat er was en ik riep nogmaals dat ik een kind op de wereld ging zetten en wel NU! Hierop ging ze gelijk de verloskundige halen. Die heeft gekeken en die had het over een heel klein randje wat nog weg moest.

Ik was in ieder geval niet blij, ik had het idee van onder uit elkaar gereten te worden. En wist het heel zeker, ik ging NU bevallen! De assistent is toen met grote regelmaat komen kijken en de verloskundige, geen idee, misschien heeft ze tussendoor nog wel een kindje op de wereld gezet. De assistent zei me op mijn linkerzij te gaan liggen, dan kon ik de weeën beter opvangen. Ik heb geluisterd (Waarom weet ik niet, ik wilde immers overal bevallen, maar niet in bed en waar lag ik nu? Juist ja, in bed!).

Op een moment zei ze mij de weeën te blijven wegpuffen, terwijl ik het idee had dat ons kindje er via mijn achterste uit zou komen. Ik werd uiteen gereten en was er heel zeker van. Op een moment zei ze mij dan mee te duwen als ik echt niet meer kon wegpuffen. Dat deed ik dan en ook heel netjes als ik echt niet meer kon. Ik sta nu nog versteld van mijzelf, ben nogal eigenzinnig en luister niet graag. Toen duidelijk wel en dat is me ten goede gekomen.

Om een uur of 18.00 vermoed ik dat ik wederom riep "Ik hou het niet meer! Ze komt NU!". De assistent heeft gelijk de verloskundige gehaald en ditmaal had ik gelijk. Ik mocht persen!

Wat een opluchting, wat fijn, wat prettig. Eindelijk het gevoel dat ik iets kon doen. Eindelijk het idee dat het nu echt ging gebeuren.

De medicatie werd uitgezet zodat ik goed kon meepersen en zou beseffen wat er gebeurde.

Bij de volgende wee deed ik dus mijn uiterste best en perste ik alsof mijn leven er vanaf hing. Dat is wat je noemt echte oerkracht. Het komt heel diep van binnen en je kunt het zo bizar! Na de wee was ik dan ook compleet helder. Ik had door wat er gebeurde en, het klinkt stom, ik had er zin in! Immers, met maximaal een uur had ik mijn dochter in mijn armen! Er werd mij nog gevraagd of ik ons kindje wilde zien zitten, je zag de haartjes immers zitten, dan pakten ze een spiegel. Dit zag ik niet zitten, vond het maar een rare gedachte. Dat gebeurde dus niet. De censor werd uit het hoofdje van ons kindje gehaald, met wat geweld, hij zat vastgedraaid in haar haartjes. De verloskundige moedigde mij aan om weer te persen. Mijn nuchtere reactie was op dat moment "dat kan niet, ik heb geen wee". Volgens Menno is er toen achter mijn rug de wee-opwekker pomp heel hard omhoog gezet om die laatste wee op de te wekken, met succes. De verloskundige zei toen "bij de volgende wee moet je weer persen en als ik zeg zuchten, moet je ze *ze deed het voor* gaan zuchten". Ze was net uitgesproken of daar kwam er weer één. Ik perste wederom alsof mijn leven er vanaf hing. De verloskundige riep zuchten en ook dat deed ik braaf. En toen gebeurde het........ Keira werd geboren!

Om 18.08 zag ze dan het eerste levenslicht:

Keira Meagan

Een trotse papa en mama met een klein meisje...

Ze zette een goede keel op en Menno knipte de navelstreng door. De eerste Apgarscore was een dikke 9! Van de placenta kan ik mij heel weinig herinneren, maar ook die kwam eigenlijk heel rap. De verloskundige liet mij de placenta zien en vertelde gelijk dat het niet gek was dat Keira nu kwam, de placenta was zo goed als op. Keira was ook helemaal compleet. Tien vingertjes, tien teentjes, haartjes, een echt meisje, smal en licht.

De volgende Apgarscores waren twee dikke 10-en! En ze woog 2870 gram. Meten doen ze niet meer, om de heupjes niet te beschadigen, maar we schatten dat ze ongeveer 48 centimeter lang was bij de geboorte.

Ik moest achteraf ook nog gehecht worden. Maar geen grote gapende wonden, totaal rupturen of meer van die dingen. Nee, twee hele kleine scheurtjes. Eigenlijk hoefden ze niet echt gehecht te worden, maar mocht ik nog een tweede kindje willen, dan was het wel nodig, anders kon ik er last van krijgen. Het werd met een spray verdoofd en voor ik het door had waren ze gehecht.

Natuurlijk werd Keira ook al snel bij mij aangelegd om haar borstvoeding te geven. Wat een apart moment was dat... Samen zo intiem met je pasgeboren kindje.

En wat een frummeltje was ze! Ze klein, zo gerimpeld... Zo lief, zo mooi... Zo perfect, zo van ons!

Toen alles goed bleek werd ons gevraagd wat wij wilden, naar huis of naar het geboortecentrum. Menno heeft toen de kraamzorg gebeld en die kwamen nog even langs om ons de eerste nacht door te helpen. Wij wilden dus naar huis toe! Daar waren voorwaarden aan verbonden. Keira mocht geen koorts hebben. Ik ook niet, ook moest ik geplast hebben en gegeten hebben. Ik ben dan ook onder de douche gaan staan en was trots op mezelf, want het lukte me. Lekker gewassen ook en klaar gemaakt om thuis te komen. Hup in de rolstoel en Keira in de maxi-cosi op mijn schoot. Menno pakte onze tas in en we werden naar buiten gereden. Menno haalde de auto en ik wachtte in de gang. Als een trotse moeder met haar dochter.

Om 20.35 waren we dan weer in ons eigen huis. Heel bizar, zo met een kindje. We hebben gelijk de poezen laten snuffen aan Keira. Immers bleef ze en ging ze niet meer weg. Niet veel later kwam dan onze kraamhulp, een schat van een vrouw. Ik viel in slaap van pure uitputting en Menno kwam ook naar bed.

Nu waren we dan echt een gezinnetje!