Borstvoeding

Toen ik zwanger was van Keira was er geen twijfel over mogelijk: Ik ging borstvoeding geven! Ik volgde samen met Menno zelfs een cursus voor de borstvoeding. Immers, al miljoenen jaren geven vrouwen hun kinderen borstvoeding, dus was het niet meer dan logisch dan dat ook ik dat ging doen.

Na de geboorte van Keira is ze dan ook gelijk bij mij aangelegd om te gaan drinken.

Ik vond het geweldig. Zo intiem met je kindje en dat jij als moeder haar eten mag geven! Zondags heb ik haar ook op verzoek telkens aangelegd, lekker bij mama drinken was mijn gedachte. Het kon me ook niet schelen of er bezoek was, immers, het is een natuurlijk proces, als ze er niet tegen konden, gingen ze maar weg.

De nacht van zondag op maandag was een drama. Keira deed niks anders dan schreeuwen en krijsen. Waarom? We hadden geen flauw idee. De volgende ochtend kwam het antwoord al snel. Irene legde Keira in de doeken om te wegen en toen bleek dat Keira als een gek aan het afvallen was. Ze kreeg geen eten!

Dan voel je je een gefaalde moeder, dat wil je niet weten. Immers, je maakt geen melk aan om je eigen kind te voeden...

Er werd die dag met de verloskundige gebeld en de lactatiedeskundige. Kolven en aanleggen was het devies. In de nacht enkel aanleggen, kolven zou dan te intensief worden. Menno haalde een kolf en daar ging ik.

Wat een melkkoe voelde ik me! Ik deed niks anders dan voor eten zorgen. Keira lag lang bij mij aan, daarna kreeg ze een fles (er kwam nog steeds niks uit) en vervolgens ging ik kolven. Ik kon niet meer genieten. Ik vond er niks aan. Was dit nu moeder zijn? Als melkkoe fungeren?

Ik gooide toen eigenlijk de handdoek in de ring. Ook met het kolven kwam er niks uit. Het was gewoon niks. Dus dan maar er mee stoppen!

Dinsdag werd ik dan 's ochtends wakker met overvolle borsten, ze stonden op klappen! Niet normaal meer, alsof ik spontaan een borstvergroting had gehad. Ik moest geen hoop hebben, maar mocht Keira zeker wel aanleggen om de druk eraf te halen. Menno haalde ook een witte kool tegen het brandende gevoel. Ik twijfelde op dat moment heel erg... Wat ging ik doen?

In de middag werd ik wakker omdat ik lag te zweten, althans, dat dacht ik. Mijn bed was nat, mooie ronden plekken, ook in mijn shirt wat ik aan had. De melk liep er gewoon uit, niet meer normaal! Toen was de keuze heel makkelijk, ik ging Keira weer aanleggen.

Het grootste probleem was toen dat ik wel melk aanmaakte, maar nog steeds te weinig. Keira moest bijgevoed worden. We besloten ook weer te gaan kolven, want dat houdt je productie immers op gang. Daar kwam de melkkoe weer om de hoek kijken.

En weer kon ik niet echt genieten. Ik was immers alleen maar aan het voeden. Vele malen heb ik gedacht "ik stop er mee, ik ben ook groot geworden op flesvoeding, dus waarom Keira niet." Maar ja, het is een feit, borstvoeding is nu eenmaal het beste voor een kind. Een paar keer dacht ik "ik stop er mee, want ze krijgt toch niks van mij".

Na 3,5 week aanmodderen heb ik dan uiteindelijk de handdoek in de ring gegooid. Ik maakte gemiddeld een 100cc op een dag aan, niet genoeg om Keira van te voeden of wat dan ook. Ook vond ze het gezelliger om aan mijn borst te hangen en te sabbelen, dan om te drinken.

Ik heb enorm gehuild en me een falende moeder gevoeld. Maar een moeder die aan de borstvoeding onder door gaat heeft Keira ook niks aan.

En om eerlijk te zijn twijfel ik momenteel zelfs of ik bij een tweede niet gelijk met flesvoeding begin.