EFFE VOOR DE DUIDELIJKHEID

Dingen die je niet hoeft te zeggen tegen een vrouw/vriendin van een militair:

Ik heb deze overgenomen van iemand anders..

1.“Ben je niet bang dat hij doodgeschoten word?!”
Deze komt met stip binnen op nummer één op de ‘duh’-lijst. Natuurlijk zijn we bang. We zijn doodsbang. Die gedachte leeft altijd op de achtergrond – maar bedankt he, dankzij jou is die nu weer terug op de voorgrond. Misschien kun je de volgende keer een brandweerman vragen of ze bang zijn om dood te gaan.

2. “Ik snap niet hoe je het volhoudt. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen.”
Dit is bedoeld als een compliment. Echter, het is gewoon irritant. En weet je waarom? Het is niet zo dat wij al vanaf kinds af aan droomde om alleen voor alles te zorgen. Een soort single vrouw te zijn die haar telefoon mee neemt naar de wc, die leeft voor elk mailtje of dat ene telefoontje. We zijn gewoon gevraagd om deel te nemen aan een uitdagende baan, we hebben die aangenomen en we moeten ergens die kracht vandaan halen om verschillen te maken.

3. “Gelukkig is hij niet in Irak.” HALLO, WAT DENK JE DAT ZE IN AFGHANISTAN DOEN? EEN POTJE GOLF?!!!

4. “Denk je dat hij thuis zal komen voor kerstmis/verjaardag/ trouwerij etc? “
Kijk je niet naar het nieuws? NEE! Ze mogen voor geen van deze dingen thuiskomen, vraag er niet nog een keer naar..

5. “Wat ga je doen om jezelf bezig te houden terwijl hij weg is?”
Denken jullie nou echt dat het leven hier ophoudt als hij weg is? Proberen om normaal te blijven denken. Misschien is er een militairsvrouw ergens ter wereld die verveeld raakt als haar man weg is. Voor de rest van ons allen, met of zonder kinderen, we moeten twee mensen zijn. Dat houdt ons genoeg bezig. We worden wel eenzaam, maar we worden niet verveeld, en enorme hoeveelheden wijn drinken helpt me altijd bezig te blijven.

6. "Wanneer kan hij weg van het leger?”
Dit is heel vervelend voor velen onder ons. Onze mannen zijn de dagen niet aan het aftellen tot ze weg ‘kunnen’. We kiezen voor dit leven. Onze mannen houden van wat ze doen en blijven terug gaan naar uitzendgebied omdat er werk is dat gedaan moet worden.

7. “Dit moet achteraf toch allemaal niet zo erg zijn, nu je eraan gewend bent?”
We leren inderdaad nieuwe manieren om ermee om te gaan. We vinden manieren om het leven minder moeilijk te maken als de jongens weg zijn. Maar het wordt nooit ‘makkelijk’ en de kogels en bommen slaan onze mannen niet over alleen omdat ze er al eens geweest zijn. De zorgen gaan niet weg – nooit.

8. “Mijn man moest naar de VS voor werk voor drie weken. Ik weet helemaal waar je doorheen gaat.”
Deze is gelijk aan nummer twee. Vergelijk jouw man zijn driewekelijks tripje Londen/Tokio/whatever niet met een vier of zesmaandelijkse uitzending naar een oorlogsgebied. Naast het duidelijke tijdsverschil, niemand schoot op je man of probeerde hem op te blazen met een I.E.D., jouw man kon naar huis bellen zo ongeveer op elke tijd dat hij dat wilde, of jij naar hem.. en hij vloog comfortabel en met een commercieel vliegtuig. We voelen ons niet met je gebonden in de minste vorm door deze opmerking en verachten je er eigenlijk een beetje om.

9. “Wow je moet hem wel erg missen?”
Deze krijgt wederom een hoge ‘duh’-factor. Natuurlijk missen we onze mannen. Er zijn ook vrouwen die dat niet doen en die zijn nu gescheiden.

10. “Waar is hij precies? Waar is dat?”
Ik verwacht niet dat iedereen Deh Rawod of Tarin Kowt aan kan wijzen op de kaart maar als ik Uruzgan zeg dat iedereen toch wel weet dat we het over Afghanistan hebben? Dit zijn geen geheimen of zo, maar dit hoor lees en zie je wel 30 keer op het nieuws radio of krant op een dag.

11. “Tja, hij heeft ervoor gekozen, dus het is zijn eigen schuld, wat er daar ook gebeurt.”
Ja, dom he, hij heeft ervoor gekozen. Elke dag opnieuw beschermt hij jouw recht om stomme opmerkingen als deze te maken. Hij heeft hier niet voor gekozen en gevraagd om door wat dan ook geraakt te worden, hij heeft hiervoor gekozen om zijn land te dienen. Oh, enne, hij vroeg me om ‘geen dank’ tegen je te zeggen. Hij vecht nog steeds voor jouw vrijheid.

12. “Mis je de seks niet? Ik zou niet zonder kunnen!”
Hmmmm, nee ik mis de seks niet, ik ben een robot. Nee, serieus, militairsvrouwen leren snel dat onze relaties gebaseerd moeten zijn op iets belangrijkers en groters dan seks. We leren de belangrijke dingen te waarderen, zoals simpelweg elkaars stemmen horen, elkaars gezichten zien, op foto’s of in het echt, samen kunnen eten ’s avonds. En de harde waarheid is, de meeste relaties zouden waarschijnlijk geen stand houden na zoveel maanden sexonthouding.

13. “Nou mijn mening is..”
Ho, wacht, stop. Hee, ik heb niet gevraagd om jouw persoonlijke politieke mening. Ik hou van een heftig politiek debat, maar niet in de drogist, niet in de MacDonalds, niet in een bar als ik uit ben met vriendinnen, proberend de oorlog te vergeten, en zeker niet op het werk. We vertellen onze collega’s over uitzendingen zodat wanneer we in de pauze ons de ziekte in moeten rennen om boodschappen te doen en voor het huis, de hond, de kinderen te zorgen, ze dit begrijpen. We vertellen collega’s niet over uitzendingen zodat ze een vrijbrief hebben om maar door en door te zeiken over hoe erg ze deze regering haten en de beslissingen over missies naar het buitenland.

En als laatste, maar zeker niet de slechtste..

14. “Oh, dat is vreselijk voor je, wat naar!” 
Hij doet zijn werk en hij is een badass motherfucker. Vindt het niet naar. Wees waarderend en neem een momentje van je comfortabele Nederlandse leventje om te realiseren dat onze luchtmobielers/mariniers/luchtmachters/landmachters/etc de oorlogen ver weg strijden zodat de oorlogen ver weg BLIJVEN.