Eindelijk... Het trouwverslag

15 juli 2009 was het dan zover. Menno en ik zijn die datum getrouwd om 11 uur in de ochtend in het gemeentehuis van de kleine stad. Natuurlijk voor de liefhebbers het verslag, met foto's!

Dinsdagavond is het voor ons al een beetje begonnen. Met de ouders van Menno, zijn zusje en haar vriend en oma uit eten. Lekker gegeten en een ontroerende kaart van oma. Zij heeft ons een zilveren schaal geschonken die zij 62 jaar geleden op haar eigen bruiloft heeft gekregen. Menno is de enige kleinzoon en de oudste van drie kleinkinderen, waardoor hij opa bewust heeft meegemaakt. Ze hebben zelfs samen woordjes geleerd… Helaas mag Menno die avond niet meer op de slaapkamer komen, daar hangt namelijk mijn trouwjurk in vol ornaat. Voor hem deze nacht de woonkamer.

Om half 5 schiet ik wakker. Waarom? Geen idee, kijk op de wekker en besluit verder te slapen… Vijf uur, weer al wakker. Nu maar even naar het toilet, dan kan ik misschien nog even slapen. Helaas… Om kwart voor 6 ben ik dan maar bij Menno in bed gekropen, ik hou het niet meer. Menno zucht wat en houdt zich nog even slapende. Om 6 uur gaat dan de wekker ik spring er dan ook uit om de waterkoker aan te zetten. We zouden namelijk samen thee drinken voordat mijn broertjes, de ceremoniemeesters om 7 uur kwamen, en de kapper om half 7. De tijd verstrijkt en er verschijnt geen kapper. Nu was er bij mij ook enige verwarring, dus ik maak me nog niet druk. Om 7 uur verschijnt grote broer als eerste en niet lang daarna komt kleine broer ook. We drinken koffie en wachten verder. Menno belt ondertussen Tim op, want de kapper is er nog steeds niet. Op het moment dat Tim terugbelt met het mobiele nummer belt hij net aan.

De kapper gaat dan ook gelijk aan de slag en Menno en kleine broer vertrekken naar het grote dorp naar Menno’s ouders. Ik zit op mijn (toch een klein beetje) gemak. Ben namelijk toch al 10 keer naar het toilet geweest van de zenuwen. De kapper is druk bezig met mijn haren en grote broer besluit zich aan te gaan kleden. Helaas heb ik zijn pak op de slaapkamer gehangen en moet dat dus halen, hij wil mijn jurk liever niet zien… Grote broer kleedt zich aan en is klaar om weg te gaan, hij moet namelijk nog een stuk versieren bij de feestlocatie met mijn vader en zusjes vriend. Niet veel later gaat de bel, de visagiste arriveert en eigenlijk vrij snel gevolgd door Anne en Laura die zich ook laten opmaken. Alles gaat in stroomversnelling en ook zus is al binnen. Om alles compleet te maken komen ook Arinde en Wendy, de fotografe, binnen. Wendy is bijna net zo zenuwachtig als ik en begint gelijk met foto’s maken. Grote broer vertrekt naar de feestlocatie en ondertussen zit ik nog steeds op de stoel en worden mijn haren gedaan.

-Ondertussen in het grote dorp bij Menno-

Samen met kleine broer komt Menno om kwart voor 8 bij zijn ouders aan in het grote dorp, op het gemakje in korte broek en op slippers. Daar hebben ze eerst op het gemak koffie gedronken, nieuws gekeken en ontbeten. Om kwart voor 9 is Menno zich op het gemakje gaan scheren. Kleine broer heeft zich daarna op het gemakje even gedoucht en aangekleed, waarna Menno zich heeft aangekleed.

Om 10 over 9 kwam de eigenaar van de Mustang met de auto aan in het grote dorp. Nog eens 10 minuten werden de bloemen dan ook gebracht. En iets voor half 10 was Menno klaar om  te vertrekken. Aangezien het nog te vroeg was om te vertrekken heeft Menno nog op het gemakje zitten kletsen. Ook oma , schoonzus en vriend van schoonzus waren inmiddels aangekomen.

Om 10 voor 10 is Menno in de Mustang gestapt, gevolgd door kleine broer en de auto eigenaar en zijn ze naar de kleine stad gereden met mijn boeket en de corsage voor Arinde.

-Terug in de kleine stad-

Anne, Laura en zus vertrekken weer, ze zijn opgemaakt en gaan zich verder klaarmaken om naar het gemeentehuis te gaan. Arinde blijft bij mij om mij te helpen met aankleden. Om half 10 is de visagiste mij gaan opmaken en om iets voor 10 uur heb ik mijn lingerie aangetrokken.

Plots hoorde ik de Mustang de straat in rijden en was verbaasd. Kleine broer zou namelijk bellen… Hier aangekomen vraagt Menno dat ook aan kleine broer, waarop hij velen gebeld heeft, behalve Arinde. Arinde heeft kleine broer dus gebeld dat Menno nog niet kon komen, ik liep immers nog in mijn lingerie! De jurk was zo aangetrokken, dat hadden we dan ook geoefend! Natuurlijk roep ik meerdere malen dat ik eerst parfum moet spuiten en dan mijn jurk pas moet aandoen, waarop ik het vervolgens nog steeds andersom doe…  Diana belt naar beneden dat Menno mag komen en helpt mij in de gang mijn jurk goed te leggen. Nu beginnen de zenuwen!

Mijn hart bonkt als ik voor de deur sta en Menno hoor praten in het trappenhuis. Hij belt aan en doet de deur open. Allebei met een brok in onze keel kijken we elkaar aan… Wat een mooi moment om elkaar zo te zien. Ik krijg mijn bloemen, een mooie bol met witte calla’s. Zijn corsage is een witte calla met een witte roos. Voor de gasten is het een witte roos.

Nu komt het gedeelte dat ik met mijn mega rok naar beneden moet, 6 trappen. Eigenlijk gaat het heel erg goed en kom ik (geholpen door Menno en Arinde) zonder kleerscheuren beneden. Buiten staat de prachtige Mustang op ons te wachten. Erwin rijdt de auto een stukje van de kant, zodat ik ook in kan stappen. Menno helpt mij in de auto (wat hij aan het einde van de dag goed beu was met die rokken), hij trekt zijn jasje uit en neemt achter het stuur plaats. Even wachten totdat Wendy ook is ingestapt en we gaan rijden.

Wat is het prachtig om in de open Mustang te rijden en ieder die je nakijkt! Floris rijdt ons voorbij om te parkeren en zodat Mandy foto’s kan maken. Wij wachten even op het gemak. Mensen in de flats hangen over de balkons en zwaaien. Ook een groep schoolkinderen komt al “Daar komt de Bruid” zingend langs. We zien alle gasten zich verzamelen bij het gemeentehuis en we rijden verder. Menno zet de auto weg en wij lopen de trappen naar de ingang op. Iedereen kijkt naar ons, heel vreemd, maar ook wel leuk.

Voor het gemeentehuis gaan we eerst foto’s nemen. Van ons, met ouders, met oma, met vrienden, met broers en zussen. Eigenlijk heel veel. En dan gaat het gemeentehuis open…

De ambtenaar komt ons tegemoet en verwelkomt ons, zo ook de bode. Wij gaan als eersten naar binnen en blijven wachten. Mijn vader en Menno’s moeder komen bij ons staan, met hen gaan wij de trouwzaal binnen. De rest van de gasten gaan naar binnen en zoeken hun plaatsje. Er wordt aangegeven dat wij naar binnen kunnen gaan en de ambtenaar gaat ons voor. We horen de muziek starten en Menno en schoonmama gaan naar binnen. Mijn vader en ik volgen. Wat prachtig, onze muziek zo te horen en wat een raar moment om iedereen daar te zien zitten.

Hoe de hele ceremonie is gegaan kan ik niet meer vertellen. Alsof ik naar een film zat te kijken zo heb ik het ervaren. Mijn moeder miste ik enorm, de tranen kwamen ook toen de ambtenaar over haar begon. Maar er stonden gewoon vier stoelen, met op de stoel voor mijn moeder een mooi bloemstuk. Bij het daadwerkelijke jawoord kijken we elkaar aan, de lach is niet van onze gezichten af te krijgen en wat is dit een speciaal moment. Je kiest op dat moment toch wel heel daadwerkelijk voor elkaar. Bij het jawoord kijken we elkaar dan ook in de ogen, wat het moment nog mooier maakt.

Hierna volgt het tekenen, het karretje waar de papieren op liggen past net om de rok van mijn jurk heen. Bij Menno gaat het makkelijker. Even ging het nog door me heen of ik niet al mijn nieuwe handtekening had moeten oefenen, maar nee, dit wil ik nog met mijn “meisjeshandtekening” tekenen. Tim en Arinde tekenen natuurlijk ook vervolgens en als laatste de ambtenaar.

De ringen is een verhaal apart. Bij het kopen van de ringen leken ze ons te klein, maar dat was warmte en stress werd ons gezegd, ze waren immers even groot als onze vriendschapsringen. Bij het daadwerkelijk omdoen van de ringen krijgen Menno de ring bij mij niet om. Met een beetje spuug lukt het gelukkig wel. Ook lukt het mij niet makkelijk om de ring bij Menno om te krijgen. Hierna nog een verhaal over de ringen van de ambtenaar en het officiële gedeelte is dan voorbij.

De gasten gaan naar buiten om ons op te wachten en wij blijven nog even staan. Felicitaties van de bode, die ook mijn oude buurvrouw van het kanaal is, en nogmaals van de ambtenaar. We besluiten nog een paar foto’s in het gemeentehuis te maken om vervolgens naar buiten te gaan. Buiten staan iedereen ons op te wachten met serpentines en begint die vol enthousiasme te gooien, ontzettend leuk! Wij stappen in onze Mustang en gaan met de auto naar de feestlocatie, de rest zal gaan lopen.

Voor de feestlocatie moeten we nog wachten, we hadden toch beter een rondje kunnen rijden, omdat nog niet iedereen klaar staat. Ook staat er een grote groep kinderen voor de ingang van de feestlocatie die ons allemaal feliciteren, blijkbaar gaan ze op kamp, want zodra de leraar door heeft dat wij de poort door willen sommeert hij de kinderen te vertrekken, maar die deden dit niet voor ons gefeliciteerd te hebben.

Na geparkeerd te hebben en uitgestapt te zijn toosten we op ons huwelijk, heerlijk champagne! We gaan met z’n allen naar binnen en nemen van iedereen de felicitaties in ontvangst. Zo ook enkele cadeautjes. De enveloppen leggen we in onze eigen gemaakte enveloppendoos (door velen een lijkkist gewaand) en de cadeaus belanden op de tafel. Na alle felicitaties te hebben ontvangen lopen door de feestlocatie naar buiten om daar de taart aan te gaan snijden. Tot onze verbazing zien we overal foto’s van ons hangen. Van toen wij klein waren tot afgelopen vrijgezellenfeesten. Hartstikke leuk om zo te zien!

Buiten staat de taart al opgesteld. Hij is nog mooier dan we hadden verwacht, alleen zijn we het toptaartje kwijt, deze is gelukkig ook bezorgd! Ik krijg een mes in mijn handen en na hier ijverig mee te hebben rondgezwaaid pakt Menno ook het mes vast en snijden we samen de taart aan. Van Robbert (de eigenaar van de feestlocatie) krijgen we een stukje taart aangereikt om samen te delen. Met veel lol “voeren” we elkaar een stukje taart.

Na de taart is het tijd voor de ballonnen! Ter nagedachtenis aan de overledenen, maar zeker ook te gedachtenis aan de levenden willen we veertien ballonnen oplaten, acht witte, vier rode en twee doorzichtige ballonnen. Helaas is één van de doorzichtige ballonnen al geklapt en is de andere tros losgeraakt. Dus doen we het “maar” met zes ballonnen, wat het echter niet minder maakt. Menno houdt de tros vast en één voor één knip ik de ballonnen los die het luchtruim kiezen. Een toch ontroerend moment.

Hierna gaan we met z’n allen terug naar het terras om lekker te gaan genieten van de lunch. Heerlijke luxe belegde broodjes! Van de zenuwen ging het eten op dat moment nog steeds lastig bij mij… Schoonmama had nog een mooi gedicht voor ons met hierbij een paar cadeautjes van haar en schoonpapa. Ook schoonpapa las nog een stukje voor van Tante A., de oudtante van Menno, die dat speciaal vanuit Amerika had opgestuurd. Oma ging hierna ook naar huis, dus een paar foto’s met Oma waren een must!

Hierna werd het vrij rustig op de feestlocatie. Menno en ik gingen foto’s maken, natuurlijk met Wendy en de auto-eigenaar en niet te vergeten Arinde! Zus en vriend van zus gingen ons huis een beetje opruimen en klaar maken voor onze thuiskomst. Schoonpapa en schoonmama gingen Oma terug naar Dordrecht brengen en schoonzus en vriend van schoonzus gingen even de hond uitlaten.

We zijn eerst met naar het park in de kleine stad gelopen, dit ligt tegenover de feestlocatie. Heel leuk om daar zo in je trouwjurk rond te lopen, iedereen kijkt naar je, zegt dat je er zo mooi uit ziet en feliciteert je! De eerste foto’s zijn in het park dan ook gemaakt… Hierna zijn we met de Mustang (in een cabrio feliciteert iedereen je ook als je stilstaat) naar een klooster gereden om daar ook foto’s met de Mustang te maken. Weeral prachtig natuurlijk! De Markt zou de volgende plek zijn, maar omdat de fontein het maar lafjes deed zijn we niet eens uitgestapt. Als laatste zijn we naar het kerkhof gereden om het bloemstukje voor mijn moeder op haar graf te leggen. Een heel emotioneel moment…

Terug op de feestlocatie bleken wij de laatsten die nog moesten komen. Hierna volgde nog een relax moment met daarna de barbecue. Heerlijk kleine stukjes vlees en vis met garnituur, zodat we niet rap klaar zouden zijn. Wat gelukkig ook niet was. De mannen gingen aan een tafel zitten met een sigaartje en bezorgden mij een migraine. Lekker even boven naar de doucheruimte gegaan en even ontspannen (lees: jurk los en torselet uit) met een dikke pil achter mijn kiezen ging het dan ook wel weer. Maar goed ook, want de eerste gasten voor het feest waren gearriveerd!

We zijn weer braaf bij de ingang gaan staan, gevolgd door mijn vader en Menno’s ouders voor de felicitaties. Gelukkig kwamen bijna alle gasten achter elkaar en was het feliciteren zo gedaan. Het feest kon beginnen!

Menno heeft een hekel aan dansen en dus hadden wij ervoor gekozen om geen openingsdans te doen, maar een gewoon “Lang zullen ze leven!”. Hier hebben we ergens spijt van. Volgens mij vond iedereen het leuk en ja, het feest was geopend, maar wij vonden het maar niks. Maar goed, we hebben het niet erg gevonden, meer ons kapot gelachen! Ik heb nog lekker met Fly, Daatje, Marre, zus en mijn vader staan dansen, helaas was het verder rustig op de dansvloer, echter was de sfeer geweldig! Een super avond…

Tot het tijd was voor de laatste “dans”. Menno danste ook na een paar biertjes niet, dus werd het voor ons een laatste “stil-staan-nummer”. Ook goed, volgens velen was het doodstil en een echt kippenvel momentje. Wij vonden het prachtig!

We zijn weer samen bij de deur gaan staan om afscheid te nemen van iedereen en ze natuurlijk onze zelfgemaakte bedankjes mee te geven. Bij schoonpapa en schoonmama in de auto gestapt en zij hebben ons thuis afgezet.

Thuis aangekomen zijn we de kaarten gaan openen en lekker alle lieve kaartjes gelezen. De poezen waren ook blij dat we weer thuis waren…

Vrijdags zijn we naar Brugge gegaan een cadeautje van grote broer, zus, kleine broer en vriend van zus en hebben daar heerlijk een weekend genoten van elkaar, de stad en het weer. Het “kater-gevoel” werd er gelukkig ook een beetje minder van…

Al met al met ware woorden de Mooiste Dag van Ons Leven! (Tot nu toe)